Éric Ciotti

Éric Ciotti
Ilustracja
Éric Ciotti (2023)
Data i miejsce urodzenia

28 września 1965
Nicea

Mer Nicei
Okres

od marca 2026

Przynależność polityczna

UDR

Poprzednik

Christian Estrosi

Przewodniczący Unii Prawicy na rzecz Republiki
Okres

od października 2024

Przewodniczący Republikanów
Okres

od grudnia 2022
do września 2024

Poprzednik

Christian Jacob

Następca

Bruno Retailleau

Faksymile

Éric Ciotti (ur. 28 września 1965 w Nicei[1]) – francuski polityk i samorządowiec, parlamentarzysta, przewodniczący Republikanów (2022–2024), mer Nicei (od 2026).

Życiorys

Uzyskał w Nicei licencjat z nauk ekonomicznych, a w 1988 ukończył studia w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu[1]. Zaangażował się w działalność polityczną w ramach gaullistowskiego Zgromadzenia na rzecz Republiki. W 2002 z ugrupowaniem tym współtworzył Unię na rzecz Ruchu Ludowego, w 2015 przekształconą w partię Republikanie. Był asystentem deputowanego Christiana Estrosiego i członkiem gabinetu prezydenta regionu PACA Jeana-Claude’a Gaudina[2]. W latach 2003–2007 był dyrektorem gabinetu Christiana Estrosiego[3].

W 2007 po raz pierwszy uzyskał mandat posła do Zgromadzenia Narodowego[4]. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w kolejnych wyborach w 2012, 2017 i 2022[4]. W 2008 pełnił funkcję pierwszego zastępcy mera Nicei, a w latach 2008–2017 kierował administracją departamentu Alpy Nadmorskie[3].

W ramach Republikanów określany jako przedstawiciel prawicowego skrzydła partii[5]. Ubiegał się o nominację prezydencką do wyborów w 2022, przegrywając w grudniu 2021 w drugiej turze prawyborów z Valérie Pécresse[6]. Powołał też własny ruch polityczny wewnątrz LR pod nazwą „A droite”[7]. W grudniu 2022 został wybrany na nowego przewodniczącego Republikanów[8].

W czerwcu 2024, wkrótce po wyborach europejskich (w których jego partia odnotowała słaby wynik) i rozpisaniu nowych wyborów parlamentarnych, zadeklarował publicznie zawarcie porozumienia wyborczego ze skrajnie prawicowym Zjednoczeniem Narodowym. Od koncepcji tej odcięli się niemal wszyscy najważniejsi politycy Republikanów, a jej sformułowanie doprowadziło do kryzysu w partii[9]. Kierownictwo formacji podjęło w kolejnych dniach dwie decyzje o wykluczeniu Érica Ciottiego; ten odwołał się do sądu, który wstrzymał ich wykonanie, co pozwoliło politykowi pozostać na zajmowanej funkcji przewodniczącego[10]. Ostatecznie Éric Ciotti przedstawił listę około 60 kandydatów uzgodnionych ze Zjednoczeniem Narodowym, z których mniej niż połowa była członkami Republikanów i wśród których poza nim znalazł się tylko jeden deputowany z około 60 posłów LR zakończonej kadencji[11]. Kandydaci ci zostali w procedurze wyborczej zaklasyfikowani pod szyldem „unii skrajnej prawicy”[12]. Jednocześnie komisja nominacyjna Republikanów (kontrolowana przez przeciwników przewodniczącego partii) stworzyła własne listy wyborcze[13]. Ostatecznie sam Éric Ciotti utrzymał mandat poselski na kolejną kadencję[14]. We wrześniu tego samego roku ogłosił ostatecznie odejście z Republikanów[15]. Objął przywództwo własnej formacji pod nazwą Unia Prawicy na rzecz Republiki[16].

W 2026 został wybrany na urząd mera Nicei[17].

Przypisy

  1. 1 2 M. Éric Ciotti. lesbiographies.com. [dostęp 2022-12-12]. (fr.).
  2. ↑ Éric Ciotti. voici.fr. [dostęp 2022-12-12]. (fr.).
  3. 1 2 Présidentielle 2022: la biographie d'Éric Ciotti. lefigaro.fr, 13 października 2021. [dostęp 2022-12-12]. (fr.).
  4. 1 2 M. Éric Ciotti. assemblee-nationale.fr. [dostęp 2022-12-12]. (fr.).
  5. ↑ Lauren Chadwick: Valerie Pecresse and Eric Ciotti vie for French right-wing presidential nomination. euronews.com, 23 lutego 2022. [dostęp 2022-12-12]. (ang.).
  6. ↑ In first, French conservatives pick a woman as presidential candidate. euronews.com, 4 grudnia 2021. [dostęp 2022-12-12]. (ang.).
  7. ↑ Anthony Berthelier: Primaire LR: Ciotti critique Pécresse au lendemain de sa victoire. huffingtonpost.fr, 5 grudnia 2022. [dostęp 2022-12-12]. (fr.).
  8. ↑ Emmanuel Galiero, Marion Mourgue: Éric Ciotti remporte la présidence des Républicains. lefigaro.fr, 11 grudnia 2022. [dostęp 2022-12-12]. (fr.).
  9. ↑ Victor Boiteau: Législatives anticipées: Ciotti tend la main au RN et plonge la droite dans le chaos. lefigaro.fr, 11 czerwca 2024. [dostęp 2024-07-08]. (fr.).
  10. ↑ Court suspends French right-wing leader Ciotti's expulsion from party. lemonde.fr, 14 czerwca 2024. [dostęp 2024-07-08]. (ang.).
  11. ↑ Alexandre Pedro, Clément Guillou: Législatives 2024: «Les amis d’Eric Ciotti» alliés avec le RN, un ensemble hétéroclite où les LR sont minoritaires. lemonde.fr, 17 czerwca 2024. [dostęp 2024-07-08]. (fr.).
  12. ↑ Christine Ollivier: Eric Ciotti fâché d’être classé à l’extrême droite. lopinion.fr, 20 czerwca 2024. [dostęp 2024-07-08]. (fr.).
  13. ↑ Guillaume Jacquot: Législatives: moins de candidats, une bataille juridique en toile fond, la drôle de campagne des LR. publicsenat.fr, 17 czerwca 2024. [dostęp 2024-07-08]. (fr.).
  14. ↑ Législatives 2024: Éric Ciotti réélu dans les Alpes-Maritimes. francetvinfo.fr, 8 lipca 2024. [dostęp 2024-07-08]. (fr.).
  15. ↑ Eric Ciotti fait une grosse annonce sur sa carrière politique: l’emblématique figure des Républicains quitte le parti. midilibre.fr, 22 września 2024. [dostęp 2024-12-04]. (fr.).
  16. ↑ Éric Ciotti dévoile l’équipe dirigeante de l’Union des Droites pour la République. entrevue.fr, 3 października 2024. [dostęp 2024-12-04]. (fr.).
  17. ↑ Marie-Pierre Bourgeois: Résultats des municipales 2026 à Nice: Éric Ciotti déloge Christian Estrosi, son ancien mentor devenu grand rival. bfmtv.com, 22 marca 2026. [dostęp 2026-03-22]. (fr.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.