Abacoproeces saltuum

Abacoproeces saltuum – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1872 roku Ludwiga C.Ch. Kocha na łamach „Zeitschrift des Ferdinandeums für Tirol und Vorarlberg” pod nazwą Erigone saltuum^[1][2]. W rok później niezależnie opisał go Octavius Pickard-Cambridge na łamach „Proceedings of the Zoological Society of London” pod nazwą Erigone saltuensis ^[3][2]. Miejscem typowym są okolice Norymbergi^[3]. Synonimizacji i przeniesienia do rodzaju Abacoproeces dokonał w 1884 roku Eugène Simon. Omawiany takson jest dla tego rodzaju gatunkiem typowym^[4][2].

Samce osiągają od 1,8 do 2,3 mm, a samice od 2,2 do 2,8 mm długości ciała^[5]. Prosoma ma silnie wyniesioną część głowową, mocniej u samca niż u samicy^[3]. Karapaks jest brązowy do ciemnobrązowego^[5][3] z ciemniejszymi jamką, promieniście się z niej rozchodzącymi rowkami i okolicą oczu, czasem miejscami z odcieniem żółtym. U samca wyniosłość głowowa jest szeroka^[3], zaopatrzona w głęboki rowek i boczne wciski^[5]. Nadustek ma u niego wysokość ⅔ twarzowej części wyniosłości głowowej. Oczy par środkowych są najmniejsze i umieszczone blisko siebie. Rozstaw oczu bocznych jest większy u samicy niż u samca. Szczękoczułki są żółtobrązowe, grube, proste, o długości równej szerokości nadustka. Warga dolna i szczęki również mają barwę żółtobrązową, natomiast sternum jest czarno podbarwione. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: IV, I, II, III; para ostatnia jest wyraźnie dłuższa i cieńsza niż pierwsza^[3]. Barwa odnóży jest żółtopomarańczowa^[5][3], czasem z odcieniem brązowym. Mniej więcej pośrodku grzbietowej strony goleni ostatniej pary leży czarna, krótka, kolcowata szczecinka^[3]. Owalna, przeciętnie z wierzchu sklepiona opistosoma ma kolor czarnoszary do czarnego^[5][3] z bladobiałym marmurkowaniem. Owłosienie jej jest skąpe. Nogogłaszczki samca mają maczugowatą rzepkę i krótszą goleń z guzkiem u nasady^[3].

Pająk preferujący suche i ciepłe stanowiska^[5]. Zasiedla głównie lasy liściaste (w tym dąbrowy i buczyny) i mieszane lasy sosnowo-dębowe, a zwłaszcza pobrzeża tychże. Bytuje w ściółce^[6]. Aktywne dorosłe samice obserwuje się od marca do października, samce zaś od maja do sierpnia^[5].

Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Liechtensteinu, Austrii, Włoch, Szwecji, Norwegii, Finlandii, Estonii, Łotwy, Litwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Serbii, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji^[5]. Dalej na wschód występuje w południowej Syberii^[2][5].