Zjarri miqësor
Në terminologjinë ushtarake, zjarri miqësor është një sulm nga forcat ndërluftuese ose neutrale ndaj trupave miqësore gjatë përpjekjes për të sulmuar armikun ose objektivat armiqësorë. Shembujt përfshijnë identifikimin e gabuar të objektivit si armiqësor, zjarr të kryqëzuar gjatë angazhimit me një armik, gabime ose pasaktësi në distancë të gjatë. Zjarri aksidental që nuk ka për qëllim të sulmojë armikun ose objektivat armiqësorë, dhe të shtënat e qëllimshme ndaj trupave të veta për arsye disiplinore nuk quhen zjarr miqësor, dhe as dëmtimi i paqëllimshëm i objektivave civilë ose neutralë, i cili nganjëherë quhet dëm kolateral. Aksidentet në stërvitje dhe incidentet pa gjakderdhje gjithashtu nuk kualifikohen si zjarr miqësor për sa i përket raportimit të viktimave.
Përdorimi i termit miqësor në një kontekst ushtarak për personelin aleat filloi gjatë Luftës së Parë Botërore, shpesh kur predhat nuk arritën armikun e synuar. Termi zjarr miqësor u miratua fillimisht nga ushtria e Shteteve të Bashkuara; S.L.A. Marshall e përdori termin në Burrat Kundër Zjarrit në vitin 1947. Shumë ushtri të Organizatës së Traktatit të Atlantikut të Veriut (NATO) i referohen këtyre incidenteve si blu mbi blu, gjë që rrjedh nga ushtrimet ushtarake ku forcat e NATO-s identifikoheshin nga flamujt blu dhe njësitë që përfaqësonin forcat e Paktit të Varshavës nga flamujt e kuq. Në format klasike të luftës ku dominonte luftimi trup më trup, vdekja nga një "zjarr miqësor" ishte e rrallë, por në luftën e industrializuar, vdekjet nga zjarri miqësor janë më të zakonshme.
Zjarri miqësor nuk duhet të ngatërrohet me fragging, që është vrasja e qëllimshme (ose e tentuar) e paarsyeshme e ushtarakëve nga personeli tjetër që shërben në të njëjtën anë.