Alessandro Deiola

Deiola przez całą karierę juniorską grał w akademii Cagliari^[2]. W sezonie 2014/15 trafił na wypożyczenie do toskańskiego Tuttocuoio, grającego w Lega Pro^[3]. Debiutu dokonał 30 sierpnia 2014 roku w domowym meczu z Carrarese, zakończonym bezbramkowym remisem^[4]. Pierwszą bramkę strzelił 28 września 2014 roku w przegranym 2:3 wyjazdowym meczu z Pistoiese^[5]. Łącznie w barwach Tuttocuoio rozegrał 33 mecze, zdobywając 4 gole^[6].

9 sierpnia 2015 roku Deiola zadebiutował w pierwszej drużynie Cagliari, w wygranym 5:0 meczu Pucharu Włoch z Virtus Entella, w którym strzelił ostatnią bramkę spotkania^[7]. Kilka dni później trafił do siatki w meczu pucharowym z Trapani (remis 1:1), po którym Cagliari awansowało po rzutach karnych^[8]. 7 września 2015 roku Deiola zagrał w pierwszej kolejce Serie B sezonu 2015/16 na Sant'Elia i strzelił gola w wygranym meczu z Crotone^[9]. Zakończył sezon z 21 meczami ligowymi, 2 golami i 2 asystami, przyczyniając się do wygrania przez Cagliari mistrzostwa Serie B i awansu do Serie A^[9].

Debiutu w Serie A dokonał 28 sierpnia 2016 roku, kiedy wszedł z ławki w wyjazdowym meczu z Romą, zakończonym remisem 2:2^[10]. W pierwszej połowie sezonu 2016/17 trafił na wypożyczenie do Spezii grającej w Serie B^[9].

17 sierpnia 2018 roku Deiola przeszedł na wypożyczenie do Parmy^[11]. W Parmie grał jako rezerwowy i 22 stycznia 2019 roku wrócił do Cagliari przed końcem sezonu^[12].

10 stycznia 2020 roku Deiola przeszedł na wypożyczenie do Lecce^[13]. 2 lutego 2020 roku w wygranym 4:0 meczu z Torino strzelił pierwszą bramkę w Serie A w swojej karierze^[14]. Kontuzja kolana z następną nawrotem zatrzymała go po 10 meczach^[14]. Po zakończeniu sezonu, w którym Lecce spadło do Serie B, Deiola ponownie trafił na wypożyczenie – tym razem do Spezii^[14].

22 września 2020 roku Deiola dołączył do Spezii na sezon 2020/21^[15]. W barwach Spezii rozegrał 26 meczów w Serie A, strzelając 1 gola^[10]. W styczniu 2021 roku powrócił do Cagliari^[10].

Po powrocie do Cagliari Deiola stał się jednym z filarów drużyny. W sezonie 2021/22 rozegrał 33 mecze ligowe i strzelił 4 gole – w tym pierwszą bramkę w Serie A dla Cagliari, strzelona Milanowi, a także trafienia decydujące o wygranych z Sampdorią, Torino i Sassuolo^[9]. Mimo to Cagliari zakończyło tamten sezon spadkiem do Serie B^[2]. W sezonie 2022/23 Deiola przyczynił się do awansu Cagliari z powrotem do Serie A^[1].

8 kwietnia 2025 roku Deiola przedłużył kontrakt z Cagliari do 30 czerwca 2029 roku^[9]. Komunikat klubu określił go słowami: „Identità, appartenenza, la maglia rossoblù come una seconda pelle", czyli „Tożsamość, przynależność, czerwona i niebieska koszula jak druga skóra”^[1]. W sezonie 2025/26 Deiola pełni funkcję wicekapitana drużyny prowadzonej przez trenera Fabio Pisacane^[16]. W drugiej połowie sezonu zmagał się z urazem prawego uda i nawrotem kontuzji, przez co opuścił 13 kolejek ligowych z rzędu^[16]. Łącznie w sezonie 2025/26 rozegrał 16 meczów w Serie A^[10].

18 maja 2025 roku, w 71. minucie ostatniego meczu sezonu 2024/25 w Serie A, wygranego 3:0 z Venezią – Deiola strzelił gola, który zdobył szeroki rozgłos^[17]. Akcja liczyła 13 kolejnych podań, zawierała między innymi tunel i kilka zagrań z pierwszej piłki; Deiola zakończył ją precyzyjnym uderzeniem prawą nogą z woleja w górny róg bramki^[18]. Trafienie przypieczętowało utrzymanie Cagliari w Serie A^[17].

FIFA zakwalifikowała ten gol do finałowej jedenastki kandydatów do nagrody Puskás Award 2025, przyznawanej za najpiękniejszą bramkę roku w piłce nożnej mężczyzn^[19]. Deiola był jedynym włoskim piłkarzem i jedynym reprezentantem Serie A wśród nominowanych, rywalizując m.in. z Laminem Yamalem i Declanem Ricem^[20]. 1 grudnia 2025 roku na gali Gran Galà del Calcio AIC w Mediolanie Deiola odebrał nagrodę Golu Roku 2024/25, przyznawaną przez piłkarzy zrzeszonych w Associazione Italiana Calciatori^[21]. Odbierając nagrodę, powiedział: „Reprezentare la mia Terra, portare in Sardegna questo premio", czyli „Reprezentuję swój kraj, przywożąc tę ​​nagrodę na Sardynię”^[21]. Media opisał go w tym czasie jako „cichego lidera" – „zawsze gotowego do poświęcenia, pierwszego do służby drużynie w trudnych momentach"^[22].