Ami Nakai

Zajęła 2. miejsce w Mistrzostwach Tohoku-Hokkaido w kategorii Novice B, kwalifikując się tym samym do Mistrzostw Japonii dla początkujących^[4].

W swoim debiucie w Mistrzostwach Japonii dla początkujących w Novice B uzyskała 59,48 punktów i zajęła 14. miejsce^[5].

Na Mistrzostwach Tōhoku-Hokkaidō w kategorii Novice B zdobyła tytuł mistrzyni, osiągając 70,07 punktów^[6].

Podczas Mistrzostw Japonii w kategorii Novice B po raz pierwszy została mistrzynią kraju, zdobywając 73,51 punktów^[7].

W Mistrzostwach Tohoku-Hokkaido w kategorii Novice A uzyskała 78,07 punktów, zdobywając tytuł mistrzyni i zapewniając sobie kolejne zwycięstwo w mistrzostwach Novice^[8].

Na Mistrzostwach Japonii w kategorii Novice A zdobyła 80,07 punktów, co dało jej 5. pozycję. Niestety, nie zdołała uzyskać 4. miejsca, które gwarantowało jej udział w Mistrzostwach Japonii Juniorów w łyżwiarstwie figurowym^[9].

Wzięła udział w Mistrzostwach Tohoku-Hokkaido w kategorii Novice A. Na początku programu wykonała potrójnego axla, ale upadła z powodu niedostatecznej rotacji. Mimo to zajęła 1. miejsce z wynikiem 87,98 punktów, zdobywając tym samym trzeci z rzędu tytuł mistrzyni w kategorii Novice^[10].

Natomiast podczas Mistrzostw Japonii w kategorii Novice A uzyskała 102,03 punktów, zapewniając sobie 3. miejsce na podium^[11].

Na podstawie wyników uzyskanych podczas Mistrzostw Japonii dla początkujących została zgłoszona do udziału w Mistrzostwach Japonii Juniorów. Podczas Mistrzostw Japonii Juniorów w programie krótkim zdobyła 56,54 punktów, co zapewniło jej 7. pozycję. W programie dowolnym uzyskała 109,78 punktów, co dało jej 6. miejsce, a z całkowitym wynikiem 166,32 punktów uplasowała się na 6. miejscu w klasyfikacji generalnej^[12].

Podczas mistrzostw Tokio w kategorii juniorów, które były regionalnymi kwalifikacjami do mistrzostw Japonii juniorów, wykonała wszystkie skoki w programie krótkim bezbłędnie i uzyskała poziom 4 we wszystkich piruetach. Zdobyła 60,17 punktów, remisując z Rion Sumiyoshi pod względem łącznej liczby punktów, ale objęła prowadzenie dzięki lepszym wynikom w elementach technicznych^[13]. W programie dowolnym na początku wykonała potrójnego axla, lecz nie dokręciła go wystarczająco, co skutkowało obniżenie oceny^[14]. Pomimo kilku drobnych błędów w skokach, wykazała się skupieniem i zapewniła sobie 2. miejsce w programie dowolnym z wynikiem 105,91 punktów. Z łącznym wynikiem 166,08 punktów zajęła 2. miejsce w klasyfikacji generalnej i zakwalifikowała się do Mistrzostw Japonii Wschodniej Juniorów^[15].

W Mistrzostwach Japonii Wschodniej Juniorów zapewniła sobie 4. miejsce w klasyfikacji generalnej, dzięki czemu zakwalifikowała się do Mistrzostw Japonii Juniorów^[16].

Na Mistrzostwach Japonii Juniorów zajęła 10. miejsce w programie krótkim z wynikiem 56,78 punktów. W programie dowolnym upadła na swoim pierwszym potrójnym axlu i popełniła błąd w kombinacji podwójnego axla z potrójnym toe-loopem, ale wylądowała na wszystkich pozostałych skokach i otrzymała poziom 4 za wszystkie piruety. W programie dowolnym zajęła 6. miejsce z wynikiem 108,98 punktów. Jej łączny wynik 165,76 punktów zapewnił jej 7. miejsce^[17].

Na podstawie wyników Mistrzostw Japonii Juniorów uzyskała rekomendację do startu w Mistrzostwach Japonii, gdzie zajęła 27. pozycję, zdobywając 52,65 punktów, co uniemożliwiło jej wzięcie udziału w programie dowolnym^[18][19].

Pod koniec sezonu wzięła udział w swoich pierwszych międzynarodowych zawodach Coupe du Printemps w kategorii juniorów. W programie krótkim upadła podczas drugiego skoku w kombinacji potrójnego lutza i toe-loopa, uzyskując 55,73 punktów i zajmując 2. miejsce. Pomimo niewielkiego błędu podczas potrójnego flipa, wykonała czysty program bez żadnych odjętych punktów, uzyskując najwyższy wynik w programie dowolnym – 126,68 punktów. Po raz pierwszy w karierze pomyślnie wykonała również potrójnego axla, mimo że nie był on oficjalnie uznawany przez ISU, zdobywając łącznie 182,41 punktów i wygrywając swoje pierwsze zawody międzynarodowe^[20][21][22].

W swoim drugim sezonie juniorskim startowała w cyklu Junior Grand Prix, gdzie zadebiutowała na Łotwie w Riga Cup. W programie krótkim wykonała pomyślnie wszystkie swoje skoki i uzyskała 63,87 pkt, zajmując 3. miejsce^[23]. W programie dowolnym zdobyła 121,75 punktów, zajmując 3. miejsce z łączną liczbą 185,62 punktów, co oznaczało jej pierwsze podium w jej debiucie z cyklu Junior Grand Prix^[24].

W swoich drugich zawodach z cyklu Junior Grand Prix uczestniczyła w Baltic Cup, szóstym konkursie odbywającym się w Gdańsku. Po programie krótkim objęła prowadzenie z wynikiem 69,00, co było jej nowym rekordem życiowym^[25][26][27]. W programie dowolnym jej niemal bezbłędny występ zapewnił jej rekord życiowy wynoszący 136,90 punktów. Z łącznym wynikiem 205,90 punktów osiągnęła ósmy najwyższy wynik w historii japońskich solistek od czasu zmiany zasad w sezonie 2018 roku i odniosła swoje pierwsze zwycięstwo w oficjalnych zawodach organizowanych przez Międzynarodową Unię Łyżwiarską^[27][28][29].

Na Mistrzostwach Japonii Juniorów zajął 4. miejsce w programie krótkim^[30]. W programie dowolnym pomimo upadku przy wykonywaniu potrójnego loopa otrzymała 125,58 punktów, co dało jej 3. miejsce w programie dowolnym. Z łączną notą 190,70 punktów zajęła 3. miejsce i po raz pierwszy stanęła na podium Mistrzostw Japonii Juniorów^[31].

Na podstawie rezultatów osiągniętych w czasie Mistrzostw Juniorów w Japonii, ponownie zapewniła sobie rekomendację do uczestnictwa w końcowych Mistrzostwach Japonii^[32]. Podczas tych mistrzostw zajęła 4. miejsce w klasyfikacji generalnej^[33]. Wynik ten zapewnił jej miejsce w reprezentacji Japonii na Mistrzostwach Świata Juniorów 2023 w Calgary w Kanadzie.

Podczas Mistrzostw Świata Juniorów z powodzeniem wykonała wszystkie skoki w programie krótkim: podwójnego axla, potrójnego lutza z potrójnym toe-loopem oraz potrójnego loopa. We wszystkich piruetach uzyskała poziom 4, zapewniając sobie 3. miejsce z wynikiem 67,28 punktów^[34]. W programie dowolnym zapewniła sobie 3. miejsce z wynikiem 130,12 punktów. Z łącznym rezultatem 197,40 punktów zajęła 3. miejsce w klasyfikacji generalnej, zdobywając brązowy medal w swoim debiucie na Mistrzostwach Świata Juniorów^[35][36].

W finałowych zawodach sezonu rywalizowała w kategorii juniorów w Coupe du Printemps. W programie krótkim zdobyła 64,42 punkty, obejmując prowadzenie^[37]. W programie dowolnym uzyskała 133,81 punktów, osiągając wynik zbliżony do swojego rekordu życiowego, co pozwoliło jej triumfować w zawodach z łącznym wynikiem 198,23 punktów, zdobywając tytuł mistrza juniorów po raz drugi z rzędu^[38].

W swoim pierwszym konkursie sezonu wzięła udział w Junior Grand Prix w Bangkoku. W programie krótkim objęła prowadzenie z notą 67,49 punktów^[39]. W programie dowolnym zaplanowała na początku kombinację potrójnego axla i potrójnego toe-loopa, ale ostatecznie wykonała tylko pojedynczego axla z nieudanym lądowaniem. Uniknęła próby wykonania drugiego potrójnego axla, zamiast tego z powodzeniem wykonując kombinację potrójnego loopa i podwójnego axla. Jednak podwójny axel wykonany w dalszej części programu spowodował powtórne naruszenie zasad i nie otrzymała za niego żadnych punktów. Chociaż osiągnęła poziom 4 we wszystkich piruetach, zajęła 2. miejsce w programie dowolnym z wynikiem 123,16 punktów. Mimo że była mocno naciskana przez Kim Yu-seong, która zajęła 1. miejsce w programie dowolnym z przewagą 0,73 punktu, Nakai zapewniła sobie mistrzostwo z łącznym wynikiem 190,65 punktów^[40].

Drugą jej imprezą z cyklu Junior Grand Prix były zawody w Stambule. Po programie krótkim zdobyła 67,07 punktów i objęła prowadzenie^[41]. W programie dowolnym zawodniczka wykonała stabilny program bez większych błędów, zapewniając sobie 1. miejsce z wynikiem 127,58 punktów. Z łącznym wynikiem 194,65 punktów zapewniła sobie drugie z rzędu zwycięstwo w cyklu Junior Grand Prix, kwalifikując się do finału Junior Grand Prix drugi sezon z rzędu^[42].

Z powodu kontuzji pleców, którą leczyła środkami przeciwbólowymi i zastrzykami, wycofała się z krajowych zawodów na początku listopada^[43]. Mimo to była uważana za pretendentkę do podium przed Mistrzostwami Japonii Juniorów^[44]. Na mistrzostwach zajęła 14. miejsce w programie krótkim, zdobywając 55,06 punktów, natomiast w programie dowolnym osiągnęła 105,83 punktów, co w sumie dało jej 160,89 punktów i 10. miejsce w klasyfikacji generalnej, w wyniku czego nie wystartowała w Mistrzostwach Japonii^[45][46].

Następnie wzięła udział w finale Junior Grand Prix w Pekinie, w którym zajęła 5. miejsce z łącznym wynikiem 187,04 punktów^[46].

W okresie poza sezonowym wyjechała do Toronto w Kanadzie na obóz treningowy. W trakcie swojego pobytu współpracowała z trenerami Brianem Orserem, Karen Preston oraz Jeffem Dionisio. Po raz pierwszy zaczęła również trenować i wykonywać poczwórnego toe-loopa^[47].

Sezon rozpoczęła od rywalizacji w Junior Grand Prix, gdzie zdobyła srebro podczas zawodów w Turcji. Program krótki rozpoczęła od podwójnego axla, zachwycając publiczność zgromadzoną w hali. Ten występ przyniósł jej 66,22 punktów, co dało jej prowadzenie w zawodach po programie krótkim. W programie dowolnym zdobyła 125,39 punktów, zajmując 2. miejsce z łączną liczbą 191,61 punktów, co dało jej pierwsze podium w sezonie^[48][49].

W połowie listopada uczestniczyła w Mistrzostwach Japonii Juniorów, gdzie zajęła miejsce tuż poza podium z łączną sumą 180,83 punktów. Chociaż tym razem nie udało mu się stanąć na podium, zapewniła sobie miejsce w Mistrzostwach Japonii^[50].

Kilka tygodni później wzięła udział w finale Junior Grand Prix, który odbył się w Grenoble we Francji. W programie krótkim zajęła 3. miejsce z 67,26 punktami, a w programie dowolnym ulokowała się na 4. pozycji z wynikiem 122,32 punktów, co pozwoliło jej na uzyskanie 3. pozycji w klasyfikacji generalnej z łączną sumą 189,58 punktów. To był jej pierwszy medal zdobyty w finale JGP, a wraz z Kaoruko Wadą oraz Mao Shimadą zapewniły Japonii komplet medali w kategorii juniorek^[51][52].

20 grudnia wzięła udział w Mistrzostwach Japonii, gdzie zajęła 15 miejsce z łączną sumą 182,50 punktów^[53].

Podczas Mistrzostw Świata Juniorów w Debreczynie zajęła 3. miejsce w programie krótkim, zdobywając mały brązowy medal za pierwszy segment zawodów. W programie dowolnym uplasowała się na 6. pozycji, a klasyfikacji generalnej z łączną sumą 185,89 punktów zajęła ostatecznie 4. miejsce^[54].

Od sezonu 2025–26 zaczęła rywalizować w kategorii seniorek. W swoich pierwszych zawodach ISU Grand Prix 2025/2026, podczas otwarcia sezonu, Grand Prix de France 2025, skutecznie wykonała potrójnego axla w swoim programie krótkim. Wykorzystując ten moment, bez błędów zrealizowała program, obejmując prowadzenie z łącznym wynikiem 78,00 punktów. W późniejszym programie dowolnym, mimo że na początku lekko dotknęła lodu ręką przy wykonywaniu potrójnego axla, zademonstrowała znakomity występ, uzyskując dodatkowe punkty za poszczególne elementy, co pozwoliło jej zdobyć 149,08 punktów i znacząco poprawić osobisty rekord oraz zająć najwyższą pozycję w programie dowolnym. Z łącznym wynikiem 227,08 punktów odniosła zwycięstwo w swoim debiutanckim występie w cyklu Grand Prix^[55].

Podczas Skate Canada International, trzeciej imprezy z cyklu Grand Prix, nie udało jej się wykonać potrójnego axla w programie krótkim i zajęła 4. miejsce. W programie dowolnym nie popełniła żadnych poważnych błędów, zdobywając 136,54 punktów. Pozwoliło jej to odwrócić 4. pozycję z programu krótkiego i zapewnić sobie 3. miejsce w klasyfikacji generalnej z łącznym wynikiem 203,09 punktów oraz miejsce na podium. Dzięki temu wynikowi została pierwszą łyżwiarką, która zapewniła sobie miejsce w finale Grand Prix ISU 2025/2026^[56].

W swoim debiucie w finale Grand Prix nie udało jej się wykonać potrójnego axla w programie krótkim, ale mimo to zajęła 3. miejsce z wynikiem 73,91 punktów. Na początku programu dowolnego udało jej się wykonać potrójnego axla i chociaż miała problem z lądowaniem podczas planowanej kombinacji potrójnego lutza, to później w programie udało jej się wykonać kombinację potrójnego flipa i potrójnego toe-loopa, co zapewniło jej srebrny medal^[57].

Następnie wystąpiła na Mistrzostwach Japonii, stanowiących ostatnie zawody kwalifikacyjne do igrzysk olimpijskich w Mediolanie i Cortinie w 2026 roku. Podczas mistrzostw zajęła 4. miejsce, jednak już wcześniej zapewniła sobie awans na igrzyska poprzez zdobycie srebrnego medalu w finale Grand Prix. Spełniła tym samym wymogi selekcyjne określone przez Japońską Federację Łyżwiarską w kwestii wyboru do kadry narodowej i po raz pierwszy dołączyła do reprezentacji olimpijskiej^[58].

Chociaż podczas igrzysk olimpijskich w Mediolanie i Cortinie w 2026 roku nie brała udziału w zawodach drużynowych, to 17 lutego wystąpiła w konkurencji solistek. W programie krótkim wykonała czystego potrójnego axla, ustanawiając swój rekord życiowy 78,71 punktów i obejmując prowadzenie^[59]. 19 lutego, wystąpiła jako ostatnia w programie dowolnym. Chociaż udało jej się wykonać potrójnego axla, to drobne błędy w innych częściach programu obniżyły jej wynik. Za program dowolny otrzymała 140,45 punktów, co dało jej 9. miejsce. Jednak jej świetny występ w programie krótkim opłacił się, zapewniając jej łącznie 219,16 punktów i 3. miejsce w klasyfikacji generalnej. Dzięki czemu stała się najmłodszą medalistką w historii japońskiego łyżwiarstwa figurowego na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich^[60].

W marcu wzięła udział w Mistrzostwach Świata odbywających się w Pradze. Były to pierwsze zawody, w których wystąpiła po zakończeniu igrzysk olimpijskich. W programie krótkim po nieudanym potrójnym axlu, z którego wyszedł podwójny z nieudanym lądowaniem, dalszą część programu wykonała bezbłędnie, uzyskując 69,10 punktów, co dało jej 8. miejsce. W drugim dniu zawodów w programie dowolnym zajęła również 8. miejsce z wynikiem 130,90 punktów, po tym, jak na początku występu po nieudanym potrójnym axlu zaliczyła upadek, a w dalszej części programu nie wykonała także jednej z kombinacji, którą ostatecznie wykonała później. Łączny wynik 200,00 punktów po obu programach pozwolił jej na zajęcie 9. miejsce^[61][62][63].