Alpine A500

Alpine A500

Alpine A500 podczas Rétromobile (2025)
Kategoria	Formuła 1
Konstruktor	Alpine
Projektant	André de Cortanze
Dane techniczne
Nadwozie	rama rurowa / monokok z duraluminium
Zawieszenie przednie	podwójne wahacze, sprężyny, amortyzatory
Zawieszenie tylne	podwójne wahacze, sprężyny, amortyzatory
Silnik	Renault-Gordini 1,5 V6T
Skrzynia biegów	Hewland FG400, manualna, 6 biegów + wsteczny
Paliwo	Elf
Opony	Michelin
Historia
Kierowcy	Jean-Pierre Jabouille
Wyścigi	0
Wygrane	0
Pole position	0
Najszybsze okrążenie	0
Alpine A350 Alpine A521

Alpine A500 – samochód Formuły 1, zaprojektowany dla Alpine przez André de Cortanze w 1975 roku. Pojazd był platformą testową dla nowego turbodoładowanego silnika Renault, a jego kierowcą był Jean-Pierre Jabouille. Nigdy nie wziął udziału w Grand Prix.

Francuski koncern naftowy Elf pod koniec lat 60. szeroko angażował się w sporty motorowe, będąc m.in. ściśle powiązanym z Matrą, mistrzowskim konstruktorem Formuły 1 z 1969 roku. Jednakże na początku lat 70. Matra podjęła współpracę z Shellem, wskutek czego w 1972 roku Elf próbował nakłonić Renault do wejścia do Formuły 1. Z uwagi na zaangażowanie w wyścigi długodystansowe Renault nie było entuzjastycznie nastawione do tego pomysłu^[1]. Co więcej, w tym okresie w Formule 1 prym wiodły wolnossące silniki Cosworth i Ferrari o pojemności trzech litrów, a Renault nie dowierzało, że jest w stanie zbudować lepszy silnik wolnossący^[2.1]. Przedstawiciele Renault udali się do Stanów Zjednoczonych, aby obejrzeć wyścigi organizowane przez USAC^[1], i powzięli pomysł użycia turbosprężarki przy silniku 1,5 litra, co było dozwolone dzięki starym przepisom z 1966 roku^[2.2]. Francuski koncern przy współpracy z Gordini stworzył w 1975 roku dwie testowe jednostki, oznaczone jako 32T i 33T^[2.3]. Pod koniec tego roku Renault w porozumieniu z Elfem odeszło od koncepcji dostarczania silników Tyrrellowi i zdecydowało o testowaniu ich przy użyciu prototypu Formuły 1 stworzonego przez Alpine^[2.4].

W tych warunkach Alpine zaprojektowało i zbudowało model A500. Pracę nad pojazdem podjęli André de Cortanze, André Renut i Marcel Hubert^[2.5]. W budowie samochodu wykorzystano m.in. samochody Alpine Formuły 3 oraz model A442^[3]. Projekt początkowo był przetrzymywany w ścisłej tajemnicy, jednak przedostał się do wiadomości publicznej po tym, gdy dziennikarz „L’Équipe” zdołał wykonać zdjęcia samochodu w siedzibie Alpine w Dieppe. Początkowy projekt zakładał zastosowanie nosa na całej szerokości samochodu. Według Jeana-Pierre’a Jabouille'a to rozwiązanie mimo dobrych wyników w tunelu aerodynamicznym było niepraktyczne ze względu na wydłużoną drogę hamowania. Stąd też Alpine zadecydowało, że gotowy samochód otrzyma klasyczne rozwiązanie, czyli spojler na wąskim nosie^[2.5]. Zdjęcia samochodu podano do wiadomości na początku 1976 roku. Wiosną pojazd testowano na torze Ladoux z różnymi wariantami nadwozia oraz opon. Na te testy Michelin przygotowało specjalne opony, które poprawiały przyczepność^[2.6].

Pierwsze testy nie były udane, jako że samochód był zawodny, a radialne opony Michelin nie trzymały się tak dobrze drogi jak konwencjonalne Goodyeary i Firestone'y. Mimo to na torze Dijon-Prenois Jabouille ustanowił czas 1:03,3^[2.7]. Podczas testów na torze Jarama w maju skoncentrowano się natomiast na poprawie silnika, który miał niedostatki mocy. Porównano również jednostkę A500 oraz dwulitrowy silnik A442^[2.8]. W tym okresie silnik osiągał moc ok. 500 KM przy 11000 obr./min^[2.9]. Samochód został zaprezentowany publicznie na torze Paul Ricard 16 czerwca^[2.10]. W ciągu kolejnych testów podjęto próby zniwelowania turbodziury i poprawy chłodzenia^[4].

Pod koniec 1976 roku sekcja sportowa Alpine została wchłonięta przez nowo powstałe Renault Sport^[5]. Rozwój A500 trwał do 1977 roku, po czym silnik zastosowano w Renault RS01. Samochód zadebiutował w Grand Prix Wielkiej Brytanii, będąc pierwszym w historii Formuły 1 pojazdem z silnikiem turbodoładowanym^[1].

• RoyR. Smith RoyR., Alpine & Renault: The Development of the Revolutionary Turbo F1 Car 1968 to 1979, Veloce Publishing Ltd, 2008, ISBN 978-1845841775 .