Alupolon

Alupolon – lekki i wytrzymały stop aluminium o typie duralowym, opracowany w latach 20. XX w. i wyrabiany w Walcowni Metali w Czechowicach-Dziedzicach^[1][2][3][4]. Znak towarowy „Alupolon” został zarejestrowany w 1926 roku^[5], a patent nr 8156 na ten stop został przyznany przez Urząd Patentowy RP w 1927 roku^[6].

Przed II wojną światową alupolon był stosowany jako jeden z metali (obok duraluminium, hiduminium i elektronu), z których wykonywany był kadłub bombowca PZL.37 „Łoś”. Z alupolonu zbudowany był także ścigacz rzeczny KU-30, charakteryzujący się wyjątkowo niskim zanurzeniem i lekkością^[2][3][4].

W PRL-u nadal korzystano z alupolonu produkowanego w walcowni metali w Czechowicach-Dziedzicach – od 1956 roku bito z niego monety o nominałach 5, 10, 20 i 50 groszy oraz 1 złoty^[7].

Według niektórych realcji prace nad alupolonem i jego produkcja były objęte ścisłą tajemnicą^[2], jednak jego skład i proces jego wytwarzania były opisane publicznie w Kalendarzu Chemika: Al 94,3–95,3%; Cu 3,5–4,5%; Mn 0,5%; Mg 0,5%; Si 0,2–0,25% i Fe ⩽ 0,2%^[4][7]. Jego szczególne właściwości wynikać miały z zastosowanej obróbki cieplnej. Aby surowy materiał nadawał się do obróbki plastycznej, przechodził on wstępny proces odpuszczenia w temperaturze 330 °C. Po jej zakończeniu był on ponownie utwardzany w temperaturze 450 °C w obecności NaCl i NH₄Cl^[2][3].

Współcześnie większość polskich specjalistów zajmujących się metalurgią uważa, że alupolon był tożsamy z duraluminium^[2][3].