Amor vacui

Obraz Bunchō Taniego w stylu zen, okres Edo

Amor vacui (łac. „upodobanie pustki”[1]) – tendencja do ograniczania ilości niepotrzebnych elementów w dziele sztuki lub otaczającej przestrzeni, upodobanie do dużych, niezapełnionych powierzchni i estetycznego minimalizmu[1][2], charakterystyczna m.in. dla estetyki japońskiej[2].

Przypisy

  1. 1 2 amor vacui, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2020-06-09].
  2. 1 2 Paulina Kluz, „Horror vacui”, czy „amor vacui” – kilka refleksji nad stosunkiem do pustki – Czy wiesz, że – Wirtualne Muzea Małopolski [online], muzea.malopolska.pl [dostęp 2020-06-09].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.