Agrofitocenoza

Agrofitocenoza – sztucznie utrzymywane przez człowieka zbiorowisko roślin uprawnych, pozostające w względnej równowadze dzięki zabiegom agrotechnicznym. Jej funkcjonowanie opiera się głównie na płodozmianie, który pełni rolę stabilizującą. Agrofitocenozę tworzą:

• roślina uprawna dominująca w zbiorowisku i kształtująca jego środowisko,
• chwasty wraz z bankiem nasion w glebie,
• mikroorganizmy glebowe obecne w ryzosferze, zdolne do wiązania azotu atmosferycznego,
• patogeny roślinne, takie jak grzyby, bakterie i wirusy,
• grzyby mikoryzowe,
• bakterie brodawkowe zasiedlające korzenie^[1].

Agrofitocenoza stanowi część agrobiocenozę, którą współtworzy z organizmami zwierzęcymi. Tylko roślina uprawna jest do niej celowo wprowadzana przez człowieka. Inne składniki, takie jak mikroorganizmy, chwasty czy pasożyty, pojawiają się niezależnie od jego woli. Niektóre z nich ograniczają wzrost roślin użytkowych, inne — jak bakterie wiążące azot czy mikroorganizmy zwalczające chwasty — pośrednio zwiększają plony. Struktura agrofitocenozy jest zmienna i podlega wpływowi warunków siedliskowych oraz zabiegów rolniczych. Organizmy w jej obrębie powiązane są przez zależności troficzne, wzajemne oddziaływanie i konkurencję o zasoby^[2].

• Zimny L.: Encyklopedia ekologiczno-rolnicza. Wrocław: 2003. ISBN 83-87866-79-2.