Alley Cat

Alley Cat – gra komputerowa autorstwa Billa Williamsa, wydana przez Synapse Software na Atari 8-bit w 1983, a następnie w 1984 na komputery PC. Gracz kieruje ulicznym kotem, którego zadaniem jest wykonanie odpowiednich zadań w mieszkaniach obcych ludzi.

W czasie wydania gry trudno byłoby zaklasyfikować grę ze względu na to, że mało tego typu gier istniało. Dzisiaj grę można sklasyfikować jako grę arcade z elementami gry przygodowej lub też jako platformówkę z różnymi mini-grami.

Gracz wciela się w kota Freddiego, który po ucieczce z domu przemierza miejskie zaułki i budynki, podejmując kolejne wyzwania związane z zdobyciem względu kotki Felicji^[1].

Rozgrywka składa się z sekwencji zręcznościowych etapów - minigier, rozpoczynających się w tytułowej alejce, gdzie należy unikać przeszkód i przeciwników, by dostać się do jednego z mieszkań. W ich wnętrzach gracz wykonuje różnorodne zadania, takie jak polowanie na myszy i ptaki, eksploracja akwarium czy unikanie zagrożeń, w tym zwierząt i przedmiotów. Po ukończeniu zadania następuje etap platformowy prowadzący do spotkania z kotką, co umożliwia przejście na kolejny, trudniejszy poziom^[1].

Wersja PC-towa została zaprojektowana do współpracy z systemami PC-DOS i MS-DOS, lecz można ją uruchomić na ich następcach, włączając w to system Microsoft Windows (nie licząc 64-bitowych wersji, w których nie ma obsługi MS-DOS). Gra działa w rozdzielczości 320x200 i korzysta z czterech kolorów standardu CGA i PC speakera. Gra została zapisana w całości w jednym pliku COM zajmującego 56 448 bajtów.

W 2025 grę zrecenzował Marcin Stręk dla „PC Extreme”, opisując Alley Cat jako dynamiczną i wymagającą platformówkę z początku lat 80., wyróżniającą się pomysłową oprawą fabularną i humorem. Stręk zwraca uwagę na niedoskonałości techniczne wersji na komputery IBM PC, zwłaszcza ograniczoną paletę kolorów CGA; podkreśla również wysoki poziom trudności – gra wymaga refleksu i precyzji, a sterowanie, mimo prostoty, nie wybacza błędów. Recenzent pozytywnie ocenia pomysłowość minigier i ogólną koncepcję, choć wskazuje na ich powtarzalność w dalszych etapach. W podsumowaniu podkreśla, że gra jest przykładem wczesnej kreatywności w historii gier wideo, łączącej prostotę mechaniki z oryginalnymi pomysłami i charakterystycznym stylem (częściowo wymuszonym ograniczeniami technicznymi) epoki. przyznając grze ocenę 75%^[1].