Andrej Jakubiecki
 | |
| major | |
| Data i miejsce urodzenia |
5 października 1892 |
|---|---|
| Data śmierci |
nie wcześniej niż 1945 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Główne wojny i bitwy | |
Andrej Jakubiecki, biał. Андрэй Якубецкі (ur. 5 października 1892 we wsi Suchmienie k. Grodna, zm. po 1945) – białoruski wojskowy (major) i działacz kulturalno-oświatowy
Uczęszczał do szkoły powszechnej, a następnie w 1912 ukończył instytut pedagogiczny w Świsłoczy. Brał udział w I wojnie światowej. W 1915 ukończył aleksandryjską szkołę wojskową w Moskwie. W 1918 powrócił do Grodna, gdzie podjął służbę wojskową, a następnie cywilną dla rządu Białoruskiej Republiki Ludowej. Został przewodniczącym Białoruskiej Rady Ludowej w Grodnie. Od października 1919 działał w Białoruskiej Komisji Wojskowej w Mińsku. W listopadzie 1920 wziął udział w powstaniu słuckim przeciwko bolszewikom, po czym został internowany w Polsce. W 1921 był aresztowany przez polskie władze i osadzony w więzieniu. Po wyjściu na wolność w 1922 został wydalony na Litwę. Zamieszkał na Łotwie, gdzie uczył w gimnazjum białoruskim w Dzwińsku i białoruskich szkołach powszechnych. Działał w Kulturalno-Oświatowym Towarzystwie „Бацькаўшчына”, za co został aresztowany i sądzony w kwietniu 1925 r. Podczas II wojny światowej podjął współpracę z Niemcami. Pracował w administracji okupacyjnej. Jego losy po zakończeniu wojny są nieznane.