Aleksy Nehring
 Aleksy Nehring pomiędzy 1914 a 1916 | |
 podporucznik | |
| Data i miejsce urodzenia |
6 grudnia 1891 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
4 lipca 1916 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1914–1916 |
| Formacja | |
| Jednostki | |
| Główne wojny i bitwy | |
| Odznaczenia | |
    | |
Aleksy Nehring pseud. „Dunin” (ur. 6 grudnia 1891 w Petersburgu, zm. 4 lipca 1916 pod Kościuchnówką) – podporucznik Legionów Polskich, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Syn Józefa i Aleksandry z Kloppenburgów, urodzony 6 grudnia 1891 w Petersburgu[1][2]. Ojciec był z wykształcenia i zawodu inżynierem[1], pochodzącym z rodziny ziemiańskiej ziemi płockiej, a matka była córką Piotra Kloppenburga, Estończyka, doktora medycyny. W 1893 wyjechał do Białegostoku, gdzie ojciec otrzymał posadę dyrektora wodociągów miejskich[3]. Ukończył sześć klas w miejscowej szkole realnej[3][1]. W 1906 wrócił do Rosji, gdzie ojciec otrzymał bardzo intratną posadę dyrektora fabryki chemicznej w osadzie Wołga guberni jarosławskiej[3]. Ponieważ w najbliższym mieście – Rybińsku nie było szkoły realnej, naukę kontynuował w Szkole Szlenberga w Petersburgu[3]. W 1909, po ukończeniu szkoły, wyjechał do Lwowa, gdzie rozpoczął studia w Szkole Politechnicznej[4][1]. W tym samym roku został członkiem Związku Strzeleckiego[5][1].
6 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[6], gdzie następnie był oficerem 3 kompanii 5 pułku piechoty w składzie I Brygady[3], wraz z którym walczył podczas I wojny światowej[1]. Szczególnie odznaczył się podczas walk pod Łowiczówkiem i Limanową, gdzie „przyczynił się do utrzymania dyscypliny podczas krytycznej dla pułku sytuacji. Pod Konarami /18 V 1915/ rzetelnie kierował działaniami osłonowymi wycofującego się baonu”[7][1]. 17 maja 1922, za tę postawę został pośmiertnie odznaczony orderem wojskowym „Virtuti Militari” V klasy[8].
Poległ w walce podczas bitwy pod Kostiuchnówką[1].
Był kawalerem[1].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 6484[1][9] – pośmiertnie, 17 maja 1922[8][10]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie, 19 grudnia 1930 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[11]
- Złoty Krzyż Zasługi[1]
- Znak oficerski „Parasol”[12]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Polak (red.) 1993 ↓, s. 150.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
- 1 2 3 4 5 Kolekcja ↓, s. 4.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 2, 4.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 3.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 5.
- ↑ Kolekcja ↓, s. 6.
- 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 6 stycznia 1923, s. 20 – wskazany jako ppor. L. P. ś. p. Nehring-Dunin Aleksy.
- ↑ Bąbiński 1929 ↓, s. 82 poz. 181.
- ↑ Wykaz odznaczonych orderem wojskowym „Virtuti Militari“ V kl. oficerów i szeregowych z b. 5-go pułku piechoty Legjonów Polskich., „Żołnierz Polski” (29 (308)), zbrojownia.cbw.wp.mil.pl, 16 lipca 1922, s. 18 [dostęp 2025-05-19], Cytat: ppor. L. P. ś. p. Nehring-Dunin Aleksy (pol.).
- ↑ M.P. z 1930 r. Nr 300, poz. 423 (ISAP).
- ↑ 25 lipca 1916 odznakę „Parasola” otrzymało 25 oficerów Drużyn Strzeleckich, Nadanie „Parasola” w 1916 r. Rozkaz Komendanta, „Panteon Polski” nr 46/47, Lwów lipiec-sierpień 1928, s. 13.
Bibliografia
- Nehring (Nehring-Dunin) Aleksy (Aleksander). [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.37-2741 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-03-24].
- Bogusław Polak (red.): Kawalerowie Virtuti Militari 1792 – 1945. T. 2/2. Koszalin: Wydawnictwo Uczelniane Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie, 1993. ISBN 83-900510-0-1.
- Kazimierz Bąbiński: Zarys historji wojennej 5-go pułku piechoty Legionów. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.