Albrecht Gustav von Manstein

Albrecht Gustav von Manstein
Ilustracja
Generał piechoty Generał piechoty
Data i miejsce urodzenia

24 sierpnia 1805
Willnischken

Data i miejsce śmierci

11 maja 1877
Flensburg

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Cesarstwa Niemieckiego

Główne wojny i bitwy

II wojna o Szlezwik
wojna prusko-austriacka
wojna francusko-pruska

Odznaczenia
Order Orła Czarnego (Prusy) Krzyż Wielki Orderu Orła Czerwonego (Prusy) I Klasa Orderu Orła Czerwonego (Prusy) Order Domowy Królewski Hohenzollernów z Mieczami na Wojennej Wstędze Order „Pour le Mérite” z Liściem Dębu Krzyż Żelazny (1813) I Klasy Krzyż Żelazny (1813) II Klasy Order Ludwika (Hesja) Krzyż Zasługi Wojskowej (Hesja) Order Korony Wendyjskiej (Meklemburgia) Krzyż Zasługi Wojskowej (Meklemburgia-Schwerin) Krzyż Zasługi Wojennej (Meklemburgia-Strelitz) Kawaler Orderu Marii Teresy Order św. Jerzego IV klasy (Imperium Rosyjskie)

Albert Ehrenreich Gustav von Manstein (ur. 24 sierpnia 1805 w Willnischken, zm. 11 maja 1877 we Flensburgu) – generał piechoty Armii Cesarstwa Niemieckiego, uczestnik II wojny o Szlezwik, wojny prusko-austriackiej oraz francusko-pruskiej, dowódca IX Korpusu Armijnego z dowództwem w Altonie.

Życiorys

W 1822 roku, po ukończeniu edukacji w Korpusie Kadetów, wstąpił do 3. Pułku Piechoty, gdzie rok później uzyskał stopień podporucznika (niem. Secondelieutenant)[1]. Po awansie na porucznika (niem. Premierelieutenant) w 1835 roku objął funkcję adiutanta pułku[2]. W 1841 roku mianowany adiutantem w dowództwie I Korpusu Armijnego[3]. Dwa lata później awansował na kapitana (niem. Hauptmann) i został dowódcą kompanii w 4. Pułku Piechoty[4]. Pozostawał nim do awansu na majora w 1848 roku, kiedy trafił w szeregi 1. Pułku Piechoty[5]. W 1850 roku objął stanowisko dowódcy batalionu w 2. Pułku Landwehry Gwardii. Piastował to stanowisko niecałe dwa lata, do momentu przeniesienia do 1. Pułku Grenadierów Gwardii. W jego szeregach awansował na podpułkownika (niem. Oberstleutnant) w 1853 roku[6].

W 1856 roku został komendantem wojskowym Kołobrzegu i jeszcze w tym samym roku otrzymał awans na pułkownika (niem. Oberst). W 1857 roku został dowódcą 16. Pułku Piechoty[7]. Rok później stanął na czele 12. Brygady Piechoty, a w 1859 roku otrzymał stopień generała majora (niem. Generalmajor)[8]. W 1863 roku został dowódcą 6. Dywizji Piechoty, co wiązało się z awansem na generała porucznika (niem. Generalleutnant)[9]. Na jej czele wyruszył na wojnę z Danią, podczas której walczył między innymi w bitwie pod Dybbøl Za zasługi podczas tego konfliktu został odznaczony najwyższym pruskim odznaczeniem wojennym - Orderem Pour le Mérite oraz najwyższym austriackim odznaczeniem wojennym – Orderem Marii Teresy, w stopniu kawalera. Po zakończeniu wojny pozostał na stanowisko dowódcy 6. Dywizji, a król Wilhelm nadał mu prawo do noszenia munduru 24. Pułku Piechoty[10].

W trakcie wojny prusko-austriackiej ponownie dowodził 6. Dywizją Piechoty, na której czele walczył w bitwie pod Sadową. W 1867 roku gen. von Manstein został dowódcą IX Korpusu Armijnego, a rok później mianowany szefem 84. Pułku Piechoty oraz otrzymał awans na generała piechoty (niem. General der Infanteire)[11]. Dowodząc IX Korpusem uczestniczył w wojnie z Francją. Jego szlak bojowy obejmował bitwy pod Gravelotte i Le Mans, a także oblężenie twierdzy Metz. Po podpisaniu pokoju frankfurckiego pozostał na stanowisku dowódcy IX Korpusu Armijnego[12]. W 1873 roku zdecydował się przejść w stan spoczynku.

Życie Prywatne

W 1872 roku otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta Altona, a jego imieniem został nazwany jeden z fortów twierdzy Metz. Syn Gustava, Georg von Manstein adoptował późniejszego feldmarszałka Ericha von Mansteina.

Odznaczenia

W trakcie służby wojskowej gen. von Manstein otrzymał[13]:

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.