Åsa Linderborg

Åsa Linderborg

Imię i nazwisko	Åsa Natacha Linderborg
Data i miejsce urodzenia	20 maja 1968 Västerås, Szwecja
Narodowość	szwedzka
Język	szwedzki

Åsa Natacha Linderborg (ur. 20 maja 1968 w Västerås) – szwedzka pisarka, dziennikarka kulturalna i historyczka. Pracuje dla gazety „Aftonbladet” jako szefowa działu kultury.

Urodziła się i dorastała w Västerås, jej ojciec był metalowcem, a matka, Tanja Linderborg, była posłanką w szwedzkim riksdagu z Partii Lewicy. Poprzez zaangażowanie rodziców Linderborg zainteresowała się polityką i w wieku 13 lat dołączyła do młodzieżówki komunistycznej. W 1987 roku została rzecznikiem tej organizacji w regionie Mälardalen^[1].

W 2001 roku uzyskała stopień naukowy doktora historii na Uniwersytecie w Uppsali^[2].

Jej pierwsza książka została opublikowana w 2007 roku, Nikt mnie nie ma, która jest jednocześnie autobiografią autorki i opowiada o społecznej sytuacji dzieci^[3]. Historia o dorastaniu w domu z ojcem alkoholikiem została doceniona przez krytyków i nominowana do nagrody Augustpriset. Powieść doczekała się adaptacji teatralnej i filmu^[4][5].

Latem w 2007 roku prowadziła audycję w Sveriges Radio P1^[6].

27 marca 2008 roku Linderborg została szefem działu kultury w „Aftonbladet”^[7].

Na początku lata 2009 roku zastąpiła Karin Magnusson na stanowisku dyrektora działu kultury Aftonbladet.^[8] Po fali krytyki w latach 2018–2019 i po postępowaniach w Radzie ds. Opinii Prasowej Linderborg zrezygnowała w lipcu 2019 roku ze stanowiska dyrektorki kultury, aby zostać starszą reporterką gazety.^[9][10]

W 2023 roku Linderborg zrealizowała dla Kanal 5 / Discovery serial dokumentalny The King with Two Faces.^[11]

Krytyka

W czasie, gdy była dyrektorką działu kultury Aftonbladet, krytykowano ją za publikacje dotyczące ówczesnego dyrektora generalnego Teatru Miejskiego w Sztokholmie, Benny’ego Fredrikssona, który następnie popełnił samobójstwo.^[12][13] Linderborg później stała się jedną z krytyczek akcji #MeToo^[14] i ostrzegała przed samosądami oraz zagrożeniami dla praworządności.^[15] Brała udział w szeroko zakrojonym śledztwie Torbjörna von Krogha dotyczącym publikacji o Fredrikssonie w Aftonbladet, zaprezentowanym w czerwcu 2020 roku w Instytucie Studiów Medialnych,^[16] a także napisała samokrytyczną książkę Året med 13 månader.^[17]

„Myślę, że upadek #MeToo był dla mnie trudny. I będę żyć z tragedią Benny’ego Fredrikssona przez całe życie. Tak trudno mi o tym mówić, że aż ściska mnie za gardło.”^[18]

W marcu 2019 roku Aftonbladet został potępiony przez Radę ds. Opinii Prasowej (PON) za swoje publikacje.^[19]

W styczniu 2017 roku badacz Rosji Martin Kragh opublikował artykuł naukowy pt. Russian Influence Operations through Public Diplomacy and Active Measures: The Swedish Case na temat wpływu Kremla na Szwecję. Aftonbladet zostało w nim szczegółowo przeanalizowane.^[20] Doprowadziło to do kilku bardzo krytycznych artykułów na temat Kragha, bez umożliwienia mu odniesienia się. W 2019 roku Linderborg spotkała się z krytyką za publikacje, w których oskarżyła Kragha o współpracę z brytyjskimi służbami bezpieczeństwa. W grudniu 2019 roku publikacja została potępiona przez Radę ds. Opinii Prasowej, która uznała oskarżenia za „bezpodstawne”.^[21][22]

Ma dwoje dzieci z poprzedniego związku. Od 2021 roku mieszka z pisarzem Bengtem Ohlssonem.^[23]

• 2001: Socialdemokraterna skriver historia: historieskrivning som ideologisk maktresurs 1892–2000
• 2005: Bilden av Sveriges historia: fyrtio sätt att se på 1900-talet
• 2006: Det är rätt att göra motstånd: kriget och terrorn från Bush till Bodström
• 2007: Mig äger ingen (Nikt mnie nie ma, przeł. Halina Thylwe, Warszawa 2017)

• 2007 – ABF:s litteraturpris^[24]
• 2007 – BMF-plaketten^[24]
• 2007 – Lundequistska bokhandelns litteraturpris za Nikt mnie nie ma (Mig äger ingen)^[24]
• 2007 – Expressens Björn Nilsson-pris för god kulturjournalistik^[25]
• 2008 – Osobista Nagroda Ivara Lo-Johanssona^[24]
• 2008 – Neshornet, Klassekampens kulturpris^[26]
• 2009 – Hedenvind-plaketten^[24]