7-Eleven

7-Eleven, Inc.
Logo
Ilustracja
Siedziba główna przedsiębiorstwa w wieżowcu One Arts Plaza w Dallas
Państwo

 Stany Zjednoczone

Stan

 Teksas

Siedziba

Dallas

Adres

One Arts Plaza 1722 Routh St., Suite 1000, Dallas 75201

Data powstania

1927

Forma prawna

Spółka zależna

Prezes

Stan Reynolds
Doug Rosencrans
(tymczasowi współ-CEO)[1]

Dyrektor

David Seltzer (CFO)
Raghu Mahadevan (CDIO)[1]

Udziałowcy

Seven & i Holdings Co., Ltd. (100% poprzez Seven-Eleven Japan)

Zatrudnienie

138 808 (2020)[2]

Położenie na mapie Teksasu
Mapa konturowa Teksasu, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „7-Eleven, Inc.”
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa konturowa Stanów Zjednoczonych, blisko centrum na dole znajduje się punkt z opisem „7-Eleven, Inc.”
Ziemia32°47′25″N 96°47′43″W/32,790278 -96,795278
Strona internetowa

7-Eleven – międzynarodowa sieć sklepów typu convenience, stanowiąca własność japońskiego koncernu Seven & i Holdings Co., Ltd. Od 2007 roku, po wyprzedzeniu sieci McDonald’s, zajmuje pozycję lidera na rynku globalnym pod względem liczby obiektów placówek handlowych[3][4]. W 2024 roku sieć liczyła około 85 tysięcy punktów sprzedaży na całym świecie, z czego większość zlokalizowana jest w całodobowym systemie operacyjnym w Azji oraz Ameryce Północnej[5]. W Stanach Zjednoczonych funkcjonuje jako 7-Eleven, Inc[6].

Głównymi rynkami działalności koncernu są Japonia, Stany Zjednoczone, Tajwan i Tajlandia. Ponadto marka posiada rozwinięte sieci franczyzowe m.in. w Skandynawii (w tym w Norwegii) oraz Australii. Charakterystyczną cechą funkcjonowania sklepów w większości państw jest prowadzenie działalności przez 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu[5].

Historia

1927–1999: Początki

Początki sieci sięgają 1927 roku, gdy John Jefferson Green – pracownik firmy Southland Ice Company – zaczął sprzedawać lód, jajka, mleko i chleb z 16 lodowni w Dallas za zgodą dyrektora firmy Joe C. Thompsona Sr.[7]. Thompson wykupił przedsiębiorstwo i przekształcił je w Southland Corporation, tworząc pierwszą na świecie sieć sklepów typu convenience store.

Po trudnościach finansowych w czasie Wielkiego Kryzysu firma przetrwała dzięki reorganizacji i pomocy bankiera W.W. Overtona Jr.[8]. W 1946 roku zmieniono nazwę na 7-Eleven, odzwierciedlając nowe, rewolucyjne godziny otwarcia. W 1963 roku placówka w Austin koło uniwersytetu jako pierwsza wprowadziła całodobową pracę, co szybko stało się standardem[7].

W 1965 roku sieć wprowadziła swój flagowy napój mrożony Slurpee, a w 1976 roku wielkogabarytowe napoje Big Gulp[9].

W 1987 roku rodzina Thompsonów przeprowadziła wykup lewarowany spółki za 5,2 mld USD[10], jednak zaciągnięte długi zmusiły firmę do wyprzedaży aktywów, a w 1990 roku Southland Corp. ogłosiła upadłość w trybie Chapter 11[11]. W marcu 1991 roku japońskie Ito-Yokado i Seven-Eleven Japan przejęły 70% udziałów, a w 2005 roku Seven-Eleven Japan wykupiło pozostałe udziały, czyniąc 7-Eleven, Inc. swoją całkowitą własnością[12].

Od 2000: Zmiana struktury i współczesność

Sklep 7-Eleven w mieście Ōita w Japonii

W 2020 roku koncern przejął sieć stacji paliw Speedway (ok. 3900 lokalizacji) za 21 mld USD[13]. W 2024 roku od Sunoco przejęto 204 sklepy sieci Stripes za ok. 1 mld USD[14].

W sierpniu 2024 roku kanadyjski Alimentation Couche-Tard (właściciel sieci Circle K) złożył ofertę przejęcia Seven & I Holdings. We wrześniu 2024 roku została ona odrzucona jako zbyt niska[15][16]; w lipcu 2025 roku Couche-Tard ostatecznie wycofał się z przejęcia[17]. W marcu 2025 roku Seven & I Holdings zapowiedziało wydzielenie amerykańskiej części operacyjnej w osobną spółkę publiczną oraz powołanie pierwszego zagranicznego CEO – Stephena Dacusa[18].

Działalność globalna

Mapa krajów aktywności 7-Eleven

     obecne lokalizacje

     poprzednie lokalizacje

Największym rynkiem sieci jest Japonia, gdzie działa ok. 21,7 tys. sklepów (ponad 25% globalnej liczby). Tajlandia zajmuje drugie miejsce z ok. 13,8 tys. placówek, a Tajwan – trzecie z ok. 7 tys. sklepów (2024). W Stanach Zjednoczonych funkcjonuje ok. 8,1 tys. placówek franczyzowych. Sieć obecna jest także m.in. w Meksyku, Kanadzie, Australii, Filipinach, Korei Południowej, Malezji oraz w krajach skandynawskich (Dania, Norwegia, Szwecja)[19].

Produkty i usługi

Asortyment 7-Eleven w Japonii – gotowe dania, napoje i przekąski

7-Eleven znane jest z flagowych napojów – mrożonego Slurpee oraz wielkogabarytowych napojów Big Gulp. Sieć oferuje także kawę, świeże kanapki, sałatki, gotowe dania na wynos, a w części lokalizacji – paliwa. Marka własna nosi nazwę 7-Select. W 2021 roku sieć zainwestowała 70 mln USD w kampanię reklamową „Take it to Eleven"[20].

W Japonii 7-Eleven oferuje szeroki asortyment dań gotowych i produktów świeżych, w tym onigiri (kulki ryżowe), bentō, makaron, smażonego kurczaka, pierożki i desery[21]. Asortyment różni się w zależności od prefektury – sieć dostosowuje produkty do lokalnych preferencji smakowych[22]. W 2001 roku japońskie 7-Eleven wprowadziło własne produkty fast food bez dodatków do żywności i sztucznych barwników[23].

W Tajlandii, będącej drugim co do wielkości rynkiem sieci, 7-Eleven oferuje dania gotowe, przekąski i napoje, a sieć dostosowuje asortyment do lokalnych gustów[24]. Popularność tajskich sklepów sprawiła, że wizyta w 7-Eleven bywa wymieniana wśród atrakcji turystycznych, a kanapka z szynką i serem stała się lokalnym fenomenem w mediach społecznościowych[19]. Operatorem tajskiej sieci jest CP All Public Company Limited z grupy Charoen Pokphand, która rozwija ją w modelu franczyzowym[25].

Przypisy

  1. 1 2 Our Leadership. 7-Eleven, Inc.. [dostęp 2026-07-19]. (ang.).
  2. ↑ Seven & i Management Report as of February 3, 2021. 7&i Holdings. [dostęp 2026-07-19]. (ang.).
  3. ↑ 7-Eleven world's largest chain store [online], japannewsreview.com, 12 czerwca 2007 [dostęp 2022-04-07] [zarchiwizowane z adresu 2016-03-04] (ang.).
  4. ↑ Shawn Baldwin, How 7-Eleven became the world's biggest convenience store [online], cnbc.com, 25 lutego 2021 [dostęp 2022-04-07] (ang.).
  5. 1 2 AFP: Le propriétaire des dépanneurs 7-Eleven rejette l’offre de rachat initiale de Couche-Tard. Le Journal de Montréal, 2024-09-06. [dostęp 2026-07-19]. (fr.).
  6. ↑ 7-Eleven | History, Facts, & Business Overview | Britannica Money [online], Encyclopedia Britannica, 19 lipca 2026 [dostęp 2026-07-19] (ang.).
  7. 1 2 History – 7-Eleven Corporate. 7-Eleven, Inc.. [dostęp 2017-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-17)]. (ang.).
  8. ↑ Hoover's Handbook of Private Companies. Hoover's Business Press, 2010, s. 209.
  9. ↑ Aaron Edwards, At 7-Eleven, the Big Gulps Elude a Ban by the City [online], The New York Times, 6 czerwca 2012 [dostęp 2026-07-19] [zarchiwizowane z adresu 2017-06-22] (ang.).
  10. ↑ Calvin Sims, 7-Eleven Owner in $5 Billion Deal to Sell Company, The New York Times, 6 lipca 1987 [dostęp 2015-08-04] [zarchiwizowane z adresu 2015-09-13] (ang.).
  11. ↑ Stuart Silverstein, 7-Eleven Parent Files 'Prepackaged' Bankruptcy [online], Los Angeles Times, 25 października 1990 [dostęp 2015-08-04] [zarchiwizowane z adresu 2015-10-09] (ang.).
  12. ↑ Seven-Eleven Japan completes cash tender offer for 7-Eleven, Inc. [online], Seven & i Holdings, 9 listopada 2005 [zarchiwizowane z adresu 2019-07-04] (ang.).
  13. ↑ Kaori Enjoji, 7-Eleven owner buys Speedway gas stations for $21 billion [online], CNN, 3 sierpnia 2020 [dostęp 2020-09-23] [zarchiwizowane z adresu 2020-09-20] (ang.).
  14. ↑ 7-Eleven completes acquisition of 204 Stripes convenience stores [online], CSP Daily News, 2024 [dostęp 2026-07-19] (ang.).
  15. ↑ River Akira Davis, 7-Eleven Gets Buyout Offer From Canadian Owner of Circle K [online], The New York Times, 19 sierpnia 2024 [dostęp 2026-07-19] (ang.).
  16. ↑ Koh Yoshida, Seven & I Rejects Couche-Tard's Takeover Proposal as Too Low [online], BNN Bloomberg, 6 września 2024 [dostęp 2024-09-06] (ang.).
  17. ↑ 7-Eleven Sale Fails as Couche-Tard Walks Away [online], The New York Times, 16 lipca 2025 [dostęp 2026-07-19] (ang.).
  18. ↑ Seven & i Holdings Announces Plan to Unlock Shareholder Value [online], Seven & I Holdings, 6 marca 2025 [dostęp 2025-03-07] (ang.).
  19. 1 2 Mariko Oi, Annabelle Liang, Why retail giant 7-Eleven is on a rival's shopping list [online], BBC News, 20 sierpnia 2024 [dostęp 2025-01-13] (ang.).
  20. ↑ Nat Ives, 7-Eleven Taps 'Spring Breakers' Director Harmony Korine for $70 Million Marketing Campaign [online], The Wall Street Journal, 28 kwietnia 2021 [dostęp 2021-04-29] [zarchiwizowane z adresu 2021-04-29] (ang.).
  21. ↑ David Marshall, Convenience stores and discretionary food consumption among young Tokyo consumers, „International Journal of Retail & Distribution Management”, 2016, DOI: 10.1108/ijrdm-08-2015-0137.
  22. ↑ I.S. Tikhotskaya, M.A. Petropavlovskaya, Shin-ichiro Kato, Japanese Konbini Minimarkets: Unique and Universal Character, Regional Characteristics, „Russian Japanology Review”, 2025, DOI: 10.55105/2658-6444-2024-2-37-59.
  23. ↑ History – Seven-Eleven Japan. Seven-Eleven Japan. [dostęp 2026-07-26]. (ang.).
  24. ↑ Randall Shannon, The expansion of modern trade food retailing in Thailand, „The International Review of Retail, Distribution and Consumer Research”, 2014, DOI: 10.1080/09593969.2014.976764.
  25. ↑ Thanee Ngaochay, Paths to Success for 7-Eleven in Thailand, „Information Management and Business Review”, 2011, DOI: 10.22610/imbr.v3i1.910.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.