Akwalung
Akwalung (ang. Aqua-Lung, od łac. aqua – woda i ang. lung – płuco) – sprzęt, aparat umożliwiający płetwonurkowi przebywanie pod wodą.
Historia
W 1878 r. brytyjski inżynier i pasjonat nurkowania Henry Fleuss (1851-1933) podjął pierwszą, nieudaną próbę skonstruowania aparatu. Połączył gumową maskę z miedzianym zbiornikiem tlenu i urządzeniem pochłaniającym wydychany dwutlenek węgla. Okazało się, że tlen, pod wpływem zwiększonego ciśnienia, źle wpływał na organizm człowieka.
W 1943 r. Jacques-Yves Cousteau (1910-1997) i Emile Gagnan (1900-1979) skonstruowali pierwszy działający akwalung. Pozwalał on na bezpieczne zejście pod wodę na głębokość 60 metrów, dzięki butli wypełnionej sprężonym powietrzem[1].
Konstrukcja
Akwalung składa się z[2]:
- butli nurkowej ze sprężonym powietrzem lub mieszaniną gazów do wdychania, np. nitrox
- automatu oddechowego
- giętkiego przewodu łączącego butlę z ustnikiem
Rozróżnia się akwalung z obiegiem otwartym (nurek wydycha powietrze bezpośrednio do wody) lub zamkniętym (wydychane powietrze przechodzi przez pochłaniacz do worka oddechowego, gdzie zużyty tlen jest uzupełniany z butli)[2].
Przypisy