Minusio

Minusio
Wappe vo Minusio
Wappe vo Minusio
Basisdate
Staat:Schwiiz
Kanton:Tessin (TI)
Bezirk:Locarnow
Kreis:Navegna
BFS-Nr.:5118i1f3f4
Poschtleitzahl:6648
UN/LOCODE:CH MIO
Koordinate:706127 / 114877
Höchi:246 m ü. M.
Flächi:5.85 km²
Iiwohner:7421 (31. Dezämber 2022)[1]
Website:www.minusio.ch
Minusio
Minusio

Minusio

Charte
Charte vo Minusio
Charte vo Minusio
w

Minusio (lombardisch Minüs, dytsch veraltet Maniss, schwyzerdütsch Minüüs) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Navegna im Bezirk Locarno.

Geografi

Minusio lyt zwisch em Langesee un em Monte Cardada. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Borenco, Brighirolo, Cadogno, Ceresol, Ciossi, Fontile, Frizzi, Mappo, Mezzo, Mondacce un Rivapiana. Nochbergmaine sin Avegno, Muralto, Orselina, Brione und Tenero-Contra

Gschicht

Minusio isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1061 as Menuxio, 1200 Menuxio.

Verwaltig

Dr Gmaisbresidänt (Sindaco) vu Minusio isch dr Felice Dafond.

Bevelkerigsentwicklig

Quälle: Bundesamt für Statistik 2005[2]

Johr18501860187018801888190019101920
Yywohner894100610341008975116214251513
Johr19301941195019601970198019902000
Yywohner20662344277136635027560259686428

Dialekt

Dr lombardisch Dialäkt vu Minusio ghert zum Ticinese.

Böuwärch

  • Bfaarchilche S. Rocco (1795-1801 nei böue iber eme Vorgängerböu vum Ändi 15. Jh.)
  • Chilche S. Quirico, Rivapiana (1313 gnännt, Ändi 18. Jh. erwyteret, mit Freske us em 13.-14. un 15.-16. Jh., Fragmänt vun eme galloromanische Votivaltar)
  • Chilche S. Maria delle Grazie (Aafang 17. Jh.)
  • Kapäll Santo Crocefisso (18. Jh.)
  • Kapäll S. Maria dei Sette Dolori (um 1630)

Lyt

  • Michail Alexandrowitsch Bakunin, Revolutionär, het vu 1873 bis 1874 in dr Villa La Baronata (17. Jh.) gwohnt.
  • Hermann Hesse, Dichter, het anne 1919 fir e baar Wuche in eme chlaine Buurehuus am Ortsyygang gläbt.
  • Uf em Chilchhof isch s Grab vum Dichter Stefan George.

Literatur

  • Johann Rudolf Rahn: I monumenti artistici del medio evo nel Cantone Ticino. Tipo-Litografia di Carlo Salvioni, Bellinzona 1894, (Rivapiana) S. 172, 214–215.
  • Giuseppe Mondada: Minusio. Note storiche. S.A. Grassi & Co., Bellinzona 1944; Idem, La «Ca' di ferro» (Minusio). Editore Pietro Romerio, Locarno 1946.
  • Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La Vesconta, Casagrande S.A., Bellinzona 1967, S. 430–434.
  • Giuseppe Mondada: Minusio Raccolta di memorie. Armando Dadò Editore, Locarno 1990; Idem, Quell’Oratorio del miracolo avvenuto oltre 450 anni fa. In: Giornale del Popolo. Lugano 1990.
  • Virgilio Gilardoni: I monumenti d’arte e di storia del Canton Ticino, volume III: L’alto Verbano II. I circoli del Gambarogno e della Navegna. (= Die Kunstdenkmäler der Schweiz. Band 73). Hrsg. Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte SKG. Bern 1983, ISBN 3-7643-1500-8, S. 205–266.
  • Rolando Ulmi: Stefan George nel Molino dell’Orso a Minusio. In: Bollettino della Società Storica Locarnese. Tipografia Pedrazzini, Locarno 2004, S. 35–50.
  • Simona Martinoli und andere, Guida d’arte della Svizzera italiana. (Hrsg. GSK), Edizioni Casagrande, Bellinzona 2007, ISBN 978-88-7713-482-0, S. 151, 165–168.
  • Clotilde Schlayer: Minusio: Chronik aus den letzten Lebensjahren Stefan Georges. Wallstein-Verlag, Göttingen 2010.
  • Daniela Pauli Falconi: Minusio.. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz.
 Commons: Minusio – Sammlig vo Multimediadateie

Fueßnote

  1. ↑ Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2022. Bei späteren Gemeindefusionen Einwohnerzahlen aufgrund Stand 2022 zusammengefasst. Abruf am 7. September 2023
  2. ↑ Bundesamt für Statistik: Eidgenössische Volkszählung 2000: Bevölkerungsentwicklung der Gemeinden 1850–2000. Bern 2005 (Online uf bfs.admin.ch (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv) , Date im Aahang (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv) )