Adam Galis

Adam Galis

Data i miejsce urodzenia	14 marca 1906 Warszawa
Data i miejsce śmierci	6 października 1988 Warszawa
Zawód, zajęcie	poeta, eseista i tłumacz
Odznaczenia

Adam Galis, ps. Lucjan Kaszyński (ur. 14 marca 1906 w Warszawie, zm. 6 października 1988 tamże) – polski poeta, eseista oraz tłumacz literatury radzieckiej.

Urodził się w rodzinie Hermana^[1], robotnika w fabryce kapeluszy, i Cecylii z domu Jacobson, gorseciarki. Uczęszczał do szkół lubelskich. Ukończył Prywatne Gimnazjum Męskie Piotra Lewickiego w Brześciu i w 1924 r. zdał maturę. Studiował na Wydziale Humanistycznym i Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego^[2], jednocześnie pracując jako uczeń zecerski w drukarni Placówka Lubelska, oraz jako korektor i sprawozdawca w dzienniku „Ziemia Lubelska” (w 1925/26 był sekretarzem redakcji). Studiów nie ukończył z powodu trudnych warunków materialnych^[3].

Debiutował w 1924 r. wierszem Modlitwa w czasopiśmie „Twórczość Młodej Polski” nr 5, w 1925 r. jako publicysta na łamach dziennika „Ziemia Lubelska”. W latach 1927–1939 był dziennikarzem warszawskiej prasy, m.in. pracował w „Głosie Prawdy” i „Polsce Zbrojnej” (1929–1930), „Tygodniku Ilustrowanym” (1932–1934), „Naokoło świata” (1935). W 1933 r. ogłosił tom poezji Bryły. W 1933 r. przyjęty został do ZZLP. Współpracował z Polskim Radiem (1934–1939)^[2] jako reporter, sprawozdawca, felietonista i krytyk literacki^[3].

W latach 1939–1947 przebywał w ZSRR (we Lwowie, Kijowie, Taszkencie, Moskwie)^[2]. W lutym 1942 został aresztowany i skazany na dwa lata więzienia. Po odbyciu wyroku, w 1944 został przyjęty do Związku Patriotów Polskich oddział w Taszkencie i pełnił funkcję instruktora kulturalno-oświatowego, nauczyciela języka polskiego w szkole dla dzieci polskich i organizatora biblioteki polskiej. Współpracował jako dziennikarz z prasą radziecką i polską, m.in. z „Wolną Polską”. Był lektorem w polskiej redakcji radia moskiewskiego^[3].

Do Warszawy powrócił w maju 1947 r. Należał do PPR (1946–1948) i PZPR (od 1948)^[4]. W latach 1947–1955 pracował w Polskim Radiu, początkowo w charakterze sprawozdawcy politycznego, następnie jako kierownik redakcji literatury rosyjskiej i radzieckiej. W sierpniu 1955 został redaktorem naczelnym miesięcznika „Świetlica”. Artykuły, recenzje oraz przekłady z literatury rosyjskiej i radzieckiej publikował m.in. w czasopismach „Przyjaźń” (1947–1953, 1956), „Nowa Kultura” (1951–1955), „Współczesność” (1964–1968), „Miesięcznik Literacki” (1967–1972), „Polityka” (1967–1977)^[3].

W 1979 r. otrzymał Dyplom honorowy Związku Pisarzy ZSRR^[5].

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Bródnowskim (kwatera 26B-5-1)^[6].

• Bryły (1933) - poezje
• Opowieści o górniku Janie Chodeli (1950) - poemat
• Literatura bursztynowego wybrzeża, wspólnie z Moniką Warneńską (1962) - szkice
• Osiemnaście dni Aleksandra Błoka w Warszawie (1976) - szkice
• Poszukiwacz prawdziwej rozmowy (1977) - szkice i wspomnienia
• Gdziekolwiek człowiek stoi (1983) - poezje

• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Złoty Krzyż Zasługi (1954)^[1]
• Medal 10-lecia Polski Ludowej

Źródło:^[4].

• Lesław Bartelski M.: Polscy pisarze współcześni, 1939–1991: Leksykon. Wydawn. Nauk. PWN. ISBN 83-01-11593-9.
• Leszek Engelking - „Dorogoj Adam Galis”. Listy Wiktora Szkłowskiego do Adama Galisa. „Literatura na Świecie” 1985, nr 11.