Adam Gessler
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Zawód |
restaurator |
| Lata aktywności |
od 1977 |
Adam Gessler (ur. 12 września 1955 w Warszawie) – polski restaurator, firmujący swoim nazwiskiem sieć restauracji[1], początkowo aktor. Autor książki kulinarnej Smaki na 52 tygodnie (2011).
Zyciorys
Jest synem Zbigniewa Gesslera, przedsiębiorcy i restauratora, oraz Wandy z domu Marciniak, malarki. Ma nieżyjącego już brata Piotra.
Rozpoczął działalność gospodarczą w latach 80. XX wieku handlując silnikami Diesla[2].
Życie prywatne
Ma dwóch synów: Mateusza z pierwszą żoną, Joanną Roqueblave, i Adama Szczęsnego z drugą żoną, Joanną Sobieską-Gessler. Jego szwagierką jest Magda Gessler[2].
Filmografia i programy telewizyjne
- 1977: Sprawa Gorgonowej jako Ołeś, więzień polityczny (nie występuje w napisach)
- 1977: Akcja pod Arsenałem jako Tytus
- 1978: Szpital Przemienienia jako pacjent szpitala
- 2010: Śniadanie do łóżka jako właściciel restauracji
- 2010–2011: Wściekłe gary (TVP1) jako prowadzący[3]
- Kawa czy herbata? (TVP2)
- 2012: Euro według Gesslera jako prowadzący
Kontrowersje
W latach 1991–1993 spółka Gessler Sp. z o.o., której był prezesem zarządu, nie płaciła podatków, co doprowadziło do zmniejszenia dochodów Skarbu Państwa o 1,5 mln zł[4].
W 2026 roku zadłużenie Adam Gesslera wobec m.st. Warszawy wynosiło 29,6 mln zł, z czego ponad 21,5 mln zł stanowiły odsetki[5]. Przyczyną zadłużenia było niepłacenie czynszu za wynajem lokalu (m.in. Restauracja Krokodyl, Karczma Wojtkowice, Dom Restauracyjny Gessler) na Rynku Starego Miasta w latach 1992–2007. Aby rozbudować lokal naruszył konstrukcję zabytkowej kamienicy Wilczkowskiej przy Rynku Starego Miasta 21, co potwierdzili biegli, a później sąd[4]. Kontynuował prace budowlane (m.in. zburzono wtedy część ścian działowych oraz zdjęto drewnianą i kamienną posadzkę) pomimo nakazu ich przerwania[4]. W 2025 roku sąd skazał go na rok pozbawienia wolności w zawieszeniu na trzy lata, uznając go m.in. za winnego uszkodzenia zabytkowej kamienicy[4]. W 1994 roku miasto wypowiedziało Gesslerowi umowę, a w 2007 usunęło go z zajmowanej bez podstawy prawnej nieruchomości[4] (w 2007 r. komornik przeprowadził skuteczną eksmisję z zadłużonego lokalu[1]).
Bezprawnie zlikwidował galerię Katarzyny Napiórkowskiej, znajdującą się na parterze kamienicy, którą wynajmował od miasta, a w miejscu galerii urządził kolejną restaurację[2]. Z galerii wyniesiono ok. 300 przedmiotów; sąd nakazał Gesslerowi ich zwrócenie, czego nie zrobił[2]..
W 2003 roku został ukarany grzywną za sprzedaż alkoholu bez zezwolenia, a w 2004 roku skazany przez sąd na zakaz prowadzenia działalności gospodarczej (wcześniej karany w zawieszeniu m.in. za składanie fałszywych zeznań, wprowadzanie notariusza w błąd i zabór mienia)[6].
W 2018 roku komornik sprzedał na licytacji jego dom na placu Słonecznym w Warszawie; z pozyskanej kwoty ok. 4 mln zł 1 mln zł otrzymało m.st. Warszawa, a 3 mln zł inni wierzyciele[2]. Nie ustalił jednak jego majątku; nieskuteczna było również egzekucja z wynagrodzenia za pracę z uwagi na zatrudnienie Gesslera w niepełnym wymiarze czasu pracy z wynagrodzeniem minimalnym[2].
Przypisy
- 1 2 Antoni Bohdanowicz, „Niech się mnie boi” – Mateusz Dallali, nieustraszony łowca Adama Gesslera [online], naTemat.pl, 4 września 2013.
- 1 2 3 4 5 6 Violetta Krasnowska. Życie na gorąco. „Polityka”, s. 36, 10 czerwca-16 czerwca 2026.
- ↑ Wściekłe gary [online], TVP [dostęp 2011-12-11] [zarchiwizowane z adresu 2011-12-17].
- 1 2 3 4 5 Violetta Krasnowska. Życie na gorąco. „Polityka”, s. 37, 10 czerwca-16 czerwca 2026.
- ↑ Violetta Krasnowska. Życie na gorąco. „Polityka”, s. 35, 10 czerwca-16 czerwca 2026.
- ↑ Michał Mańkowski, Adam Gessler uniknął licytacji domu. Ujawniamy: To wierzchołek dłużniczej góry lodowej. „Zbudował pozycję na krzywdzie” [online], naTemat.pl, 12 lipca 2012.
Linki zewnętrzne
- Adam Gessler w bazie filmpolski.pl
- Adam Gessler, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (baza wiedzy: Osoby) [dostęp 2021-04-09].
- Adam Gessler w bazie IMDb (ang.)
- Adam Gessler w bazie Filmweb
- Adam Gessler w bazie Filmoteki Narodowej „Fototeka”