Adolf Maresch
 | |
 major piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko |
Adolf Fryderyk Maresch |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
14 września 1895 |
| Data śmierci |
po 25 października 1940 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
komendant RU |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
 | |
| Odznaczenia | |
     | |
Adolf Fryderyk Maresch[1] (ur. 14 września 1895 we Lwowie, zm. po 25 października 1940) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 14 września 1895 we Lwowie, ówczesnej stolicy Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Albina i Magdaleny z domu Bombis[2]. Od 1902 uczył się w szkole powszechnej, a od 1906 uczęszczał do c. k. II Szkoły Realnej we Lwowie[2]. 29 czerwca 1913 zakończył naukę w klasie VIIb, a lutym 1914 złożył egzamin dojrzałości[3][4]. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Budowy Maszyn c. k. Szkoły Politechnicznej we Lwowie[2].
1 sierpnia 1914 jako członek studenckiej Drużyny „Sokoła Macierzy” wstąpił do Legionu Wschodniego, w którym służył do 22 września[2]. Od 8 października 1914 do 31 października 1918 walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej Armii[2]. Jego oddziałem macierzystym był 30 pułk piechoty[5][6]. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916[7][8].
Od 24 listopada 1918 walczył w szeregach 40 pułku piechoty na wojnie z Ukraińcami, a następnie wojnie z bolszewikami[2]. Dowodził 3 kompanią I batalionu[2][9]. Wyróżnił się 19 i 21 lutego 1920 w atakach na Nowokonstantynów oraz 23 lutego 1920 w obronie wsi Kudynka[2]. 13 marca 1920 dowódca pułku, major Alojzy Łukawski sporządził „wniosek na odznaczenie orderem «Virtuti Militari»”, który został poparty przez dowódcę brygady, pułkownika Pawła Szymańskiego, dowódcę dywizji, generała podporucznika Władysława Jędrzejewskiego i dowódcę frontu, generała porucznika Wacława Iwaszkiewicza[2]. 3 sierpnia 1920 został ranny pod Podhorcami i pięć miesięcy leczył się w szpitalu[2]. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej[10].
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 40 pp[11]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 885. lokatą w korpusie oficerów piechoty[12][13][14]. W październiku tego roku został przeniesiony do 50 pułku piechoty w Kowlu na stanowisko dowódcy kompanii[2][15]. 25 marca 1924 został przydzielony do Dowództwa 27 Dywizji Piechoty w Kowlu na stanowisko oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej[2][16]. Później został przesunięty na stanowisko I oficera sztabu[2]. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 90. lokatą w korpusie oficerów piechoty[17][18]. W październiku tego roku został przydzielony z 27 DP do 50 pp na stanowisko oficera Przysposobienia Wojskowego[19]. W kwietniu 1928 został przesunięty na stanowisko oficera sztabowego pułku[20][21]. W lipcu 1929 został przeniesiony do 29 pułku piechoty w Kaliszu na stanowisko dowódcy II batalionu, detaszowanego w Szczypiornie[22][23]. W kwietniu 1934 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Zawiercie „dla odbycia praktyki poborowej”[24]. W październiku tego roku został zatwierdzony na stanowisku komendanta PKU Zawiercie[25]. 1 września 1938 kierowana przez niego jednostka została przemianowana na Komendę Rejonu Uzupełnień Zawiercie, a zajmowane przez niego stanowisko służbowe otrzymało nazwę „komendant rejonu uzupełnień”[26]. Służbę w Zawierciu pełnił co najmniej do maja 1939[27].
8 kwietnia 1940 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i osadzony w więzieniu nr 1 we Lwowie[28]. 25 października 1940 został skazany[28].
Był żonaty z Zofią, z którą miał syna Ryszarda (ur. 1929)[2][29]. Syn od maja 1943 do stycznia 1945 pracował przymusowo u Lothara Steina w Zawierciu[29].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 991[2] – 22 lutego 1921[30][31][32]
- Złoty Krzyż Zasługi – 16 marca 1934 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”[33]
- Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921[2]
- Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości[2]
- Brązowy Medal Waleczności[5][6]
28 lutego 1933 Komitet Krzyża i Medalu Niepodległości odrzucił wniosek o nadanie mu tego odznaczenia „z powodu braku pracy niepodległościowej”[34].
Przypisy
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 1 czerwca 1935, s. 61.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Maresch Adolf. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.68-6020 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-17].
- ↑ Sprawozdanie 1913 ↓, s. 70, 95.
- ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 88.
- 1 2 Ranglisten 1917 ↓, s. 425.
- 1 2 Ranglisten 1918 ↓, s. 546.
- ↑ Ranglisten 1917 ↓, s. 264.
- ↑ Ranglisten 1918 ↓, s. 306.
- ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 849.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 25 sierpnia 1920, s. 777.
- ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 136.
- ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 52.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 412.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 356.
- ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 266.
- ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 78, 244.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926, s. 126.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 179.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 11 października 1926, s. 338.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 174.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 64.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 190.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 29, 559.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 11 z 7 czerwca 1934, s. 159.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 22 grudnia 1934, s. 255.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 20, 861.
- ↑ Przed 3-cim Maja w Zawwierciu. „Kurier Zachodni”. 116, s. 7, 1939-04-28. Warszawa.
- 1 2 Indeks Represjonowanych. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2025-07-17].
- 1 2 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2025-07-17].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 26 lutego 1921, s. 342.
- ↑ Jagiełłowicz 1928 ↓, s. 30.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-17].
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 marca 1934, s. 120.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2025-07-17].
Bibliografia
- Dziesiąte Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. II Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1912-1913. Lwów: Nakładem Dyrekcyi Zakładu, 1913.
- Jedenaste Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. II. Szkoły Realnej we Lwowie za rok szkolny 1913-1914. Lwów: Nakładem Dyrekcyi Zakładu, 1914.
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1917. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1917. (niem.).
- Ranglisten des kaiserlichen und königlichen Heeres 1918. Wien: K. K. Hof und Staatsdruckerei, 1918. (niem.).
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2023-10-30].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Władysław Jagiełłowicz: Zarys historji wojennej 40-go pułku Strzelców Lwowskich. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Arkadiusz Tuliński: 6 Armia Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r.. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2020. ISBN 978-83-8229-062-2.