Pastís de choclo

Infotaula menjarPastís de choclo
Característiques
País d'origenArgentina, Bolívia, Equador i Perú Modifica el valor a Wikidata
Gastronomiagastronomia del Perú i gastronomia de Xile Modifica el valor a Wikidata
Detalls
Tipuspastís Modifica el valor a Wikidata
Ingredients principalsdacsa, ceba, carn de bou, ou i patata Modifica el valor a Wikidata

Pastís de choclo o pastel de choclo (fonèticament [ˈtʃoklo], en català també coca de blat de moro), en quítxua choclo significa "blat de moro tendre",[1] el blat de moro de la nova temporada. Documentat per primera vegada com a plat de Xile, ara també és típic de l'Argentina, Bolívia i Perú.[2][3][4][5]

Tradicionalment es serveix en un bol de terrissa anomenat paila en porcions individuals, com molts altres plats tradicionals xilens com la paila marina, el pastís de papa i el caldillo de congrio. El farcit conté vedella, pollastre, olives negres, panses, cebes o rodanxes d'ous durs.

Preparació

Es col·loca una capa de massa de blat de moro, feta coent lentament els grans triturats, en una olla de terracota. S'hi afegeix el farcit de carn picada, ceba fregida i els altres ingredients, i es cobreix la massa de blat de moro. Abans de coure-la al forn, s'empolvoreix la superfície amb sucre de canya integral per crear la característica crosta caramel·litzada.[6]

El cantant argentí Florencio Escardó li va dedicar una oda el 1876.

Notes

  1. ↑ Di Lucy M. Long. Ethnic American Cooking Recipes for Living in a New World (en anglès). Rowman & Littlefield, 2016, p. 51. ISBN 1-4422-6734-8.
  2. ↑ «Pastel de Choclo: Chilean Corn Pie» (en anglès).
  3. ↑ «Ricetta Pastel de choclo» (en italià).
  4. ↑ Paul Knipple, Angela Knipple. The World in a Skillet A Food Lover's Tour of the New American South (en anglès). Univ of North Carolina Press, 2012, p. 100. ISBN 0-8078-6996-1.
  5. ↑ Roberto Marin. Secrets of Chilean Cuisine (en castellà). Board and Bench Publishing, 2010, p. 64. ISBN 1-935879-67-7.
  6. ↑ Cf. dues variant en: Mariana Bravo Walker. Cocina popular (en castellà). Grijalbo, 2000, p. 185.