Alfred Theuer

Został przyjęty do Wojska Polskiego. Pierwotnie mianowany porucznikiem piechoty^[2]. Od 30 czerwca 1920 roku był dowódcą plutonu żandarmerii 3 Dywizji Piechoty Legionów^[3]. 1 czerwca 1921 roku pełnił służbę w 2 dywizjonie żandarmerii polowej, a jego oddziałem macierzystym był dywizjon żandarmerii wojskowej Nr 7 w Poznaniu^[4].

3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 47. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był nadal 7 dywizjon żandarmerii w Poznaniu^[5]. W 1923 roku był dowódcą plutonu Żandarmerii Kalisz^[6]. W 1924 roku został przeniesiony do 6 dywizjonu żandarmerii we Lwowie^[7][8]. W maju 1930 roku został przeniesiony do 1 dywizjonu żandarmerii w Warszawie na stanowisko oficera do zleceń. 30 września tego roku został przesunięty na stanowisko oficera śledczego^[9][10][11]. 2 grudnia 1930 roku Prezydent Rzeczypospolitej Ignacy Mościcki nadał mu z dniem 1 stycznia 1931 roku stopień kapitana w korpusie oficerów żandarmerii i 5. lokatą. Jednocześnie zezwolił na nałożenie oznak nowego stopnia przed 1 stycznia 1931 roku^[12].

15 i 16 grudnia 1930 roku przesłuchiwał majora Kazimierza Kubalę w głośnej sprawie rozesłania przez niego anonimu oskarżającego pułkownika Ludomiła Rayskiego, a następnie był świadkiem w procesie sądowym majora^[13][14][15].

W latach 1935–1939 był dowódcą Plutonu Żandarmerii Warszawa II (Cytadela Warszawska, blok 62)^[3][16]. W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku był referentem w biurze dowódcy żandarmerii Armii „Modlin”, majora Tadeusza Kurzei^[17].

Od stycznia do czerwca 1940 roku był dowódcą plutonu szkolnego w Szwadronie Zapasowym Żandarmerii w obozie Coëtquidan we Francji. 18 czerwca na czele plutonu opuścił obóz udając się do Radon Maximin. 20 czerwca utracił łączność ze Szwadronem Zapasowym Żandarmerii, który odpłynął z portu rybackiego w La Turballe na wyspę Île d’Yeu^[18].

W okresie II Rzeczypospolitej był aktywnie zaangażowany w sport. Uprawiał łyżwiarstwo figurowe. Startując w konkurencji par wspólnie z lwowianką Martą Rudnicką zdobył tytuł wicemistrzów Polski w 1931^[19][20], 31 stycznia 1932 oboje zdobyli mistrzostwo Warszawy^[21], 8 stycznia 1933 zwyciężyli w zawodach w Zakopanem^{[22][23][24][25]}, pod koniec tego miesiąca wygrali mistrzostwa Warszawy, a w lutym 1933 zajęli drugie miejsce we Wszechsłowiańskich Mistrzostwach Łyżwiarskich w morawskiej Ostrawie^[26], 12 marca 1933 wygrali zawody w Wilnie^[27] (początkowo para Rudnicka / Theuer była określana jako lwowska^[28], później jako warszawska^[27]).

Później startował w parze z Barbarą Chachlewską: uczestniczyli w zawodach Mistrzostw Polski 1934^[29][30], zajmowali drugie miejsce we Wszechsłowiańskich Mistrzostwach Łyżwiarskich w Warszawie w dniach 2–4 lutego 1934^[31] oraz w międzynarodowych zawodach w Zakopanem 6 stycznia 1935^[32], zajęli ostatnie ósme miejsce w mistrzostwach świata edycji 1935 w Budapeszcie^[33][34], w 1936 zdobyli złoty medal mistrzostw Polski, a następnie ponownie wicemistrzostwo Polski 21 lutego 1937 w Katowicach^[35][36], 23 stycznia 1938 w Zakopanem^[37]. Oboje startowali w barwach Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego^[38][39][40].

6 grudnia 1926 został członkiem zarządu Lwowskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego^[42]. Był sędzią hokeja na lodzie, będąc rozjemcą podczas meczów towarzyskich we Lwowie^[43], w Katowicach^[44], jak również był arbitrem podczas turnieju finałowego Mistrzostw Polski 1928/1929 rozgrywanego w Krynicy^[45].

Pod kierunkiem Alfreda Theuera i trenera PZŁ Juroka w dniach 15–27 listopada 1932 został zorganizowany treningowych kurs łyżwiarski dla zaawansowanych łyżwiarzy w dniach 14–27 listopada 1932^[46]. 26 kwietnia 1931 i 20 września 1936 był wybierany jednym z wiceprezesów zarządu Polskiego Związku Łyżwiarskiego^{[47][48][49][50]}. W tej funkcji 30 listopada 1936 przedstawił plany PZŁ wobec braku sztucznych lodowisk w Polsce^[51].

Był sędzią łyżwiarstwa figurowego^[52], np. podczas Mistrzostw Europy par sportowych 1938 w Opawie^[53][54][55], mistrzostw świata w Berlinie w dniach 17–21 marca 1938, gdzie był także kierownikiem polskiej kadry^[56]. Jako przedstawiciel z ramienia PZŁ został członkiem komisji sędziowskiej podczas zawodów Mistrzostw Europy w łyżwiarstwie figurowym zaplanowanych na 3–6 lutego 1939 w Zakopanem^[57][58][59].

Pod koniec 1928 został mianowany przez Polski Związek Lekkiej Atletyki sędzią okręgowym w strukturze Lwowskiego Okręgowym Związku Lekkiej Atletyki^[60]. Na początku marca 1936 został wybrany członkiem komisji rewizyjnej nowego zarządu PZLA^[61]. Został wyznaczony delegatem PZLA na Mistrzostwa Polski kobiet w Lekkoatletyce 1938 w dniach 30–31 lipca 1938 w Grudziądzu^[62].

Przed 1939 łyżwiarstwo figurowe w barwach WTŁ uprawiała także zawodniczka Theuer-Dąbrowska^[63]. W powstaniu warszawskim poległ plut. Alfred Theuer ps. „Wolski”^[64][65].