Acts of Rebellion

Ela Minus napisała, nagrała i wyprodukowała swój nadchodzący debiutancki album „Acts of Rebellion” w swoim domowym studiu w Brooklynie używając zgromadzonych w nim syntezatorów, samplerów i keyboardów^[5]. Nie zastosowała ani jednego dźwięku wygenerowanego komputerowo^[6].

Album stanowi zbiór złowieszczych, utworów elektronicznych o subtelnie politycznym charakterze, zaprojektowanych tak, by połączyć przestrzeń między parkietem tanecznym a wnętrzem słuchacza i uchwycić samotne chwile spędzone w kątach klubu. Przy dźwiękach syntezatorów i zanikających rytmach, artystka, śpiewając po angielsku i hiszpańsku snuje rozważania na temat więzi międzyludzkich, politycznej rozpaczy i akceptacji obecności jako pierwszego kroku w kierunku zbiorowej troski. Wyjaśniając w wywiadzie dla Pitchforka tytuł albumu (pol. Akty buntu) stwierdziła: „wszystko, co robisz w życiu codziennym, to akty buntu. Rzeczy, które pochodzą z głębi duszy, z poczucia wolności, które zmieniają coś, czego nie lubisz lub czemu się sprzeciwiasz. Pierwotnie płyta nosiła tytuł Little Acts of Rebellion, ale nie chciałam, żeby zabrzmiało to nieśmiało, więc usunęłam «little»”^[5]. Na albumie połączyła sprawy osobiste z politycznymi^[7]. Wyrazem tych ostatnich było odniesienie się do trwającego ucisku mniejszości w Stanach Zjednoczonych (utwór „Megapunk”) czy akcenty antykapitalistyczne („Do Whatever You Want, All the Time”)^[6].

Aby wydać album Minus podpisała w 2020 roku kontrakt z wytwórnią Domino Recording Company^[7]. W kwietniu wydała singiel „they told us it was hard, but they were wrong”, zwiastujący album^[8], który został wydany 23 października^[4].

Lista i informacje według źródeł^[3][4]:

1.	N19 5NF	2:05
2.	They Told Us It Was Hard, But They Were Wrong.	6:00
3.	El Cielo No Es De Nadie	4:21
4.	Megapunk	3:12
5.	Pocket Piano	2:12
6.	Dominique	3:54
7.	Let Them Have The Internet	1:54
8.	Tony	3:54
9.	Do Whatever You Want, All The Time	2:40
10.	Close (Featuring – Helado Negro)	3:36
		33:48

• Ela Minus – autorka muzyki i tekstów, produkcja, inżynier dźwięku
• Dr. Me – design, kierownictwo artystyczne
• Marta Salogni – miksowanie, dodatkowe programowanie
• Heba Kadry – mastering
• Teddy Fitzhugh – zdjęcia

Oceny łączne
Publikacja	Ocena
Album of the Year	79/100[9]
AnyDecentMusic?	7.6/10[10]
Metacritic	86/100[11]
Recenzje
Publikacja	Ocena
AllMusic	[4]
Beats Per Minute	84%[12]
God Is in the TV	7/10[13]
The Guardian	[6]
Loud And Quiet	6/10[14]
Musikexpress	[15]
NME	[16]
Paste	8.4/10[17]
Pitchfork	7.2/10[18]

Album otrzymał średnią ocenę 79 na 100 na podstawie 8 recenzji krytycznych w zestawieniu Album of the Year^[9], 7.6 na 10 na podstawie 7 recenzji w zestawieniu AnyDecentMusic?^[10] oraz 86 na 100 na podstawie 6 recenzji w podsumowaniu Metacritic^[11].

Ben Jolley z NME nazwał Elę Minus „jednoosobową elektroniczną orkiestrą”, a jej debiutancki album – „długim, głębokim oddechem, odzwierciedlającym jej nieustępliwego ducha” i „łączącym w sobie porywające hymny z medytacyjnymi momentami”^[16].

Zdaniem Floriana Kölscha z magazynu Musikexpress Acts of Rebellion zawiera „wyjątkowo dobre utwory klubowe, takie jak pulsujący „They Told Us It Was Hard, But They Were Wrong”, czy wolniejszy, jak „Close”, ale jest czymś więcej niż tylko ścieżką dźwiękową do tańca (...), jest cudowny i ponadczasowy”^[15].

Według Heathe Phares z AllMusic Ela Minus na swoim debiutanckim albumie „zatacza koło”, podsumowując ważne etapy swojej kariery muzycznej, takie jak wieloletnia gra na perkusji w zespole punkowym, a następnie muzykę techno – którą, „jak twierdziła, tworzyła wyłącznie za pomocą sprzętu, a nie oprogramowania i instrumentów wirtualnych”. W albumie słyszalny jest „buntowniczy, punkowy duch”, a „w każdym utworze Minus jasno przedstawia słuchaczom swój światopogląd i równoważy wszystkie elementy swojej muzyki z organicznym wyrafinowaniem, niezwykłym jak na debiutancki album^[4].

Również Max Freedman z magazynu Paste zauważył, że na albumie Acts of Rebellion „artystka zachowuje swój punkowy, zorientowany na społeczność etos, niezależnie od tego, czy uderza mocno, czy zastępuje gitary syntezatorami, czy tworzy bardziej introspektywne utwory”. W ocenie autora Ela Minus „na swoim debiutanckim albumie zgłębia rolę społeczności w obalaniu faszystowskich rządów i opresyjnych oczekiwań dnia codziennego. To [jest] prorocze, istotne przesłanie, opakowane w jednym z najlepszych utworów elektronicznych i popowych tego roku”^[17].

Zdaniem Matta Hobbsa z God Is in the TV najważniejsze przesłanie buntu z całego manifestu Eli Minus zawarte jest w utworze „they told it was hard but they were wrong”. Gdyby artystka ”nie podążała za tym motywem, nie stworzyłaby albumu takiego jak Acts of Rebellion”, który – w przekonaniu recenzenta – „stanowi przykład siły, jaką mogą dać twoje pomysły, jeśli pozostaniesz wierny swoim instynktom i wygrasz codzienne bitwy”^[13].

W ocenie Madison Bloom z magazynu Pitchfork „Acts of rebellion analizuje zarówno ciche, intymne chwile życia, jak i pojęcia, które są rozległe i trudne do przekazania. Minus podchodzi do obu tych kwestii za pomocą bogatej i wyrafinowanej muzyki elektronicznej; może nie jest ona prowokacyjna na pierwszy rzut oka, ale służy jako miejsce przetwarzania początkowych wizji oporu, tych, które istniały w jej prywatnej przestrzeni, gdy pisała te piosenki”^[18].

W 2021 roku album został nominowany do nagrody Libera Awards, w kategorii Best Dance/Electronic Record^[19].