Ruhu

Ruhu ose Shpirti (arabisht: الروح, transliterimi: al-rūḥ, shqip: 'shpirti') përmendet njëzet e një herë në Kur'an, ku përshkruhet si rrjedhim i urdhrit të Zotit. Ruhu vepron si një agjent i veprimit ose komunikimit hyjnor.

Kur'ani e përshkruan ruhun në mënyra të ndryshme. I referohet ruhut si (arabisht: الروح القدس, transliterimi: al-rūḥ al-qudus), që do të thotë 'fryma e shenjtë' dhe ar-rūḥ al-amin, që do të thotë 'shpirti besnik' ose 'shpirti i besueshëm', terma që zakonisht kuptohen si referenca ndaj kryeengjëllit Xhebrail. Kur'ani gjithashtu i referohet ruhut si shpirti i vetë Zotit ("Shpirti Im/I Tij"), i cili iu hukat Ademit dhe që konsiderohet burimi i jetës njerëzore. Shumica e komentuesve e interpretojnë shprehjen "Shpirti Im/I Tij (i Zotit)" në 15:29, 32:9 dhe 38:72 në mënyrë figurative si fuqia dhe mënyra e Zotit për të nderuar Adamin, disa të tjerë e marrin në një pikëpamje më të fjalëpërfjaltë. Ky shpirt largohet nga trupi i njeriut pas vdekjes dhe vazhdon të ekzistojë në jetën e përtejme. Për më tepër, ruhu duket të jetë një qenie metafizike, siç është një melek.

Në Kur'an

Fjala "ruh" shfaqet 21 herë në Kur'an, dhe në pesë prej këtyre rasteve, përdoret së bashku me foljen "nafakha", që do të thotë 'të frysh', duke sugjeruar se lidhet me fryrjen.[1] Përveç kësaj, përdorimi i saj lidhet me koncepte të tilla si paqja (97:4), ndihma (58:22; 2:87) dhe jeta (15:29).[1] Në Kur'an, ruhu përshkruhet si aftësi për të futur jetë në lëndën e pajetë dhe për të kryer detyra të tjera përtej të kuptuarit njerëzor. Aftësitë e saj përshkruhen si kalim distancash dhe hapësirash kohore të gjera, ndërsa ngjitet në qiej në një ditë që është pesëdhjetë mijë vjet e gjatë (70:4) dhe u jep jetë objekteve të pajetë.[1][2] Kur'ani e portretizon ruhun në mënyra të ndryshme: si një person që i bindet Zotit dhe përçon zbulesë, ose si një koncept të përgjithshëm, veçanërisht si frymëzim për kumtet profetike të Muhamedit. Rūh mund të marrë disa forma si person, më së shpeshti si një qenie metafizike e ngjashme me një engjëll (78:38), por mund të shfaqet edhe në formë njerëzore, si në rastin e rūh që bashkëvepron me Marinë (19:17).[1][3] Kur'ani madje e përshkruan Jezusin si rūh në një rast (4:171).[4][1] Përveç kësaj, rūh përmendet si Rūh al-Qudus (Shpirti i Shenjtë), al-Rūh al-Amin (Shpirti i Besueshëm), ose thjesht al-Rūh, dhe Rūh Im/I Tij (i Zotit).[1][5]

Kurani, megjithatë, nuk mundëson një shpjegim përfundimtar të Shpirtit (er-ruh). Ai thjesht thotë në përgjigje të pyetjes në lidhje me Shpirtin, "Thuaj, "Shpirti (er-ruh) është nga Urdhri i Zotit tim, dhe juve nuk ju është dhënë dije, përveçse pak" (17:85),[6] duke sugjeruar natyrën e panjohur të ruhut. [7] Sipas Kur'anit Studimor, termi "Shpirt" mund t'i referohet burimit të jetës njerëzore, ashtu siç Zoti i jep frymë Shpirtit të Tij Adamit (32:9). Kjo i bëri disa mendimtarë myslimanë të besonin se Shpirti është burimi i njohurisë, perceptimit dhe aftësisë shpirtërore njerëzore. Prandaj, Shpirti shihet gjithashtu si origjina e përgjegjësisë fetare, morale dhe shpirtërore për qeniet njerëzore.[8] Kuptimi i frazës "Unë... i dhashë frymë nga Shpirti Im" (15:29; krahaso 38:72, 32:9) interpretohet ndryshe nga komentues të ndryshëm. Shumica e komentuesve besojnë se "Shpirti Im ose i Tij" i referohet fuqisë së Zotit dhe një mënyre për të nderuar Adamin, me disa që e kuptojnë më fjalë për fjalë si referencë për Shpirtin (al-rūḥ) e Zotit. Interpretimi i fundit shpjegon pse Iblisit iu urdhërua të përkulej para Adamit.[9] Rūh al-Qudus (Shpirti i Shenjtë), al-Rūh al-Amin (Shpirti i Besueshëm) kuptohen përgjithësisht si referenca ndaj kryeengjëllit Gabriel.[5]



 


Një interpretim vizual i modelit islamik të shpirtit që tregon pozicionin e "ruh"-ut në lidhje me konceptet e tjera bazuar në një konsensus të 18 ekspertëve akademikë dhe fetarë të anketuar. [10]


 


Shih edhe

Referime

  1. 1 2 3 4 5 6 Tlili 2017, f. 7.
  2. ↑ Nasr et al. 2015, f. 1416.
  3. ↑ Nasr et al. 2015, f. 768, 1466-67.
  4. ↑ Nasr et al. 2015, f. 267.
  5. 1 2 Nasr et al. 2015, f. 768, 921.
  6. ↑ Nasr et al. 2015, f. 1466.
  7. ↑ Tlili 2017, f. 8.
  8. ↑ Nasr et al. 2015, f. 720.
  9. ↑ Nasr et al. 2015, f. 646, 1174.
  10. ↑ Rothman & Coyle 2018, f. 1733, 1735, 1742.

Referime

  • Tlili, Sarra (2017). "From Breath to Soul: the Quranic word Rūh and its (Mis)interpretations". përmbledhur nga Lowry, J.E.; Toorawa, S.M. (red.). Arabic Humanities, Islamic Thought: Essays in Honor of Everett K. Rowson. Islamic History and Civilization (në anglisht). Brill. ISBN 978-90-04-34329-0.
  • Nasr, S.H.; Dagli, C.K.; Dakake, M.M.; Lumbard, J.E.B.; Rustom, M. (2015). The Study Quran: A New Translation and Commentary -- Leather Edition (në anglisht). HarperCollins. ISBN 978-0-06-112588-1.
  • Rothman, Abdallah; Coyle, Adrian (2018). "Toward a Framework for Islamic Psychology and Psychotherapy: An Islamic Model of the Soul". Journal of Religion and Health (në anglisht). 57 (5). Springer Science and Business Media LLC: 1731–1744. doi:10.1007/s10943-018-0651-x. ISSN 0022-4197. PMC 6132620. PMID 29907906.
  • Waardenburg, Jacques (2001). "Death and the Dead". përmbledhur nga McAuliffe, J.D. (red.). Encyclopaedia of the Qurʼān: A-D (në anglisht). Brill. ISBN 978-90-04-11465-4.

Lidhje të jashtme

Ky artikull është botuar nga Wikipedia. Teksti licencohet sipar Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0. Mbi kartelat media mund të ketë kushte shtesë.