Ahmet Resuli

Ahmet Bej Resuli. I lindur më 7 korrik 1893, në qytetin e Beratit, Ahmet Bej Resuli ishte i biri i Brahush Resulit. Deshira per arsimim e coi nga vendlindja në Stamboll, ku kreu studimet e larta për drejtësi. Me origjinë nga një familje e pasur pronarësh tokash në rajonin e begatë të Myzeqesë, Resuli ishte ndër figurat e shquara të njohura si "bejlerë" që iu përkushtuan me gjithë zemër çështjes së pavarësisë, lirisë dhe prosperitetit të Shqipërisë. Martesa e Resulit me Jalldëz Vokopolën (Resuli), të bijën e Emin Vokopolës, prokuror dhe prefekt i Lushnjës, i thelloi më tej lidhjet e tij familjare me individë me ndikim të përfshirë në luftën e vendit për pavarësi. Përveç se motra e tij Aishe ishte e martuar me Qemal Karaosmanin, një nga nënshkruesit e shpalljes së pavarësisë së Shqipërisë, në rrethin e tij të gjerë familjar shquajmë edhe figura të tjera të rëndësishme si Rauf Fico, Ferit Vokopola dhe Zihni Kanina, të cilët patën të gjithë rol jetësor në formësimin e fatit të kombit.

Aktivizimi i Ahmet Bej Resulit arriti kulmin gjatë Kongresit të Lushnjës në vitin 1920, ku spikatën aftësitë e tij organizative, angazhimi i vazhdueshëm dhe i palëkundur. Si pjesë përbërëse e Kongresit, Resuli u zgjodh senator dhe u bë deputet i parlamentit shqiptar të formuar pas kësaj ngjarjeje të rëndësishme. Më pas ai shërbeu si kryetar i Bashkisë Lushnjë nga viti 1922 deri në vitin 1923 dhe vazhdoi të kontribuonte si deputet gjatë asaj periudhe. Pas Kongresit të Lushnjës në janar 1920, Shqipëria dëshmoi një rritje të veprimtarive patriotike dhe ushtarake të udhëhequra nga patriotë të ditur dhe të përkushtuar. Një moment vendimtar erdhi më 13 mars 1920, me largimin e forcave franceze nga Shkodra, për shkak të presionit të ushtruar nga qeveria shqiptare e formuar pas Kongresit të Lushnjës. Në gusht 1920, Beteja e Vlorës përfundoi me dëbimin e trupave italiane nga Vlora dhe ishulli i Sazanit. Këto momente të rëndësishme hapën rrugën për mbledhjen e parlamentit të parë pluralist të Shqipërisë më 21 prill 1921. Nëpërmjet përpjekjeve kolektive të parlamentit, qeverisë shqiptare dhe patriotëve si Ahmet Bej Resuli, statusi i Shqipërisë si shtet i pavarur u njoh nga bota e madhe më 9 nëntor 1921. Gjatë monarkisë, Resuli vazhdoi të shërbente si deputet nga viti 1937 deri në prill 1939. Pavarësisht nga rrethanat sfiduese, ai nuk e kurseu mbështetjen e tij për Luftën Antifashiste Nacionalçlirimtare duke ndihmuar shokët e tij të përfshirë në rezistencë.

Megjithatë, është për të ardhur keq që kontributet e Resulit për pavarësinë kombëtare të Shqipërisë dhe ndihma e tij gjatë Luftës Antifashiste Nacionalçlirimtare nuk u njohën nga regjimi komunist që mori pushtetin në vitin 1945. Për rrjedhojë, ai u detyrua të mërgojë në Itali, ku jetoi deri në vitin 1973. Në vitin 1948, familja e Resulit u dëbua nga Tirana dhe u detyrua të jetonte në Kënetën e Thumanës. Kontributi tij për kombin u njoh vetëm pas rënies së komunizmit, me fotografinë e tij të vendosur në sallën e nderit të kryetarëve të bashkive në Lushnjë, duke simbolizuar shërbimin e tij të përkushtuar ndaj qytetit dhe popullit të vet. Ndërsa reflektojmë mbi jetën e tij, përkushtimin ndaj çështjes së kombit dhe trashëgiminë e pashlyeshme që la pas, është me vend që të nderojmë dhe kremtojmë figurën e Ahmet Bej Resulit në luftën e gjatë të Shqipërisë për pavarësi. Udhëtimi i tij i jashtëzakonshëm le të shërbejë si një kujtesë e vazhdueshme e forcës, qëndrueshmërisë dhe patriotizmit që ze vend në zemrën e çdo shqiptari.

27 mars 1920 deri më 20 dhjetor 1920 - senator i Senatit të Dhomës së Këshillit Kombëtar të Shqipërisë.

21 prill 1921 deri më 30 shtator 1923 - deputet i Beratit në Këshillin Kombëtar të Shqipërisë.

21 janar 1924 deri më 2 qershor 1924 - deputet i Beratit në Kuvendin Kushtetues të Shqipërisë.

10 shkurt 1937 deri më prill 1939 ^[1]

1. ↑ Ligjvënësit shqiptarë 1920-2005 Arkivuar 13 shkurt 2009 tek Archive-It - Republika e Shqipërisë KUVENDI. Tiranë 2005