Alvaro VI

Alvaro VI
Alvaro VI Nimi a Lukeni a Nzenze a Ntumba
Ilustracja
Alvaro VI (w centrum) przyjmujący poselstwo holenderskie (rycina z 1686)
Manikongo
Okres

od 1636
do 1641

Poprzednik

Alvaro V

Następca

Garcia II

Dane biograficzne
Data śmierci

1641

Dom Alvaro VI (zm. 1641[1.1]), manikongo w latach 1636-1641.

Pochodził z klanu Ki - Malaza[1.2], pełnił funkcję naczelnika Bamby. Uczestniczył, wraz z bratem, w spisku przeciwko Alvaro V. Po wykryciu tego sprzysiężenia uciekł na dwór hrabiego Soyo, gdzie przygotowywał wojska do otwartego wystąpienia przeciwko władcy. Gdy ten zginął w walce z jego oddziałami (1636)[2.1], dotychczasowy naczelnik objął tron. Nakazał przy tym zamordować wielu przedstawicieli Ki - Malazu, z których wywodził się obalony monarcha. Chcąc uzyskać potwierdzenie swojej władzy wysłał poselstwo do papieża, które miało prosić o przysłanie mu pobłogosławionej korony. Odwoływał się także do swojego pochodzenia od Alfonsa I[2.2]. Podczas swoich rządów starał się współpracować z księżmi, między innymi wysyłając ich w 1638 do Soyo z misją nakłonienia tamtejszego wielmoży do wydalenia pracowników holenderskiej Kompanii Indii Zachodnich[2.3]. Kontynuował również politykę nawiązania bezpośredniej łączności ze Stolicą Apostolską. W 1639 wystosował do papieża list z prośbą o przysłanie księży. W odpowiedzi, Kongregacja Propagandy Wiary, zdecydowała o wysłaniu do Konga kapucynów. W 1640 utworzono natomiast Prefekturę Apostolską dla Konga, której przełożonym został Bonaventura d'Alessano[2.4]. Przysłani do São Salvador włoscy zakonnicy potwierdzili zastrzeżenia kongijskich elit do duchowieństwa portugalskiego, co pogorszyło i tak już fatalnie stosunki między nimi[2.5].

Alvaro VI został otruty w 1641, prawdopodobnie przy udziale Portugalczyków[2.6]. Władzę przejął jego brat, Garcia II.

Przypisy

  1. Georges Balandier: Życie codzienne w państwie Kongo XVI - XVIII w.. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1970.
    1. ↑ S. 51.
    2. ↑ S. 153.
  2. Robert. Piętek: Garcia II, władca Konga a Kościół katolicki. Warszawa: Wydawnictwo Neriton, 2009. ISBN 978-83-7543-096-7.
    1. ↑ S. 77.
    2. ↑ S. 16-17.
    3. ↑ S. 46.
    4. ↑ S. 24.
    5. ↑ S. 71.
    6. ↑ S. 47.