Faltorja

Shenjtërorja në Katedralen e Shën Marisë, Sydney.

Një faltore,[1] në kuptimin e tij origjinal, është një vend i shenjtë, i mbrojtur nga imuniteti kishtar. Me përdorimin e vendeve të tilla si strehë, termi ka filluar të përdoret për çdo vend sigurie. Ky përdorim dytësor mund të kategorizohet në shenjtërore njerëzore, një vend i sigurt për njerëzit, siç është një shenjtërore politike; dhe shenjtërore jo-njerëzore, siç është një shenjtërore kafshësh ose bimësh.

Faltore fetare

Shtëpi e shenjtë është një fjalë që rrjedh nga fjala latine sanctuarium, e cila, si shumica e fjalëve që mbarojnë me -arium, është një enë për të mbajtur diçka brenda - në këtë rast gjëra të shenjta ose ndoshta njerëz të çmuar (sanctae/sancti). Kuptimi u zgjerua në vendet e shenjtërisë ose sigurisë. Origjina e saj është parimi i pavarësisë dhe imunitetit të urdhrave fetarë nga pushtetet "kohore".

Në shumë ndërtesa fetare, shenjtërorja ka një kuptim specifik, duke mbuluar një pjesë të brendshme.

Shiko edhe

Referime

  1. ↑ "Fjalorthi". fjalorthi.com (në anglisht). Marrë më 2025-10-28.
Ky artikull është botuar nga Wikipedia. Teksti licencohet sipar Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Mbi kartelat media mund të ketë kushte shtesë.