E drejta e azilit
E drejta e azilit, e quajtur ndonjëherë e drejta e azilit politik (azil nga greqishtja e lashtë ἄσυλον (ásulon) 'strehë'),[1][2] është një koncept juridik, sipas të cilit njerëzit e persekutuar nga sundimtarët e tyre mund të mbrohen nga një autoritet tjetër sovran, si p.sh. vend ose një ent tjetër që në kohët mesjetare mund të ofronte një vend të shenjtë. Kjo e drejtë u njoh nga Egjiptianët e Lashtë, Grekët dhe Hebrenjtë, nga të cilët u përvetësua në traditën perëndimore. René Descartes iku në Holandë, Volteri në Angli dhe Thomas Hobbes në Francë, sepse secili shtet ofronte mbrojtje për të huajt e persekutuar. E drejta bashkëkohore e azilit[3] bazohet në Deklaratën Universale jodetyruese të të Drejtave të Njeriut.
Shiko edhe
- Azili
Referime
- ↑ Stampa:Cite Merriam-Webster
- ↑ Harper, Douglas. "asylum". Online Etymology Dictionary.
{{cite web}}: Mungon ose është bosh parametri|language=(Ndihmë!) - ↑ Henry J Steiner and Philip Alston, International Human Rights in Context: Law, Politics, Morals, (2nd ed), Oxford University Press, Oxford, 2000.