Alfons Babich

Alfons Babich
generał brygady generał brygady
Data i miejsce urodzenia

21 października 1855
Jeziorna

Data i miejsce śmierci

10 października 1932
Ostrołęka

Przebieg służby
Lata służby

1873–1921

Siły zbrojne

Armia Imperium Rosyjskiego
Wojsko Polskie

Jednostki

XVII PKU Cieszyn
PKU Będzin

Stanowiska

komendant PKU

Główne wojny i bitwy

wojna rosyjsko-japońska
I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941) Medal Zwycięstwa (międzyaliancki)

Alfons Babich (ur. 21 października 1855 w Jeziornej, zm. 10 października 1932 w Ostrołęce) – generał brygady Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 21 października 1855 w Jeziornej[1]. Ukończył pięć klas Gimnazjum III w Warszawie wstąpił tamże 3 października 1873 do Szkoły Junkrów[1]. Następnie w 1897 ukończył Oficerską Szkołę Strzelecką w Oranienbaumie[2]. Służył m.in. w 21 Muromskim pułku piechoty w Ostrołęce. W końcu XIX wieku był jednym z czołowych działaczy konspiracyjnych w Ostrołęce. Uczestniczył w tajnych zebraniach, w domu burmistrza Ostrołęki Zygmunta Butkiewicza ps. „Jastrzębiec”[3].

W czasie wojny rosyjsko-japońskiej, od 6 października 1904 do 22 lutego 1905 dowodził batalionem 35 Wschodniosyberyjskiego pułku strzelców[4]. W 1908 otrzymał awans na pułkownika i przeszedł na emeryturę[2].

Podczas I wojny światowej, 19 lipca 1914 ponownie wstąpił do armii rosyjskiej[4]. Od 16 sierpnia 1914 do 20 grudnia 1917 był dowódcą oddzielnego batalionu pospolitego ruszenia 255. pieszej Samarstkiej drużyny, wraz z którą walczył na froncie galicyjskim i rumuńskim[4].

Od 20 grudnia 1917 służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich, gdzie 26 grudnia tego roku został dowódcą 4. polskiego zapasowego pułku[2]. W 1918 wyznaczono go na sędziego śledczego w II Korpusie Polskim w Rosji gen. Józefa Hallera[5]. 11 maja 1918 wyróżnił się męstwem i odwagą biorąc udział w bitwie pod Kaniowem, gdzie mimo, że „był sędzią śledczym, sam wziął karabin i walczył jak szeregowiec”[6], za co w 1921 otrzymał Krzyż Walecznych[7].

12 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia pułkownika piechoty, i przydzielony do Krajowego Inspektoratu Zaciągu. 27 grudnia 1918 został wyznaczony na stanowisko komendanta XVII Powiatowej Komendy Uzupełnień w Cieszynie[8]. 12 grudnia 1919 został szefem Oddziału V Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin” w Lublinie[1]. 14 października 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu pułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był wówczas komendantem Powiatowej Komendy Uzupełnień Będzin[9]. Z dniem 1 maja 1921 został przeniesiony w stan spoczynku, w stopniu pułkownika piechoty, z prawem noszenia munduru[10]. 26 października 1923 prezydent RP zatwierdził go w stopniu generała brygady[11]. Na emeryturze zamieszkał w Ostrołęce[3]. Tam zmarł 10 października 1932[12][1][13].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Stawecki 1994 ↓, s. 71.
  2. 1 2 3 Kolekcja GiO ↓, s. 16.
  3. 1 2 Parzych 1989 ↓, s. 71.
  4. 1 2 3 Kolekcja GiO ↓, s. 15.
  5. ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 16, 17.
  6. ↑ Kolekcja GiO ↓, s. 27.
  7. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 42 z 24 grudnia 1921, s. 1668.
  8. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 14 z 30 grudnia 1918, s. 235, 243, 257.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 40 z 20 października 1920, s. 1060.
  10. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 23 kwietnia 1921, s. 820.
  11. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923, s. 738.
  12. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 2 z 8 lutego 1933, s. 36.
  13. ↑ Parzych 1989 ↓, s. 71 autor podał, że generał zmarł 9 października 1932.
  14. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 14 kwietnia 1922, s. 267.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.