Budallallëku
Budallallëku është paaftësia ose dështimi për të vepruar sipas arsyes për shkak të mungesës së gjykimit, kokëfortësisë, etj. Gjëra të tilla si impulsiviteti dhe/ose ndikimet mund të ndikojnë në aftësinë e një personi për të marrë vendime të arsyeshme. Arsyet e tjera të dukshme të budallallëkut përfshijnë naivitetin, mendjemprehtësinë dhe besnikërinë. Budallallëku ndryshon nga marrëzia, që është mungesa e inteligjencës.[1] Një akt budallallëku quhet budallallëk. Një person që bën budallallëqe quhet budalla. E kundërta e budallallëkut është mençuria.[2]
Koncepti
Në vitin 1995, Andreas Maercker e përcaktoi budallallëkun si një mendim të ngurtë, dogmatik dhe të palëkundur që krijon ndjenja hidhërimi dhe bezdie të mundshme. Konsiderohet si themeli i iluzioneve të madhështisë si gjithëdija, gjithëpushtetësia dhe paprekshmëria.
Disa fjalë të urta nga Libri i Proverbave karakterizojnë tiparet e budallallëkut.
Shiko edhe
Referime
- ↑ Robert J. Sternberg (2003), "Smart People Are Not Stupid, But They Sure Can Be Foolish", Why Smart People Can Be So Stupid, Yale University Press, fq. 232 et seq, ISBN 9780300101706
{{citation}}: Mungon ose është bosh parametri|language=(Ndihmë!) - ↑ Nathan Rosenstreich, "Prudence and Folly", American Philosophical Quarterly, vol. 22, issue 2, 1985, Stampa:Jstor, p. 93.