Adam Bogusław Fedorowicz

Adam Fedorowicz

Adam Bogusław Ritter von Fedorowicz-Jackowski

Data i miejsce urodzenia	1853 lub 1854 Krzeczowice
Data i miejsce śmierci	28 października 1917 Kraków
Miejsce spoczynku	cmentarz Rakowicki w Krakowie
Narodowość	polska
Rodzice	Wincenty, Stanisława
Krewni i powinowaci	Maciej (pradziadek), Florian (dziadek), Maria, Ludmiła, Władysław (rodzeństwo)
Odznaczenia

Adam Bogusław Fedorowicz-Jackowski^[a] herbu Oginiec (ur. 1853 lub 1854 w Krzeczowicach, zm. 28 października 1917 w Krakowie) – polski urzędnik.

Wywodził się z rodu Fedorowiczów herbu Oginiec^[1][b]. Jego pradziadek Maciej i dziadek Florian przybierali przydomek Jackowski do nazwiska Fedorowicz, kontynuowany przez potomków^[2]. Urodził się w 1853^[3][4][5] w Krakowie^[5] lub w 1854 w majątku rodzinnym w Krzeczowicach^[6][7][8][9]. Był synem Wincentego (1801-1863) i jego drugiej żony, Stanisławy z domu Sobolewskiej (córka Ludwika Sobolewskiego, senatora Rzeczypospolitej Krakowskiej)^{[10][2][6][7]}. Miał rodzeństwo: Marię, Ludmiłę, Władysława (także urzędnik)^[3][6]. W młodości zamieszkiwał w Krzeczowicach^[5].

Uczył się w C. K. Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie zdał egzamin dojrzałości 15 czerwca 1870^[4][6][5]. Studiował prawo na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego w roku akademickim 1870/1871, następnie kontynuował studia na Uniwersytecie w Bonn w roku 1871/1872, potem powrócił na UJ pozostając tam krótkotrwale na początku półrocza 1872/1873, po czym przeniósł się na Uniwersytet w Pradze, gdzie uzyskał stopień doktora praw^[4][6][5]. Mając w zamiarze objęcie rodzinnego majątku zdobywał wiedzę praktyczną w Czechach, po czym przez rok prowadził własne gospodarstwo rolne^[6]. Został właścicielem dóbr dziedzicznych^[6], był właścicielem majątków rodzinnych Krzeczowice, Bóbrka^[3], a także Krowica i Czestynia w powiecie cieszanowskim^[11].

Nakłoniony przez hr. Agenora Gołuchowskiego zostawił pracę w majątku i przeszedł do służby rządowej^[6]. Został zatrudniony w C. K. Namiestnictwie we Lwowie, gdzie od około 1875 do około 1881 był praktykantem konceptowym^[12], a od około 1881 do około 1882 koncepistą namiestnictwa^[6][13]. Około 1882/1883 już w randze komisarza powiatowego pracował w urzędzie starostwa c. k. powiatu lwowskiego^[14], a od około 1883 w tym charakterze był przydzielony do C. K. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Wiedniu^[6][15][16].

Od około 1886 do 1901 sprawował urząd starosty c. k. powiatu rzeszowskiego^[17], od około 1892 z tytułem i charakterem radcy namiestnictwa^[18][19][20], a od około 1899 jako radca namiestnictwa^[21], od początku 1900 z tytułem radcy dworu^[22][23]. Łącznie był starostą w Rzeszowie przez okres 15^[24] wzgl. 16 lat^[6][7]. W tym okresie równolegle był przewodniczącym C. K. Rady Szkolnej Okręgowej w Rzeszowie^[25]. Jednocześnie od około 1889 do około 1902 był komisarzem rządowym w Kasie Oszczędności Miasta Rzeszowa^[26].

Ze stanowiska starosty w Rzeszowie w listopadzie 1901 został mianowany rzeczywistym radcą dworu i powołany na stanowisko delegata krakowskiego Namiestnictwa w Krakowie^{[27][3][6][7]}. Opuścił Rzeszów 29 grudnia 1901 wyjeżdżając do Krakowa^[28] (następcą Adama Fedorowicza na stanowisku starosty rzeszowskiego od początku 1902 został jego brat Władysław^[29][30]). Od tego czasu piastował urząd kierownika urzędu starostwa c. k. powiatu krakowskiego^[31][32][33], w tym równolegle z objęciem stanowiska starosty krakowskiego około 1911 Władysława Kowalikowskiego^[34][35], zaś od około 1912 pracował z tytułem i charakterem wiceprezydenta Namiestnictwa^[6][36]. Podczas I wojny światowej, mimo zagrożenia inwazją rosyjską, pozostał w Krakowie i pozostał kierownikiem krakowskiego starostwa do końca życia^[6][37][38]. W okresie swojego urzędowania był przewodniczącym C. K. Rady Szkolnej Okręgowej w Krakowie^[39] (od około 1913 zamiejskiej)^[40].

W okresie swojej pracy zawodowej w Rzeszowie i w Krakowie udzielał się także w innej działalności, w tym sfery gospodarczej i charytatywnej. Od około 1888 do około 1905 był oddziału jarosławsko-łańcuckiego C. K. Galicyjskiego Towarzystwa Gospodarskiego^[41]. Od około 1900 co najmniej do 1914 był członkiem rady nadzorczej Galicyjskiego (Potem Galicyjsko-Bukowińskiego) Akcyjnego Towarzystwa Przemysłu Cukrowniczego w Przeworsku^[42]. Był wybierany prezesem Towarzystwa Rozwoju i Upiększania Miasta Rzeszowa 23 maja 1902 oraz 25 maja 1903 (wiceprezesem wybierany Jan Karol Całczyński)^[43]. Od około 1902 co najmniej do 1914 był komisarzem rządowym Izby Handlowej i Przemysłowej w Krakowie^[44]. Od około 1902 do co najmniej 1914 jako delegat rządu był kuratorem Krajowej Średniej Szkoły w Czernihowie^[45]. Od około 1902 co najmniej do 1914 był przewodniczącym kuratorii Schroniska Fundacji księcia Aleksandra Lubomirskego w Krakowie^[46].

Otrzymał tytuły honorowego obywatelstwa Rzeszowa (8 lipca 1896)^[19][47], honorowego obywatelstwa Strzyżowa (1899)^[48], honorowego obywatelstwa Tyczyna (około 1899^[21])^[6][7]. W październiku 1897 otrzymał tytuł c. k. podkomorzego^[20][49].

Zmarł po ciężkiej chorobie 28 października 1917 w Krakowie w wieku 64 lat^[6][7]. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na cmentarzu Rakowickim w Krakowie 30 października 1917^[6][7] (kwatera Cb)^[8][50][51].

• Krzyż Komandorski Orderu Leopolda (1916)^[6][52]
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Franciszka Józefa (1910)^[6][33][53]
• Krzyż Komandorski Orderu Franciszka Józefa (około 1903)^[31]
• Order Korony Żelaznej III klasy (1896)^[6][19][54]
• Oficerska Odznaka Honorowa Czerwonego Krzyża (1917)^[55]
• Medal Jubileuszowy Pamiątkowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych (przed 1912)^[34]
• Krzyż Jubileuszowy dla Cywilnych Funkcjonariuszów Państwowych (przed 1912)^[34]
• Kawaler honorowy udzielny Zakonu Maltańskiego (pozwolenie cesarza z 1900^{[6][23][34][56]}, w zakonie od 1910, kawaler Honoru i Dewocji w Wielkim Przeoracie Czeskim^[57])

• Adam Boniecki: Herbarz polski. T. 5: Dowiattowie – Gąsiorkiewicz. Warszawa: Gebethner i Wolff, 1902, s. 1-400.