Alois Borchert

Alois Borchert (ur. 29 października 1867 w Sętalu, zm. 30 kwietnia 1905 w Ravensburgu) – niemiecki ksiądz katolicki, kapłan diecezji warmińskiej, subregens i wykładowca filozofii i teologii w Seminarium Duchownego w Braniewie.

Urodził się w rodzinie rolnika Andrzeja oraz Elżbiety z domu Nitsch. Ukończył naukę w gimnazjum w Braniewie, uzyskując maturę na Wielkanoc 1890 roku^[1][2]. Następnie kontynuował naukę w – położonym nieopodal gimnazjum – Seminarium Duchownym. 12 kwietnia 1893 otrzymał tonsurę, 30 lipca tego roku przyjął święcenia subdiakonatu, 15 października otrzymał święcenia diakonatu i 29 października 1893 święcenia kapłańskie. Jako neoprezbiter rozpoczął posługę kapłańską w Kłajpedzie. 2 listopada 1895 został skierowany na dalsze studia na Uniwersytet we Fryburgu Bryzgowijskim, na którym otrzymał 2 lipca 1897 roku stopień doktora teologii na podstawie dysertacji pt. Der Animismus, oder Ursprung und Entwicklung der Religion aus dem Seelen-, Ahnen- und Geisterkult^[3]. Wkrótce, 11 lipca, został mianowany drugim wikariuszem parafii św. Katarzyny w Braniewie. Po dwóch latach, 14 kwietnia 1899, wyjechał ponownie na Uniwersytet do Fryburga, by 28 lutego 1901 roku uzyskać na nim kolejny stopień naukowy – doktora filozofii. Przez krótki okres pełnił zastępstwo chorego proboszcza w Wystruci, po czym został ponownie drugim wikariuszem parafii św. Katarzyny w Braniewie. 14 października 1901 roku został mianowany subregensem seminarium duchownego w Braniewie. 5 marca 1903 roku uzyskał habilitację na tej uczelni i został wykładowcą nieetatowym (docentem) filozofii oraz teologii w tymże seminarium duchownym^[4].

W 1902 roku był ponadto wydawcą miesięcznika drukowanego w Braniewie Pastoralblatt für die Diözese Ermland^[5][6].

Zmarł 30 kwietnia 1905 roku w szpitalu św. Elżbiety szpitalu św. Elżbiety w miejscowości Ravensburg, w kraju związkowym Badenia-Wirtembergia^[2][4].