Alojzy Bartoszek

Alojzy Bartoszek

Data i miejsce urodzenia	24 sierpnia 1933 Łódź
Data śmierci	26 marca 2015
Ambasador PRL w Pakistanie
Okres	od 1970 do 1975
Poprzednik	Włodzimierz Wink
Następca	Ryszard Pospieszyński
Ambasador PRL w Holandii
Okres	od 1979 do 1983
Poprzednik	Józef Okuniewski
Następca	Jerzy Wojtecki
Ambasador PRL w Irlandii
Okres	od 1981 do 1984
Ambasador PRL/RP w Kanadzie
Okres	od 1987 do 1992
Poprzednik	Andrzej Kacała
Następca	Tadeusz Diem
Odznaczenia

Alojzy Stanisław Bartoszek (ur. 24 sierpnia 1933 w Łodzi, zm. 26 marca 2015^[1] w Warszawie^[2]) – polski dyplomata, ambasador w Pakistanie (1970–1975), Holandii (1979–1983), Irlandii (1981–1984) i Kanadzie (1987–1992).

Urodził się w rodzinie robotniczej Józefa i Heleny^[2]. W 1954 ukończył studia ekonomiczne na Uniwersytecie Łódzkim. W 1954 uzyskał zatrudnienie w zarządzie łódzkim Związku Młodzieży Polskiej. W 1954 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej^[3]. W 1955 rozpoczął pracę w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. W latach 1955–1959 pełnił funkcję attaché w Ambasadzie w Pekinie, następnie był m.in. II i I sekretarzem ambasady w Ottawie, w tym jako chargé d’affaires (1961–1966) oraz starszym instruktorem Biura Spraw Kadrowych MSZ (1967–1970). W 1970 rozpoczął misję jako ambasador nadzwyczajny i pełnomocny w Pakistanie, którą pełnił do 1975. Został ranny w zamachu na Mariana Spychalskiego na lotnisku w Karaczi.

Po powrocie do kraju był wicedyrektorem Departamentu Prasy, Współpracy Kulturalnej i Naukowej MSZ (1975–1976) oraz dyrektorem gabinetu ministra spraw zagranicznych (1976–1979). W latach 1979–1983 sprawował funkcję ambasadora PRL w Królestwie Niderlandów, był również ambasadorem w Irlandii (1981–1984). Po powrocie do kraju zatrudniony jako wicedyrektor Departamentu Europy Zachodniej MSZ. Od 1987 do 1992 ambasador w Kanadzie.

Wykonywał pracę partyjną jako lektor KC PZPR. Od 1955 do 1957 był członkiem egzekutywy, a od 1957 do 1959 I sekretarzem POP przy ambasadzie PRL w ChRL^[3]. Od 1959 do 1961 wchodził w skład egzekutywy OOP w MSZ^[3]. W latach 1962–1966 pełnił funkcję I sekretarza POP przy ambasadzie PRL w Londynie^[3]. Od 1967 do 1968 był instruktorem, a od 1968 do 1970 starszym instruktorem Biura Spraw Kadrowych KC PZPR^[3]. Od 1977 do 1979 wchodził w skład Komitetu Zakładowego PZPR w MSZ^[4].

Odznaczony Krzyżem Oficerskim i Kawalerskim Orderem Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.

• Posiedzenie Rady Państwa, „Dziennik Popularny”, 106 (9282), 14 maja 1979, s. 2 [dostęp 2021-10-23] [zarchiwizowane z adresu 2021-10-23] .
• Kto jest kim w Polsce 1984, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1984, s. 41
• Kto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, s. 60