Agyneta fuscipalpus
| Agyneta fuscipalpus | |||
| (C. L. Koch, 1836) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Gromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Infrarząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
Agyneta | ||
| Gatunek |
Agyneta fuscipalpus | ||
| Synonimy | |||
| |||
Agyneta fuscipalpus – gatunek pająka z rodziny osnuwikowatych. Rozmieszczony w Palearktyce od Makaronezji na zachodzie po Syberię i szeroko rozumianą Azję Środkową na wschodzie.
Taksonomia
Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1836 roku przez Carla Ludwiga Kocha pod nazwą Micryphantes fuscipalpus[1][2]. Oryginalnego opisu dokonano na podstawie samicy[2]. W 1841 roku Charles A. Walckenaer opisał samca i przeniósł gatunek do rodzaju Argus[3]. W rodzaju Agyneta jako pierwszy umieścił go Jörg Wunderlich w 1987 roku[4][1].
Morfologia
Samce osiągają od 1,9 do 2,4 mm, a samice od 1,8 do 2 mm długości ciała[5]. U samca prosoma osiąga od 0,85 do 1 mm długości i od 0,6 do 0,7 mm szerokości[6]. Karapaks bywa od żółtobrązowego[6] przez brązowy[7] do ciemnobrązowego[5]; ma on zwykle czarniawe krawędzie[5] i przyciemnione linie promieniste[6]. Szczękoczułki są brązowe[7], a sternum szarobrązowe[6], ciemnobrązowe[5] lub czarnobrązowe[6]. Odnóża mają kolor żółtobrązowy[7][6] do brązowego[5], przy czym bywają w różnym stopniu przyczernione, co najlepiej obserwuje się na trzech początkowych parach. Wszystkie golenie mają dwa kolce (szczecinki makroskopowe) grzbietowe[6]. Opistosoma (odwłok) bywa od szarej lub ciemnobrązowej po niemal czarną[5][7].
Nogogłaszczki samca są żółtobrązowe z przyczernieniami, najlepiej wyrażonymi na cymbium, które to cechuje się niewielkim, zaokrąglonym guzkiem w dosiebnej części powierzchni pośrodkowo-grzbietowej[6]. Bulbus odznacza się długą, szeroką, w części odsiebnej wyposażonej w dwie uderzająco długie, duże, ku dołowi zakrzywione wypustki lamella characteristica[5][6]. Apofiza na goleni nogogłaszczka jest zaokrąglona[5].
Genitalia samicy mają epigyne z ukośnymi i gładko zaokrąglonymi bokami trzonka oraz wulwę z małymi, okrągłymi spermatekami. Nogogłaszczki samicy są mocno zaczernione[6].
Ekologia i występowanie
Pająk o słabo zbadanej ekologii i biologii, znajdywany m.in. na wrzosowiskach, stanowiskach podmokłych i pniach drzew[6]. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się od marca do listopada[5][6].
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Portugalii, Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Belgii, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Norwegii, Estonii, Łotwy, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Białorusi, Ukrainy, Mołdawii, Rumunii, Bułgarii, Słowenii, Chorwacji, Serbii, Kosowa, Macedonii Północnej, Grecji oraz europejskiej części Rosji[5]. W Azji notowany jest z anatolijskiej części Turcji, Azerbejdżanu, syberyjskiej części Rosji, Kazachstanu, Tadżykistanu oraz Iranu. Poza tym wykazany został z Azorów, Madery, Wysp Zielonego Przylądka, Maroka, Algierii i Tunezji[1][6][5].
Przypisy
- 1 2 3 Norman I. Platnick: Agyneta fuscipalpus (C. L. Koch, 1836). [w:] World Spider Catalog [on-line]. Natural History Museum Bern. [dostęp 2025-12-11].
- 1 2 C.L. Koch: Die Arachniden. Dritter Band. Nürnberg: C. H. Zeh'sche Buchhandlung, 1836, s. 46.
- ↑ C.A. Walckenaer: Histoire naturelle des Insects. Aptères. Tome deuxième. Paris: Roret, 1841, s. 358.
- ↑ J. Wunderlich: Die Spinnen der Kanarischen Inseln und Madeiras: Adaptive Radiation, Biogeographie, Revisionen und Neubeschreibungen. Langen: Triops, 1987.
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Wolfgang Nentwig, Theo Blick, Daniel Gloor, Ambros Hänggi, Christian Kropf: Agyneta fuscipalpus (C. L. Koch, 1836). [w:] Araneae. Spiders of Europe [on-line]. Universität Bern. [dostęp 2025-12-11].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Paul Lee, Peter Merrett. Meioneta fuscipalpa (C. L. Koch, 1836), a linyphiid spider new to Britain (Araneae: Linyphiidae). „Bulletin of the British Arachnological Society”. 12, s. 10-12, 2001.
- 1 2 3 4 N. Demircan Aksan, J. Avşar. Three new records for spider (Arachnida: Araneae) fauna of Türkiye. „Journal of Anatolian Environmental and Animal Sciences”. 10 (3), s. 284-287, 2025. DOI: 10.35229/jaes.1637906.