Aino Henssen

Aino Henssen (ur. 12 kwietnia 1925 w Elberfeld, zm. 29 sierpnia 2011 w Marburgu) – niemiecka botaniczka i mykolożka. Największy wkład naukowy ma w zakresie lichenologii, czyli nauki o porostach.

Rozpoczęła studia biologiczne we Freiburgu w Niemczech, a ukończyła je w Marburgu. W 1953 roku uzyskała doktorat za pracę nad fizjologią rośliny wodnej spirodela wielokorzeniowa. W 1963 roku została kuratorem Instytutu Botanicznego na Uniwersytecie Philippsa w Marburgu w Niemczech. W 1965 roku uzyskała habilitację, a w 1970 została mianowana na stanowisko profesora nadzwyczajnego ds. badań nad plechowcami. Przeszła na emeryturę w 1990 roku^[1].

Otrzymała stypendium od Amerykańskiego Stowarzyszenia Kobiet Uniwersyteckich. W 1992 roku została uhonorowana Medalem Achariusa za całokształt wkładu w lichenologię^[1].

Ma duży wkład w ustalaniu taksonomii sinic i powiązała rodziny porostów z kladami ewolucyjnymi. Napisała na ten temat książkę. Później, podczas stażu podoktorskiego w Instytucie Bakteriologii w Berlinie, skupiła się na promieniowcach i odkryła dwa nowe ich rodzaje: Pseudonocardia i Thermomonospora. Opisała 3 rzędy, 3 rodziny, 21 rodzajów i ponad 200 gatunków porostów. Zebrała też ogromną kolekcję grzybów liczącą ponad 40 tys. okazów^[2].

Opublikowała wiele artykułów naukowych o porostach, grzybach i taksonomii tych grup. W latach 1963–2007 opublikowała 113 prac naukowych o porostach. Jej ostatnia praca ukazała się w 2007 roku, 17 lat po przejściu na emeryturę. Aino Hensen przypisuje się wprowadzenie terminu pycnoascocarp w publikacji z 1963 roku, odnoszącego się do specyficznego rodzaju owocników charakterystycznego dla rodziny Lichinaceae. Opublikowała dwie prace o eksykatach porostów, mianowicie „Lichenes cyanophili exsiccati” i „Lichenes cyanophili et fungi saxicolae exsiccati”^[2][1].

W nazwach naukowych utworzonych przez nią taksonów dodawane jest jej nazwisko Henssen^[3] (zobacz: lista skrótów nazwisk botaników i mykologów). Na cześć Henssen nazwano kilka taksonów, w tym rodzaj Ainoa Lumbsch & I.Schmitt i gatunki Caloplaca hensseniana Kalb, Diploschistes hensseniae Lumbsch i Elix, Gyalidea hensseniae Hafellner, Poelt i Vězda, Lecanora hensseniae Vänskä, Nephroma hensseniae P.James i F.J.White, Parmotrema hensseniae Krog, Rhizocarpon hensseniae Brodo, Rimularia hensseniae Hertel i Rambold, Sticta ainoae D. Galloway i J. Pickering, Xanthoparmelia hensseniae O.Blanco, A.Crespo, Elix, D.Hawksw. & Lumbsch^[4].