Ali Fallahijan

Ali Fallahijan (ur. w 1949 w Nadżafabadzie[1]) – irański duchowny i polityk, w latach 1989–1997 minister wywiadu Iranu.

Życiorys

Jest duchownym szyickim, hodżdżatoeslamem[2], kształcił się w seminarium duchownym w Ghom[3]. Związany z konserwatywnym skrzydłem irańskiej elity władzy[4].

W 1989 prezydent Ali Akbar Haszemi Rafsandżani mianował go ministrem wywiadu[4].  W okresie kierowania przez niego ministerstwem, w sierpniu 1991, irańskie służby przeprowadziły zamach na byłego premiera Iranu Szapura Bachtijara, przebywającego na emigracji w Paryżu, zaś we wrześniu 1992 – na trzech przywódców Kurdów irańskich, w tym Sadegha Szarafkandiego, sekretarza generalnego Demokratycznej Partii Irańskiego Kurdystanu. W 1997 w związku z tym zamachem berliński sąd wystąpił o międzynarodowy nakaz aresztowania Fallahijana, jak również prezydenta Rafsandżaniego i Najwyższego Przywódcy Iranu Alego Chameneiego, których oskarżono o zainspirowanie i organizację zamachu[5]. Fallahijan jest również na liście poszukiwanych Interpolu[6] w związku z zamachem na izraelskie centrum kulturalne w Buenos Aires w 1996. Do jego zorganizowania przyznał się Islamski Dżihad, jednak o współorganizację ataku oskarżany jest również wywiad irański[5] i specjalna jednostka Korpusu Strażników Rewolucji Islamskiej – siły Ghods[7].

Fallahijan pozostawał na stanowisku do 1997, gdy nowym prezydentem Iranu został zwolennik reform Mohammad Chatami[8]. Podejrzewany jest o zainspirowanie i zorganizowanie, już po tej dacie, serii zabójstw irańskich intelektualistów-krytyków rządu[4]. Zasiadał w Zgromadzeniu Ekspertów[6].

W 2001 Ali Fallahijan wystartował w wyborach prezydenckich w Iranie, zdobywając 0,2% głosów[9].

Przypisy

  1. ↑ Protesting in Strongest Terms Against the Swiss Government for Closing the File on the Murderers of Prof. Kazem Rajavi. ncr-iran.org. [dostęp 2026-05-17]. (ang.).
  2. ↑ Ganji identified Fallahian as the „Master key” in chain murders [online], www.iran-press-service.com [dostęp 2016-03-17] [zarchiwizowane z adresu 2013-04-28].
  3. ↑ Axworthy M., Revolutionary..., s. 343.
  4. 1 2 3 Iran’s Ministry of Intelligence and Security: a Profile.
  5. 1 2 Axworthy M., Revolutionary..., s. 316.
  6. 1 2 Golnaz Esfandiari, An Unlikely Reformist Joins Iran’s Presidential Field, „The Atlantic” [dostęp 2016-03-17] (ang.).
  7. ↑ Ottolenghi E., The Pasdaran. Inside Iran’s Islamic Revolutionary Guard Corps, Foundation for Defense of Democracies, Washington 2011, ISBN 978-0-9819712-9-2, s. 25.
  8. ↑ Axworthy M., Revolutionary..., s. 334.
  9. ↑ Axworthy M., Revolutionary..., s. 355.

Bibliografia

  • Axworthy M., Revolutionary Iran. A History of the Islamic Republic, Penguin Books, London 2014, 9780141046235
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.