Anatolij Matwijenko

Anatolij Matwijenko
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

22 marca 1953
Berszad

Data śmierci

22 maja 2020

Zawód, zajęcie

polityk

Odznaczenia
Order Wolności (Ukraina) Order „Za zasługi” III klasy (Ukraina) Medal jubileuszowy „25 lat niepodległości Ukrainy” Medal Rady Bałtyckiej

Anatolij Serhijowycz Matwijenko (ukr. Анатолій Сергійович Матвієнко; ur. 22 marca 1953 w Berszadie w obwodzie winnickim, zm. 22 maja 2020[1]) – ukraiński polityk, z wykształcenia inżynier mechanik.

Życiorys

Absolwent lwowskiego instytutu rolniczego na wydziale mechanizacji rolnictwa. Pracował w przedsiębiorstwie robót drogowych, był etatowym działaczem Komsomołu i członkiem jego władz regionalnych w Winnicy. W 1985 został sekretarzem komitetu centralnego ukraińskiej młodzieżówki komunistycznej.

W latach 1990–1994 sprawował mandat deputowanego do Rady Najwyższej. Od 1996 do 1998 był gubernatorem obwodu winnickiego. W 1996 stanął na czele nowego ugrupowania Partii Ludowo-Demokratycznej, które stało się podstawowym zapleczem rządu Walerija Pustowojtenki. W 1998 powrócił od parlamentu. W 1999, sprzeciwiając się wsparciu Łeonida Kuczmy, odszedł z NDP i wraz ze swoimi stronnikami powołał nową formację pod nazwą Ukraińska Partia Ludowa „Zjednoczenie”. Z ugrupowaniem tym przystąpił do Bloku Julii Tymoszenko, a po wyborach w 2002, w których uzyskał mandat na kolejną kadencję, został przewodniczącym Ukraińskiej Partii Republikańskiej „Zjednoczenie” (powstałej z połączenia UNP Sobor i URP).

Od kwietnia do września 2005 pełnił funkcję premiera Autonomicznej Republiki Krymu, następnie do maja 2006 zastępcy przewodniczącego Sekretariatu Prezydenta Ukrainy.

W 2006 został deputowanym z ramienia Bloku Nasza Ukraina. W lipcu 2007 przystąpił wraz ze swoją partią do bloku Nasza Ukraina-Ludowa Samoobrona. W tym samym roku po raz kolejny uzyskał mandat poselski. W 2011 doprowadził do zjednoczenia URP Sobor z innym ugrupowaniem, został wiceprzewodniczącym nowej formacji pod nazwą Ukraińska Platforma „Zjednoczenie”. Nie ubiegał się w 2012 o poselską reelekcję. W 2014 ponownie został wybrany do Rady Najwyższej jako kandydat Bloku Petra Poroszenki[2].

Odznaczenia

Przypisy

Bibliografia