Agnieszka Kalinowska

Agnieszka Kalinowska
Data i miejsce urodzenia

1971
Warszawa

Alma Mater

Akademia Sztuk Pięknych w Poznaniu

Dziedzina sztuki

malarstwo sztuka wideo instalacja rzeźba

Epoka

sztuka współczesna

Agnieszka Kalinowska (ur. w 1971 w Warszawie[1]) – polska artystka współczesna. Malarka, autorka wideo, instalacji, rzeźb i obiektów wykonanych z niestandardowych materiałów.

Życie i twórczość

W latach 1993-1998 studiowała na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu. Tam uzyskała dyplom z malarstwa i rysunku[2]. W swojej twórczości odeszła jednak od malarstwa, tworząc przede wszystkim rzeźby i instalacje z użyciem niestandardowych materiałów (np. sznurka, taśmy izolacyjnej, słomy, gumki, serpentyny), a także filmy wideo[2][3]. Jej prace rzeźbiarskie i instalacje są często abstrakcyjne, odnoszą się jednak do problemów realnych - braku poczucia bezpieczeństwa, niepewności, rozproszenia, napięcia i lęku, chociaż nie ma w nich dosłowności charakterystycznej dla sztuki krytycznej. Także w filmach wideo komentuje społeczną i polityczną rzeczywistość, inscenizując z udziałem aktorów obrazy o metaforycznym charakterze[3][4]. Sama artystka podkreśla, że interesują ją "problemy spychane na margines" i ludzie, "którzy żyją na dole drabiny społecznej"[3].

W pracach pokazanych na wystawie Bardzo nieładnie (2000 - Galeria Wyspa w Gdańsku) wykorzystała m.in. nadmuchiwaną folię kojarzącą się z zabawkami dla dzieci, żeby pokazać sceny gwałtu i autodestrukcji[5]. W instalacjach zaprezentowanych w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski na wystawie Jeszcze trochę, korzystając m.in. z gumek recepturek, serpentyn i konfetti kreowała dalekie od dosłowności sytuacje zagrożenia, potencjalnej agresji lub unicestwienia, w których znajdują się jej bohaterowie[5], w pracy Uwaga! Izolacja (2002 - Galeria Krzysztofory) wykorzystała jako materiał taśmę izolacyjną, tworząc przy jej pomocy wieloznaczne sceny walącej się lub budowanej konstrukcji[3][5]. W pracy Mój dom to moja twierdza (2007) używała słomy, w cyklu Zabezpieczenie (2008) papierowego sznurka, a materiały te kontrastowały z tytułowymi tematami[5].

Od 2002 kręciła także filmy wideo. W Tandemie i Loży honorowej (oba 2002) inscenizowała swoisty taniec mężczyzn z wyrywającymi im się z rąk młotami pneumatycznymi[5], w Emergency Exit i Personal Doping (oba 2003) kreowała w ciemnej przestrzeni sytuację lęku i traumy, w Holidays (2003) sugerowała nadchodzące, ale faktycznie nie istniejące zagrożenie[5], w I am here on business (2004) przedstawiła leżące i związane ze sobą, a przy tym próbujące negocjować postaci[3]. Bardziej realistyczne były natomiast jej kolejne filmy: Wielka scena (2005), nakręcony w Moskwie, pokazujący równocześnie wejście do otwartego Teatru MChat i kontrastującego z nim będącego wcześniej obiektem ataku zamkniętego teatru na Dubrowce, Cóż, właśnie tak wszyscy myślą o wojskowych (2005), którego bohaterami są marynarze szwedzkiej marynarki wojennej, Doormen (2007) opowiadający o odźwiernych pracujących na nowojorskim Manhattanie[5]. W 2009 nakręciła film Draughty House pokazujący osoby ubiegające się w Austrii o azyl. Na wystawie w MUMOK (Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig) w Wiedniu projekcji filmu towarzyszyła oddzielająca publiczność rzeźba Ogrodzenie, wysoka na 180 cm i długa na 10 metrów konstrukcja z papierowego sznurka[6][7]. Tę instalację (film wraz z rzeźbą) prezentowała także w 2018 na Gwangju Biennale[8].

Późniejsze prace prezentowała m.in. na wystawach Wygasłe neony (2011 - BWA Warszawa)[9] i Ściana wschodnia (2013 - BWA Warszawa)[10]. Na wystawie Wodopój (2016 - Centrum Sztuki Współczesnej „Łaźnia”) zaprezentowała tytułową instalację, zbudowaną przy użyciu grysu granitowego, gałęzi okorowanych przez zwierzęta z gdańskiego i warszawskiego zoo oraz płatków złota[11], a głównym tematem jej prac było zagadnienie wolności i zniewolenia[12]. Do motywu wody i dostępu do niej nawiązywała także w pracach na wystawie Ciężka woda (2018 - BWA Warszawa)[13], odtwarzając dzbany na wodę z regionów dotkniętych kryzysem migracyjnym[14].

W 2008 przekrojowa wystawa jej prac pt. Projekcja nocna została pokazana w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski[15].

Przypisy

  1. ↑ Agnieszka Kalinowska. Prace 2002-2008, wyd. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa 2008, s. 144 (katalog towarzyszący wystawie Agnieszki Kalinowskiej Projekcja nocna
  2. 1 2 Tekstylia bis. Słownik młodej polskiej kultury, wyd. Ha!art, Kraków 2006, s. 549-550 (biogram autorstwa Ewy Tatar)
  3. 1 2 3 4 5 Agnieszka Kalinowska, [w:] Twórcy [online], Culture.pl [dostęp 2025-09-22].
  4. ↑ Secondary archive: Agnieszka Kalinowska
  5. 1 2 3 4 5 6 7 Ewa Gorządek Materiał pod (o)presją, w: Agnieszka Kalinowska. Prace 2002-2008, wyd. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, Warszawa 2008, s. 12-14 (katalog towarzyszący wystawie Agnieszki Kalinowskiej Projekcja nocna
  6. ↑ Rising. The young artists to keep an eye on!, wyd. DAAb Media, Kolonia 2011, s. 216
  7. ↑ Agnieszka Kalinowska: Draughty House at Museum Moderner Kunst
  8. ↑ Polscy artyści na Gwangju Biennale
  9. ↑ Agnieszka Kalinowska. „Wygasłe neony”
  10. ↑ Agnieszka Kalinowska "Ściana wschodnia"
  11. ↑ Wodopój – Agnieszka Kalinowska
  12. ↑ Wystawa „Wodopój” Agnieszki Kalinowskiej
  13. ↑ Agnieszka Kalinowska. "Ciężka woda"
  14. ↑ Monika Stobiecka Perspektywy i wyzwania badań na styku archeologii i sztuki, Folia Praehistorica Posnaniensia, T.XXIV (2019), s. 277
  15. ↑ Notes, nr 41 (kwiecień 2008), s. 20

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.