Adam Winter
 | |
 kapral | |
| Data i miejsce urodzenia |
17 grudnia 1899 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
1 listopada 1941 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1918-1941 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
 | |
Adam Winter (ur. 17 grudnia 1899 w Janowie zm. 1 listopada 1941 w Ałma Acie) – podoficer piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari
Życiorys
Urodził się w rodzinie Marcina i Anastazji z domu Zobka[1]. Od 17 marca 1917 do 14 października 1918 służył w armii austriackiej[2]. W listopadzie 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego, w którym przydzielony został do 14 pułku piechoty[3].
15 lipca 1920 w trakcie ataku pułku na pozycje nieprzyjaciela usytuowane we wsi Diurym, poderwał swoją sekcję i zaatakował wycofującego się wroga. Odciął mu drogę ucieczki i otoczył cały oddział w którym znajdowało się dwóch oficerów, zmuszając ich do poddania się. Dowodząc szpicą koło stacji Pofaska, która znajdowała się na Wołyniu, zaatakował dwie placówki nieprzyjaciela zmuszając żołnierzy bolszewickich do ucieczki[4]. Atakiem tym przyczynił się do zdobycia nieprzyjacielskiego pociągu pancernego „Komunist”. W czasie podejścia żołnierzy pułku pod wieś Hołodak na Białorusi, jako pierwszy ruszył do ataku podrywając jednocześnie za sobą kompanię w której służył. W czasie ataku na wroga został ciężko ranny. Za czyny te odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari[5][3].
Po zdemobilizowaniu w 1922 zaczął pracę w kuźni ojca. W 1932 w kolonii Podryże leżącej w rejonie kowelskim dostał gospodarstwo rolne na którym zaczął pracę[2]. Brał udział w walkach podczas kampanii wrześniowej 1939 roku. Nocą 10 lutego 1940 NKWD deportowało Adama Wintera z rodziną na Syberię. W 1941 ochotniczo wstąpił do Armii gen. Władysława Andersa. Chory z wycieńczenia i głodu 1 listopada 1941[a] zmarł w Ałma Acie w Kazachstanie[3].
Żonaty z Felicją Wilczyńską. Mieli dzieci: Helenę, Tadeusza i Alfredę[3].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3899[1][3]
Uwagi
- ↑ Data śmierci ustalona sądownie
Przypisy
- 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 1.
- 1 2 Kolekcja VM ↓, s. 3.
- 1 2 3 4 5 Polak (red.) 1993 ↓, s. 232.
- ↑ Kolekcja VM ↓, s. 6.
- ↑ Wierzyński 1930 ↓, s. 23.
Bibliografia
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Stefan Wierzyński: Zarys historji wojennej 14-go pułku piechoty. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1930, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Winter Adam. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari; sygn. I.482.1-81 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-05-20].