Adam Meus
 | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 października 1925 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1 lutego 2000 |
| Zawód, zajęcie |
konstruktor lotniczy |
| Odznaczenia | |
    | |
Adam Meus (ur. 16 października 1925 we Lwowie, zm. 1 lutego 2000 w Krakowie) – polski konstruktor lotniczy, szybownik.
Życiorys
Urodził się we Lwowie. Przed wybuchem II wojny światowej w Krakowie ukończył dwie klasy gimnazjum, tam też w 1943 r. ukończył średnią szkołę techniczną. W tym samym roku wstąpił do Armii Krajowej.
W 1945 r. rozpoczął studia na Wydziale Samochodowo-Lotniczym Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Działalność niepodległościową kontynuował w oddziale dywersyjnym Narodowej Organizacji Wojskowej (NOW). Został aresztowany w 1946 r., był sądzony na procesie pokazowym. Symulując chorobę psychiczną uniknął skazania[1].
Przeniósł się do Wrocławia gdzie, zataiwszy informacje o swej działalności konspiracyjnej, wstąpił na Wydział Mechaniczny Politechniki Wrocławskiej. W 1952 r. w Sekcji Lotniczej uzyskał dyplom mgr inż. mech. specjalności budowa płatowców. W latach 1949–1956 był asystentem w Katedrze Elementów Maszyn na Politechnice Wrocławskiej.
Od 1956 r. rozpoczął pracę w przemyśle szybowcowym. W 1956 r. zorganizował Zakład Sprzętu Lotnictwa Sportowego nr 4 we Wrocławiu, jako filię Szybowcowych Zakładów Doświadczalnych w Bielsku-Białej i był jego kierownikiem do 1963 r. Uruchomił tam produkcję szybowców SZD-12 Mucha 100, SZD-10 Czapla i SZD-24 Foka.
W 1963 r. przeszedł do pracy w biurze konstrukcyjnym Szybowcowych Zakładów Doświadczalnych w Bielsku.
Będąc na emeryturze, pracując na niepełnym etacie, zaprojektował dalsze rozwinięcie Puchacza - szybowiec SZD-54 Perkoz. W 1972 r. był członkiem zespołu, który za opracowanie rodziny szybowców Foka otrzymał nagrodę państwową[2].
Był autorem publikacji: Trzeba pomyśleć o motoszybowcach z 1970 r. (współautor) oraz Klejony dźwigar metalowy skrzydła szybowca – konstrukcja w materiałach z narady naukowo-technicznej „Wybrane zagadnienia klejenia konstrukcji lotniczych” z 1973 r.
Pilot szybowcowy II klasy, członek zarządu Sekcji Szybowcowej, a następnie członek zarządu Aeroklubu Bielsko-Bialskiego. Był członkiem Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich (SIMP), pełnił funkcję przewodniczącego Zakładowej Komisji Rozjemczej i sekretarza Rady Zakładowej. W 1980 r. stanął na czele strajku w SZD, w wyniku którego została zmuszona ustąpić dyrekcja zakładu.
Zmarł 1 lutego 2000 r. w Krakowie, pochowany na cmentarzu Salwatorskim (sektor L-2-22)[3].
Konstrukcje, w opracowaniu których brał udział
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Srebrny Krzyż Zasługi
- Brązowy Medal „Za zasługi dla obronności kraju”
- Złota Odznaka „Zasłużonemu w Rozwoju Województwa Katowickiego”
- Odznaka „Zasłużonego Działacza LOK”
- Odznaka „Zasłużonego Działacza Lotnictwa Sportowego”
- Odznaka „Za Zasługi dla Aeroklubu PRL”
Nagrody
- Nagroda Państwowa I stopnia w dziedzinie konstrukcji lotniczych
- Nagroda NOT II stopnia
Przypisy
- ↑ Andrzej Glass, Tomasz Murawski (praca zbiorowa), Polskie szybowce 1945-2011. Problemy rozwoju, Wydawnictwo SCG, Bielsko-Biała 2012, ISBN 978-83-932826-0-9, s. 166
- ↑ Janusz Babiejczuk, Jerzy Grzegorzewski, Polski przemysł lotniczy 1945–1973, Wydawnictwo MON, Warszawa 1974, s. 116.
- ↑ Cmentarz parafialny Kraków Salwator - wyszukiwarka osób pochowanych [online], krakowsalwator.grobonet.com [dostęp 2026-07-13].
Bibliografia
- Meus Adam (pol.)