Agrilus salicis

Agrilus salicis – gatunek chrząszcza z rodziny bogatkowatych i podrodziny Agrilinae. Zamieszkuje Europę i zachodnią Azję. Żeruje na wierzbach.

Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1877 roku przez Imre Friváldszkiego^[1].

Chrząszcz o mocno wydłużonym ciele długości od 4,5 do 6,5 mm. Ubarwienie ma ciemnooliwkowozielone do brązowego. Wierzch ciała porasta delikatne, krótkie, jasne, trudno dostrzegalne owłosienie. Spód ciała równomiernie porośnięty jest cienkimi, krótkimi, jasnymi włoskami, które nie tworzą plam na bokach sternitów odwłoka. Głowa ma duże, niemal dorównujące szerokością oczom, u samca gęsto i jasno owłosione policzki. W widoku od przodu dolne krawędzi oczu leżą wyżej niż nasady czułków. Przedplecze ma podwójne krawędzie boczne połączone od okolicy środka długości, a z jego tylnych kątów wybiegają rozszerzone ku przodowi żeberka (kile). Przedpiersie ma słabo rozwinięty płat przedni z płytko wklęśniętą krawędzią oraz równoległe boki wyrostka międzybiodrowego. Odwłok ma rowek wzdłuż krawędzi ostatniego widocznego sternitu niezmodyfikowany, zaokrąglony^[2][3].

Owad preferujący nizinne lasy i zarośla nadrzeczne^[4]. Ksylofagiczne, monofagiczne larwy żerują w gałęziach wierzb, zwłaszcza takich o krzaczastym pokroju. Wśród ich roślin żywicielskich wymienia się wierzby iwę, płożącą, szarą, uszatą i wiciową^[5][6]. Zwykle wybierany jest materiał lęgowy o średnicy od 15 do 40 mm, rzadziej rozwój ma miejsce w konarach czy pniach. Jedna samica umieszcza na nim osobno od 6 do 30 jaj pokrytych białawą wydzieliną. Pofalowany chodnik drążony jest przez larwę ku nasadzie gałęzi i zakończony obrączką. Przepoczwarczenie ma miejsce w komorze wygryzionej w bielu, zwykle w kwietniu lub maju^[4]. Osobniki dorosłe obserwuje się od maja lub czerwca do lipca lub sierpnia^[5][4]. Żerują na liściach wierzb^[4].

Gatunek palearktyczny o pontyjsko-kaspijskim typie rozsiedlenia^[4]. Znany jest z Hiszpanii, Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Serbii, Czarnogóry, Albanii, Macedonii Północnej, europejskiej części Rosji, europejskiej^[1][4] i anatolijskiej części Turcji oraz Zakaukazia. W całym zasięgu lokalny^[5]. Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony jest jako gatunek zagrożony wymarciem (EN)^[7].