Adam Wielowieyski

Adam Wielowieyski (ur. 18 września 1928 w Warszawie, zm. 21 września 2015) – polski dziennikarz radiowy i reportażysta^[1][2]. Zawodowo przez przeszło 40 lat związany z Polskim Radiem^[3].

Urodził się 18 września 1928 w Warszawie^[4], w rodzinie płk. Władysława Wielowieyskiego i Elżbiety z domu Rostworowskiej (1904–1994). Brat Andrzeja (1924–1944), który zginął w obozie koncentracyjnym^[5], oraz Anny po mężu Kołaczyk^[6].

Od 1954 był dziennikarzem i reportażystą radiowym, kolejno w Rozgłośni Polskiego Radia w Zielonej Górze (do 1965), we Wrocławiu (1965–1974), w Białymstoku (1975) i Warszawie, gdzie od 1975 do 1983 pracował w Naczelnej Redakcji Literackiej Polskiego Radia^[4]. W latach 1984–1989 kierował reaktywowaną po stanie wojennym redakcją reportaży Polskiego Radia, którą odtwarzał jako część Programu IV^[7].

Przez wiele lat współpracował z Witoldem Zadrowskim, wraz z którym stworzył wiele nagradzanych reportaży radiowych^[8], niektóre z nich zostały opublikowane w tomach zbiorowych „Wiedzą sąsiedzi” (1974) i „Odnaleźć siebie” (1979). W 1979 wraz z Witoldem Zadrowskim otrzymali wyróżnienie w konkursie Prix Futura w Berlinie Zachodnim za reportaż „Trzy opowieści o Ziemi i Niebie”. W 1991 został nagrodzony Złotym Mikrofonem^[4], a w 1998 otrzymał Odznakę Honorową ZAiKS-u^[9].

Był wieloletnim członkiem Stowarzyszenia Autorów ZAiKS w sekcji Autorów Prac Publicystycznych^[10].

Dwukrotnie żonaty. Ze związku z Reginą Lewandowską (ur. 1938) miał syna Macieja, ze związku z Grażyną Augustyn (ur. 1949) - córkę Karolinę Marię^[6].

W połowie lat 90. XX wieku ciężko zachorował i stracił głos^[3]. Zmarł 21 września 2015^[1], pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 284 a wprost-5-28,29)^[5].