Besueshmëria

Besueshmëria^[1] përfshin komponentët objektivë dhe subjektivë të besueshmërisë së një burimi ose mesazhi. Besueshmëria konsiderohet thelbësore në shumë fusha për të vendosur ekspertizën. Ajo luan një rol vendimtar në gazetari, mësimdhënie, shkencë, mjekësi, lidership biznesi dhe media shoqërore.^[2]

Besueshmëria daton që nga teoria e Aristotelit për Retorikën. Aristoteli e përcakton retorikën si aftësinë për të parë se çfarë është ndoshta bindëse në çdo situatë. Ai i ndau mjetet e bindjes në tre kategori, përkatësisht Etos (besueshmëria e burimit), Patos (apelet emocionale ose motivuese) dhe Logos (logjika e përdorur për të mbështetur një pohim), të cilat ai besonte se kanë aftësinë të ndikojnë te marrësi i një mesazhi. Sipas Aristotelit, termi "Etos" merret me karakterin e folësit. Qëllimi i folësit është të duket i besueshëm. Në fakt, etosi i folësit është një strategji retorike e përdorur nga një orator, qëllimi i të cilit është të "frymëzojë besim tek audienca e tij".

Besueshmëria ka dy komponentë kryesorë: besueshmërinë dhe ekspertizën, të cilat të dyja kanë komponentë objektivë dhe subjektivë. Besueshmëria bazohet më shumë në faktorë subjektivë, por mund të përfshijë matje objektive siç është besueshmëria e vendosur. Ekspertiza mund të perceptohet në mënyrë të ngjashme subjektive, por përfshin edhe karakteristika relativisht objektive të burimit ose mesazhit (p.sh., kredencialet, certifikimin ose cilësinë e informacionit). Komponentët dytësorë të besueshmërisë përfshijnë dinamizmin e burimit (karizmën) dhe atraktivitetin fizik.

• Reputacioni
• Dinjiteti

1. ↑ "Besueshmëri".
2. ↑ Gierth, Lukas; Bromme, Rainer (2020-02). "Attacking science on social media: How user comments affect perceived trustworthiness and credibility". Public Understanding of Science (Bristol, England) (në anglisht). 29 (2): 230–247. doi:10.1177/0963662519889275. ISSN 1361-6609. PMC 7323766. PMID 31804151. {{cite journal}}: Shiko vlerat e datave në: |date= (Ndihmë!)