صداقت نو

صداقت نو (به انگلیسی: New sincerity) گرایشی در موسیقی، زیبایی‌شناسی، ادبیات داستانی، نقد فیلم، شعر، نقد ادبی و فلسفه است که به‌طور کلی به آثاری اشاره دارد که می‌کوشند از آیرونی و بدبینی رایج در پست‌مدرنیسم فاصله بگیرند، بی‌آنکه لزوماً تمام ابزارها و دستاوردهای پست‌مدرنیسم را کنار بگذارند. این مفهوم گاه با پساپست‌مدرنیسم و متامدرنیسم مرتبط دانسته می‌شود و بر تلاش برای بازگشت به نوعی اصالت، حسن نیت و بیان عاطفی مستقیم تأکید دارد.[۱]

اصطلاح «صداقت نو» از میانهٔ دههٔ ۱۹۸۰ کاربرد داشت، اما در دههٔ ۱۹۹۰ با آثار و جستارهای دیوید فاستر والاس شهرت بیشتری پیدا کرد. والاس در نوشته‌هایش از فرهنگی انتقاد می‌کرد که آیرونی و فاصله‌گیری دائمی را به شیوهٔ غالب بیان تبدیل کرده بود و از امکان ادبیاتی سخن می‌گفت که بتواند بدون ترس از احساساتی‌بودن یا ساده‌لوح به‌نظر رسیدن، دربارهٔ تجربه‌ها و عواطف انسانی با جدیت حرف بزند.[۲]

مفهوم

«صداقت نو» اصطلاحی گسترده و تا حدی مبهم است و در حوزه‌های مختلف معنای یکسانی ندارد. با این حال، نقطهٔ مشترک بیشتر کاربردهای آن، تلاش برای عبور از بدبینی، فاصله‌گیری و آیرونی خودآگاهانهٔ پست‌مدرن و بازگشت به نوعی جدیت عاطفی است. در عین حال، این گرایش معمولاً آیرونی را به‌طور کامل کنار نمی‌گذارد، بلکه می‌کوشد آن را با بیان صادقانه و تعهد عاطفی ترکیب کند.[۱]

از این نظر، صداقت نو را نمی‌توان بازگشتی ساده به شیوه‌های پیشاپست‌مدرن دانست. آثار مرتبط با این جریان اغلب همچنان از خودآگاهی، ساختارشکنی، بازی با فرم و آیرونی استفاده می‌کنند، اما این ابزارها دیگر الزاماً برای بی‌اعتبار کردن احساس، معنا یا باور به کار نمی‌روند. هدف می‌تواند رسیدن به نوعی بیان باشد که هم از پیچیدگی و تردید آگاه است و هم امکان جدیت و همدلی را حفظ می‌کند.

ادبیات

دیوید فاستر والاس از مهم‌ترین نویسندگانی است که با مفهوم صداقت نو پیوند خورده است. او در جستار ای یونیبوس پلورام استدلال کرد که آیرونی زمانی ابزار مؤثری برای نقد قدرت و قراردادهای فرهنگی بوده است، اما وقتی به زبان غالب فرهنگ تبدیل شود، دیگر توانایی ارائهٔ جایگزین یا ایجاد تعهد واقعی را ندارد.[۲]

والاس در همان جستار پیش‌بینی کرد که نویسندگان «شورشگر» آینده شاید کسانی باشند که جرئت کنند از فاصله‌گیری آیرونیک عقب بنشینند و دربارهٔ مسائل انسانی، احساسات و ارزش‌ها با جدیت سخن بگویند؛ حتی اگر در نتیجه ساده‌لوح، احساساتی یا ازمدافتاده به نظر برسند.

آدام کلی در پژوهشی دربارهٔ والاس استدلال کرده است که داستان‌های او و نویسندگان هم‌نسلش نمایانگر بازاندیشی نظری مفهوم صداقت‌اند و در برابر تأکید ادبیات قرن بیستم بر اصالت فردی، شکل تازه‌ای از رابطهٔ میان نویسنده، متن و خواننده پیشنهاد می‌کنند.[۳]

از دیگر نویسندگانی که با این جریان مرتبط دانسته شده‌اند می‌توان به جاناتان فرنزن، مریلین رابینسون، زیدی اسمیت، دیو اگرز، مایکل شیبن و ویکتور پلوین اشاره کرد.

موسیقی

در موسیقی، اصطلاح «صداقت نو» نخست برای گروهی از گروه‌های راک آلترناتیو در آستینِ تگزاس در فاصلهٔ تقریبی ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۰ به کار رفت. این گروه‌ها به‌عنوان واکنشی به بدبینی و آیرونی رایج در پانک راک و موج نو شناخته می‌شدند.[۴]

اصطلاح در آغاز حتی حالتی شوخی‌آمیز داشت، اما به‌تدریج در نوشته‌های موسیقی برای اشاره به این صحنه استفاده شد. گروه‌هایی مانند ریورز، ترو بلیورز، وایلد سیدز و گلس آی با این جریان مرتبط شدند و دنیل جانستون نیز از چهره‌های مهم آن به‌شمار آمد.

در سال‌های بعد، منتقدان اصطلاح صداقت نو را برای توصیف هنرمندان دیگری چون آرکید فایر، کانر اوبرست، کت پاور، جوانا نیوسام، نچرال میلک هتل و سوفیان استیونز نیز به کار بردند.

سینما و تلویزیون

جیم کالینز، منتقد فیلم، در ۱۹۹۳ مفهوم صداقت نو را وارد نقد سینمایی کرد. او میان آثاری که با قراردادهای ژانری به‌شکلی آیرونیک و التقاطی برخورد می‌کنند و فیلم‌هایی که همان قراردادها را با جدیت بیشتری بازسازی می‌کنند تمایز قائل شد.[۵]

از جمله فیلم‌هایی که در نقدها با صداقت نو مرتبط دانسته شده‌اند می‌توان به زمین رؤیاها، رقصنده با گرگ‌ها، فارست گامپ، آملی، درخشش ابدی یک ذهن پاک، فرانسیس‌ها و قلمرو طلوع ماه اشاره کرد. برخی منتقدان آثار وس اندرسن را نیز نمونه‌هایی از ترکیب آیرونی و صداقت عاطفی دانسته‌اند.

در تلویزیون نیز از اوایل دههٔ ۲۰۲۰ بحث‌هایی دربارهٔ حرکت از شخصیت‌های سرد، تلخ و آیرونیک به سوی شخصیت‌هایی همدل‌تر و صریح‌تر مطرح شد. جیمز پونیووزیک در نیویورک تایمز این تغییر را در گذار از کمدی‌هایی با شخصیت‌هایی مانند دیوید برنت به آثاری چون تد لاسو مشاهده کرد.[۶]

فلسفه و متامدرنیسم

در فلسفه، صداقت نو گاه در پیوند با پرفورماتیسم و متامدرنیسم بررسی شده است. متامدرنیسم نیز اغلب بر نوسان میان آیرونی و صداقت، بدبینی و امید، و فاصله‌گیری و تعهد تأکید دارد. از این دیدگاه، صداقت نو یکی از شیوه‌های عبور از دوگانهٔ سادهٔ «جدیت در برابر آیرونی» محسوب می‌شود.

در این رویکرد، فرد می‌تواند نسبت به محدودیت‌های یک باور آگاه باشد و حتی آن را با نوعی آیرونی ببیند، اما همچنان به آن متعهد بماند؛ بنابراین، آیرونی لزوماً به نفی باور یا احساس منجر نمی‌شود.

جنبش فرهنگی

از اوایل دههٔ ۲۰۰۰، جسی ثورن، مجری رادیویی آمریکایی، اصطلاح صداقت نو را برای توصیف نوعی نگرش فرهنگی نیز به کار برد. او این نگرش را با مفاهیمی چون لذت حداکثری، شور و اشتیاق آشکار و کنارگذاشتن شرم از دوست‌داشتن چیزهای به‌ظاهر ساده یا عامه‌پسند مرتبط می‌کرد.

برخی مفسران حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ را نیز یکی از نقاطی دانسته‌اند که موجب تغییر لحن در فرهنگ آمریکا شد. در دههٔ ۱۹۹۰، آیرونی جایگاه برجسته‌ای در فرهنگ عامه داشت، اما پس از این حملات برخی منتقدان از «پایان عصر آیرونی» سخن گفتند.[۷]

روسیه

در روسیه، اصطلاح «صداقت نو» از اواسط دههٔ ۱۹۸۰ یا اوایل دههٔ ۱۹۹۰ به کار می‌رفت. دیمیتری پریگوف و میخائیل اپستین از چهره‌هایی بودند که این اصطلاح را برای واکنش به فضای پوچ‌گرایانهٔ فرهنگ اواخر شوروی و پساشوروی به کار بردند.

دربرداشت روسی، صداقت نو به معنای حذف کامل آیرونی نبود. الکسی یورچاک آن را نوعی آیرونی گرم و همدلانه توصیف کرده است که در آن نویسنده می‌تواند همچنان به آرمان‌هایی که درباره‌شان می‌نویسد متعهد باشد، در حالی که نسبت به همان تعهد نیز نوعی فاصلهٔ آیرونیک حفظ می‌کند.

شعر

از میانهٔ دههٔ ۲۰۰۰، اصطلاح صداقت نو برای توصیف برخی گرایش‌ها در شعر آمریکا نیز به کار رفت. شاعرانی چون جوزف مسی، اندرو میستر و آنتونی رابینسون با جریانی مرتبط شدند که در برابر شعر سرد و به‌شدت آیرونیک، بر بیان مستقیم‌تر عاطفه و تجربه تأکید داشت.

از دیگر شاعرانی که گاه با این گرایش مرتبط دانسته شده‌اند می‌توان به دین یانگ، میراندا جولای، تائو لین، فردریک سیدل و میرا گونزالس اشاره کرد.

جستارهای وابسته

منابع

  1. 1 2 den Dulk, Allard (2020). "New Sincerity and Frances Ha in Light of Sartre: A Proposal for an Existentialist Conceptual Framework". Film-Philosophy (in English). 24 (2).
  2. 1 2 Wallace, David Foster (1993). "E Unibus Pluram: Television and U.S. Fiction". Review of Contemporary Fiction (in English). 13 (2).
  3. ↑ Kelly, Adam (2010). Consider David Foster Wallace: Critical Essays (in English). Sideshow Media Group.
  4. ↑ Shank, Barry (1994). Dissonant Identities: The Rock'N'Roll Scene in Austin, Texas (in English). Wesleyan University Press. ISBN 9780819562760.
  5. ↑ Collins, Jim (1993). Film Theory Goes to the Movies (in English). Routledge. ISBN 9780415905763.
  6. ↑ Poniewozik, James (26 ژوئیهٔ 2021). "How TV Went From David Brent to Ted Lasso". The New York Times (in English).
  7. ↑ Beers, David (25 سپتامبر 2001). "Irony is dead! Long live irony!" (in English). Salon.