Łucja Ginko

Łucja Ginko

Łucja Ginko (2000)
Data i miejsce urodzenia	13 grudnia 1947 Chorzów
Data i miejsce śmierci	21 grudnia 2018 Tarnowskie Góry
Miejsce spoczynku	cmentarz parafialny w Zbrosławicach
Zawód, zajęcie	literaturoznawczyni, wykładowczyni akademicka, urzędniczka samorządowa
Narodowość	polska
Tytuł naukowy	doktor
Alma Mater	Uniwersytet Śląski w Katowicach
Stanowisko	dyrektorka Wydziału Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego
Rodzice	Wacław Herman Hildegarda z domu Dziuba
Małżeństwo	Wojciech Ginko
Dzieci	Agnieszka Ginko-Humphries Jakub Ginko
Odznaczenia

Łucja Ginko (ur. 13 grudnia 1947 w Chorzowie, zm. 21 grudnia 2018 w Tarnowskich Górach^[1]) – polska literaturoznawczyni, wykładowczyni akademicka, ekspertka w dziedzinie zarządzania kulturą, urzędniczka.

Córka Wacława Hermana i Hildegardy^[1] z domu Dziuba. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Śląskim, gdzie prowadziła zajęcia z literatury romantycznej w Instytucie Filologii Polskiej (1970–1984). W 1977 obroniła na Uniwersytecie Warszawskim napisany pod kierunkiem Teresy Kostkiewiczowej doktorat „Pejzaż w poezji wczesnoromantycznej”^[2].Przez wiele lat wykładała na Wydziale Teatru Tańca w Bytomiu Akademii Sztuk Teatralnych w Krakowie^[3]

W 1990 podjęła pracę w Wydziale Kultury Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, od 1992 do 1999 pełniła funkcję dyrektorki tego Wydziału, w latach 1999–2009 dyrektorki Wydziału Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego^[4], a następnie doradczyni marszałka ds. kultury (2009–2013)^[5]. Po transformacji ustrojowej i reformie samorządowej budowała system zarządzania kulturą w województwie śląskim i regionalną politykę kulturalną, organizując m.in. pierwszy w województwie Kongres Kultury na Górnym Śląsku (1998) oraz Kongres Kultury Województwa Śląskiego (2010)^[6][7].

Kierowany przez nią Wydział Kultury Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego wypracował mechanizmy wsparcia dla instytucji kultury i artystów, w tym samorządowy program stypendialny ustanowiony w 2002 roku^[8]. Doprowadziła do powstania festiwalu Ars Cameralis, utworzonego z Górnośląskiego Festiwalu Sztuki Kameralnej. W latach 1992–1993 kierowała jego pierwszymi edycjami^[9]. Przez wiele lat była promotorką powstania nowoczesnej siedziby Biblioteka Śląska przy placu Rady Europy 1 w Katowicach. W 1999 roku została uhonorowana Nagrodą Amicus Librorum, przyznawaną Przyjaciołom Biblioteki Śląskiej^[10].

Współpracując z Elżbieta Bieńkowska przygotowywała instytucje kultury województwa śląskiego do aplikowania o pierwsze środki unijne, co umożliwiło realizację projektów rewitalizacyjnych oraz budowę i modernizację siedzib instytucji kultury w regionie^[11]. Zainicjowała i wdrażała – wraz z zespołem roboczym – „Strategię rozwoju kultury w województwie śląskim na lata 2006–2020”^[12] pierwszy w Polsce regionalny dokument tego typu, który za cel strategiczny uznawał wspieranie instytucji kultury jako element budowy kapitału społecznego oraz zrównoważonego rozwoju kultury w regionie^[13]. Stanowiło to model nowoczesnego podejścia do zarządzania kulturą przez jednostki samorządowe. ^[14] Dzięki realizacji „Strategii”, którą kierowany przez nią Wydział Kultury wdrażał przez wiele lat, powstały nowoczesne siedziby instytucji kultury, którym zapewniono stabilne dofinansowanie. ^[15]

Podczas Kongresów Kultury Polskiej organizowanych w Warszawie (2010–2011) postulowała rozwój partnerstw lokalnych oraz włączanie organizacji pozarządowych i podmiotów prywatnych w mechanizmy wsparcia kultury. ^[16]

Była jedną z inicjatorek i długoletnich promotorek powstania nowej siedziby Muzeum Śląskie w Katowicach na terenie dawnej kopalni, działając od 2004 roku na rzecz wykorzystania terenów poprzemysłowych i przeniesienia muzeum do nowej lokalizacji^[17]. ^[18]

Przez wiele lat współpracowała m.in. z **Stanisław Hadyna**, Lechem Szarańcem, **Jan Malicki (polonista)**, Leszkiem Jodlińskim, Bogdanem Toszą, Dariuszem Miłkowskim, **Robert Talarczyk**, **Tadeusz Serafin**, Maciejem Klussem, Markiem Zielińskim i wieloma innymi dyrektorami i twórcami. ^[19] Do końca życia wspierała artystów i działaczy kultury^[20].

Do śmierci pełniła funkcję przewodniczącej Rady Programowej Teatru Śląskiego, Forum Dyrektorów Teatrów Województwa Śląskiego, które założyła i które nazwano później jej imieniem^[21] i Komisji Nagrody „Złote Maski”^[22].

W 2023 Teatr Śląski ustanowił nagrodę „Kopyto Kultury im. Łucji Ginko”^[5].

Była pasjonatką jeździectwa – w 1973 wspólnie z mężem, Wojciechem Ginko, założyła i prowadziła przez wiele lat Ośrodek Jeździecki w Zbrosławicach^[23]. Redaktorka wspomnieniowej książki Wojciecha Ginko Jeździecka Dolina Zbrosławice, czyli o koniach, ludziach i PRL-u (Zbrosławice 2018, 224 s.)^[24]. Jej córka, Agnieszka Ginko-Humphries jest poetką i animatorką życia kulturalnego^[25] Syn, Jakub, prowadzi restauracje^[26].

Pochowana 4 stycznia 2019 na cmentarzu w Zbrosławicach^[27][28].

• Złoty Krzyż Zasługi „za zasługi w pracy zawodowej oraz w działalności społecznej" (2003)^[29]
• Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis” w dziedzinie upowszechnianie kultury (2005)^[30][31]

W „Słowniku literatury polskiej XIX wieku”^[32] opracowała hasła: „poemat”, „koń”, „list poetycki”.