Édouard Piette

Édouard Piette

Édouard Piette (1827–1906)
Data i miejsce urodzenia	11 marca 1827 Aubigny, Francja
Data i miejsce śmierci	5 czerwca 1906 Rumigny, Francja
Zawód, zajęcie	archeolog, antykwariusz
Narodowość	francuska

Édouard Piette (ur. 11 marca 1827 w Aubigny, zm. 5 czerwca 1906 w Rumigny) – francuski archeolog, znany z badań stanowisk paleolitycznych i mezolitycznych w południowo-zachodniej Francji, prowadzonych w latach 80. i 90. XIX wieku.

Édouard Piette z zawodu był adwokatem oraz sędzią. Swoją pasję archeologiczną realizował w czasie wolnym. Był aktywnym członkiem i prezesem licznych towarzystw naukowych, w tym Société d'anthropologie de Paris, Société géologique de France oraz Société historique de haute-Picardie. Swoje pierwsze badania terenowe prowadził w rejonie Craonne, gdzie badał nekropolie z okresu galijskiego i merowińskiego. W późniejszym okresie skoncentrował swoje zainteresowania na prehistorii rejonu Pirenejów^[1].

W latach 1871–1897 Piette samodzielnie finansował i prowadził wykopaliska na stanowiskach z okresu górnego paleolitu w południowo-zachodniej Francji, m.in. w Gourdan, Lortet (Pireneje Wysokie) oraz Arudy^[1]. W 1887 roku przeprowadził badania w jaskini Mas d'Azil, co pozwoliło mu na zdefiniowanie kultury azylskiej, stanowiącej ogniwo przejściowe między paleolitem a mezolitem. Piette zaproponował również podział francuskiego paleolitu na trzy fazy: Amygdalithic, Niphetic oraz Glyptic, jednak system ten nie zyskał szerokiej akceptacji w środowisku naukowym. Jako jeden z pierwszych badaczy poparł także autentyczność i starożytność malowideł naskalnych w jaskini Altamira w Hiszpanii ^[2].

Kosztowne badania archeologiczne doprowadziły Piette'a do całkowitej ruiny finansowej. Mimo to zdecydował się przekazać swoje zbiory na rzecz państwa. W 1904 roku zapisał całą kolekcję Narodowemu Muzeum Archeologicznemu (ówcześnie Narodowe Muzeum Starożytności) w Saint-Germain-en-Laye. W skład tego unikatowego zbioru sztuki prehistorycznej, gromadzonego w okresie wielkich odkryć drugiej połowy XIX wieku, wchodzi m.in. słynna paleolityczna figurka znana jako Wenus z Brassempouy. Zgodnie z wolą darczyńcy, kolekcja miała być prezentowana dokładnie w taki sposób, w jaki ją uporządkował. Warunek ten został spełniony przez muzeum w 2008 roku, wtedy udostępniono zbiory w nowo otwartej sali nazwanej Salą Piette'a (fr. Salle Piette)^[3].

• Timothy Darvill: Concise Oxford Dictionary of Archaeology (Oxford Quick Reference). OUP Oxford, 2008, s. 346.