Mësimi pasiv

Salla e leksioneve të Universitetit në Aachen
Amfiteatri i Fakultetit të Inxhinierisë Elektrike dhe Kompjuterike i Universitetit të Prishtinës

Mësimi pasiv është një metodë mësimdhënieje ku studentët marrin informacion nga instruktori dhe e përvetësojnë atë. Është një metodë "ku nxënësi nuk merr reagime nga instruktori".[1][2] Termi përdoret shpesh së bashku me mësimdhënien dhe ligjërimin e drejtpërdrejtë, ku mësimi pasiv është rezultati ose rezultati i synuar i mësimdhënies. Ky stil mësimi është i përqendruar te mësuesi dhe bie ndesh me mësimin aktiv, i cili është i përqendruar te studenti, ku studentët marrin një rol aktiv ose pjesëmarrës në procesin e të nxënit, dhe me metodën sokratike ku studentët dhe instruktorët angazhohen në dialog bashkëpunues argumentues. Mësimi pasiv është një metodë tradicionale e përdorur në shkollat model fabrikash dhe shkollat moderne, si dhe në shërbimet fetare historike dhe bashkëkohore në kisha ( predikime ), xhami dhe sinagoga .

Mësimi pasiv nuk është thjesht rezultat i një modeli arsimor. Nxënësit pasivë mund të përvetësojnë në heshtje informacionin dhe njohuritë pa u angazhuar zakonisht me informacionin e marrë ose përvojën e të nxënit. Ata mund të mos bashkëveprojnë me të tjerët, të mos ndajnë njohuri ose të mos kontribuojnë në një dialog. Rreth 60 përqind e njerëzve janë nxënës pasivë.

Mësim pasiv kundrejt atij aktiv

Efektiviteti i mësimdhënies tradicionale dhe metodave pasive të të nxënit ka qenë objekt debati për njëfarë kohe.[2] Origjina moderne e arsimit progresiv, me të nxënit aktiv si komponent, mund të gjurmohet që në veprat e shekullit të 18-të të John Locke dhe Jean-Jacques Rousseau, të dy të njohur si pararendës të ideve që do të zhvilloheshin nga teoricienë të shekullit të 20-të si John Dewey . Locke shkroi se "e vërteta dhe dija... lindin nga vëzhgimi dhe përvoja dhe jo nga manipulimi i ideve të pranuara ose të dhëna".[3]

Avantazhet

Përparësitë e të mësuarit pasiv përfshijnë:

  • Ekspozimi ndaj materialit të ri.
  • Kontroll më i madh nga instruktori mbi klasën, audiencën ose studentët.
  • Mundësi për një format të strukturuar dhe tërheqës.
  • Sigurimi i një plotësimi të lëndës jashtë mjedisit dhe hapësirës së të nxënit.
  • Aftësia për të sqaruar materialin e kursit.
  • Prezantimi i një sasie të madhe informacioni në një kohë të shkurtër.
  • Materialet mësimore (shënimet e leksioneve, fletëpalosjet, mediat audiovizuale, etj.) mund të përgatiten paraprakisht.
  • Konceptet dhe përmbajtja e rëndësishme mund të identifikohen dhe paraqiten në një mënyrë të organizuar, të strukturuar dhe kuptimplote.
  • Potenciali për të lehtësuar komunikimin në klasa të mëdha.[4] Ky format mund të lejojë gjithashtu shpërndarjen e materialeve që nuk janë ende të publikuara ose të disponueshme lehtësisht.

Një provë e rastësishme dhe e kontrolluar që krahasoi pasivin (leksion 60-minutësh) dhe aktivin (leksion 30-minutësh së bashku me ndërveprimet midis çifteve të studentëve) nuk tregoi dallime midis dy metodave në njohuritë ose qëndrimet e studentëve. Megjithatë, perceptimi i angazhimit me përmbajtjen e dhënë ishte më i ulët për grupin e të nxënit pasiv.[5]

Disavantazhet

Disavantazhet e të mësuarit pasiv përfshijnë:

  • Supozimi i kërkuar është se, që të nxënit të jetë i suksesshëm, nxënësit do ta pranojnë lëndën me "mendje të hapura, si enë bosh ose sfungjerë".
  • Instruktori do t'i mbushë mendjet e studentëve me njohuri në mënyrë që të marrin rezultate më të mira në provim.[6]
  • Lejon mundësi të kufizuara për të vlerësuar se sa mirë po e mësojnë nxënësit përmbajtjen, për të bërë pyetje, për të kërkuar sqarime ose për të marrë pjesë në diskutime.
  • Studentët mund të ngurrojnë t’u bëjnë të ditur instruktorëve se nuk e kuptojnë informacionin kyç dhe mund të ngurrojnë të bëjnë pyetje në klasë.
  • Pa mundësi për aplikim, nuk i angazhon vazhdimisht studentët në përdorimin e aftësive njohëse të nivelit të lartë.
  • Një model standard është formati i leksionit me komunikim njëkahësh i cili nuk e angazhon dëgjuesin.
  • Kërkon që instruktori të ketë aftësi efektive në të folur dhe prezantim.
  • Nuk arrin të mbështesë neuropërfshirjen - d.m.th., akomodon disa stile të të nxënit më shumë se të tjerat.
  • Nga studentët pritet të presin që të jepet informacioni dhe më pas të ndjekin udhëzimet se çfarë të bëjnë me atë informacion.
  • Theksi vihet në përsëritjen e informacionit pa reflektuar ose demonstruar një kuptim. Kjo mund të rezultojë në përpunim sipërfaqësor në vend të të nxënit më të thellë, më pak aftësi për të përdorur atë që është mësuar dhe studimi të konsiderohet i parëndësishëm nga studentët.[4]

Disavantazhet e të mësuarit pasiv mund të krahasohen me avantazhet e të mësuarit aktiv. Është sugjeruar që, ndërsa angazhimi aktiv me materialin, studentët, instruktorët etj., mund të jetë kritik për të mësuarit, pjesëmarrja aktive mund të mos jetë.[7]

Shih edhe

Referime

  1. ↑ BusinessDirectory.com, definition Arkivuar 2019-11-07 tek Wayback Machine. Retrieved 2016-04-02
  2. 1 2 Michel, Norbert; Cater, John James; Varela, Otmar (2009). "Active versus passive teaching styles: An empirical study of student learning outcomes" (PDF). Human Resource Development Quarterly. 20 (4): 397–418. doi:10.1002/hrdq.20025. Arkivuar nga origjinali (PDF) më 2015-07-01. {{cite journal}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  3. ↑ Hayes, William (2006). The progressive education movement: Is it still a factor in today's schools?. Rowman & Littlefield Education. {{cite book}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  4. 1 2 "Lecturing: Advantages and Disadvantages of the Traditional Lecture Method". CIRTL Network. Arkivuar nga origjinali më 11 mars 2014. Marrë më 11 mars 2014. {{cite web}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  5. ↑ Haidet, P; Morgan, RO; O'Malley, K; Moran, BJ; Richards, BF (2004). "A controlled trial of active versus passive learning strategies in a large group setting". Adv Health Sci Educ Theory Pract. 9 (1): 15–27. doi:10.1023/B:AHSE.0000012213.62043.45. PMID 14739758. {{cite journal}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  6. ↑ McManus, Dean A. (2001). "The Two Paradigms of Education and the Peer Review of Teaching". Journal of Geoscience Education. 49 (5): 423–434. Bibcode:2001JGeEd..49..423M. doi:10.5408/1089-9995-49.5.423. {{cite journal}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)
  7. ↑ Smith, Donna; Smith, Katy (2014). "Case for 'Passive' Learning – the 'Silent' Community of Online Learners". European Journal of Open, Distance and E-Learning. 17 (2): 86–99. doi:10.2478/eurodl-2014-0021. {{cite journal}}: Mungon ose është bosh parametri |language= (Ndihmë!)

Lidhje të jashtme

Ky artikull është botuar nga Wikipedia. Teksti licencohet sipar Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Mbi kartelat media mund të ketë kushte shtesë.