Świadectwa Ursyniusza

Świadectwa Ursyniusza – dwa apokryfy Nowego Testamentu, należące do cyklu Piłata.

Charakterystyka

Apokryfy powstały w języku syryjskim około V–VII wieku. Przetrwały jako niezależny syryjski przekaz, syryjskie odpisy w Kronice Michała Wielkiego (XII w.) i Chronografii Grzegorza Bar Hebraeusa (XIII w.) oraz arabski odpis w Kronice Mahbuba (X w.)[1.1].

Treść

Autorem świadectw miał być pogański nauczyciel filozofii Ursyniusz z kręgu Tyberiusza. W pierwszym świadectwie Ursyniusz opisał niezwykłe wydarzenia towarzyszące ukrzyżowaniu „pewnego męża”, które dokonało się z woli Żydów. Do wydarzeń tych należały zaćmienie Słońca, trzęsienie ziemi i inne „okropności”. Wspomniano o liście Piłata do Tyberiusza w tej sprawie i odwołaniu Piłata z funkcji. Drugie świadectwo komentuje rosnący kult Chrystusa, w którego wierzą filozofowie Grecji, Aleksandrii i Bejrutu. Ursyniusz przypuszcza, że pogańscy kapłani i ich bogowie również staną się wyznawcami Chrystusa, a także zaznacza wysoką moralność chrześcijan[1.2].

Przypisy

  1. Witold Witakowski, Świadectwa Ursyniusza, [w:] Marek Starowieyski (red.), Apokryfy Nowego Testamentu, wyd. 3, t. 1, Kraków: Wydawnictwo WAM, 2022, ISBN 978-83-277-1820-4.
    1. ↑ S. 750.
    2. ↑ S. 751–752.
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.