Andrij Jermak
![]() | |
| Pełne imię i nazwisko |
Andrij Borysowycz Jermak |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Szef Kancelarii Prezydenta Ukrainy | |
| Okres |
od 11 lutego 2020 |
| Odznaczenia | |
Andrij Borysowycz Jermak (ukr. Андрій Борисович Єрмак; ur. 21 listopada 1971 w Kijowie) – ukraiński polityk i były producent filmowy. Od 2020 do 2025 Szef Kancelarii Prezydenta Ukrainy[1].
Jermak był również członkiem Kwatery Głównej Naczelnego Dowódcy, najwyższego organu dowodzenia i kontroli Sił Zbrojnych Ukrainy. Jest określany jako prawa ręka Zełenskiego i „prawdziwy pośrednik władzy” na Ukrainie[2]. W 2023 „Politico” donosiło o tym, że Jermak podobno jest nazywany w niektórych kręgach kijowskim „Zielonym Kardynałem”[3], ponieważ pozuje do zdjęć w zielonych strojach khaki inspirowanych wojskowym stylem spopularyzowanym przez swojego szefa. W 2024 tygodnik „Time” umieścił Jermaka na swojej corocznej liście 100 najbardziej wpływowych ludzi na świecie[4].
Życiorys
Urodził się 21 listopada 1971 w Kijowie. Matka Jermaka, Marija Aleksandrowna, pochodząca z Leningradu, poznała ojca Andrija, Borysa Mychajłowicza, podczas jego szkolnej wycieczki do jej rodzinnego miasta[5]. Ojciec Jermaka jest z pochodzenia Żydem[6]. Para pobrała się w 1971 i przeprowadziła się do Kijowa[5]. Jermak ma brata Denysa, który jest o osiem lat młodszy[5].
W 1995 ukończył studia magisterskie z prawa prywatnego międzynarodowego w Instytucie Stosunków Międzynarodowych Kijowskiego Uniwersytetu Narodowego im. Tarasa Szewczenki[5]. W tym samym roku uzyskał licencję na wykonywanie zawodu prawnika. Na drugim roku studiów, na prośbę jednego z profesorów, rozpoczął pracę w kancelarii prawnej „Proxen”[5].
W 1997 założył własną kancelarię prawną i zajmował się prawem własności intelektualnej oraz prawem handlowym[1]. W tym czasie został również członkiem Stowarzyszenia Prawników Ukrainy[7]. W latach 2006–2014 doradzał jako prawnik deputowanemu do Rady Najwyższej z ramienia Partii Regionów Elbrusowi Tedejewowi[1][8]. W 2009 założył i kierował organizacją społeczną „Stowarzyszenie Przedsiębiorców Miasta Kijowa”[7]. W wyborach prezydenckich na Ukrainie w 2010 roku był pełnomocnikiem kandydata Arsenija Jaceniuka w 216. okręgu wyborczym w Kijowie[5].
W 2012 założył również Garnet International Media Group[9] i jest producentem takich filmów jak Zasady walki i Linia[10]. Jest członkiem Ukraińskiej Akademii Filmowej oraz Europejskiej Akademii Filmowej (2017)[11].
Poznał Wołodymyra Zełenskiego w 2011, gdy ten był generalnym producentem kanału telewizyjnego Inter[8]. Pracował w zespole kampanii wyborczej Zełenskiego podczas wyborów prezydenckich na Ukrainie w 2019 roku[5]. 21 maja 2019 nowo wybrany prezydent Zełenski mianował Jermaka na stanowisko doradcy prezydenta ds. polityki zagranicznej[1]. Na tym stanowisku negocjował on wymiany więźniów z Rosją podczas wojny w Donbasie[12]. Był osobą kontaktową dla Kurta Volkera i Rudy’ego Giulianiego w imieniu Zełenskiego podczas narastania skandalu Trump – Ukraina[13].
Prezydent Zełenski mianował Jermaka szefem Kancelarii Prezydenta 11 lutego 2020[1]. Następnego dnia został on członkiem Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony[14]. Jako szef Kancelarii Prezydenta zapewniał prezydentowi pomoc administracyjną, prawną, konsultacyjną, doradczą, medialną, analityczną i inną. 2 marca 2022 został mianowany także przewodniczącym Głównej Kwatery Koordynacyjnej ds. Pomocy Humanitarnej i Społecznej[15]. Jako szef Kancelarii Prezydenta zyskał bardzo silną pozycję polityczną i nieformalny wpływ na rządy w państwie. Z tego powodu określany był wiceprezydentem[16].
W listopadzie 2025 funkcjonariusze Narodowego Biura Antykorupcyjnego Ukrainy oraz Specjalnej Prokuratury Antykorupcyjnej dokonali przeszukania w jego domu oraz biurze. 28 listopada 2025 złożył rezygnację z urzędu[17].
Życie prywatne
Jest kawalerem i nie ma dzieci[5].
Odznaczenia
- Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej (Polska, 2022)[18]
- Krzyż Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Litewskiego Giedymina (Litwa, 2023)[19]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Zelensky dismisses head of president’s office Bohdan, appoints Yermak instead. Interfax-Ukraine, 2020-02-11. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
- ↑ Paul Starobin: Ukraine’s real power broker. Is Andriy Yermak, Zelensky’s right-hand man, handing war-torn Ukraine over to the oligarchs?. Business Insider, 2023-12-18. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
- ↑ Andriy Yermak Doer No. 4 – Ukraine. Kyiv’s green cardinal. Politico, 2023-11-28. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
- ↑ Andriy Yermak: The 100 Most Influential People of 2024. Time, 2024-04-17. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Роман Романюк, Роман Кравець: Who is Мr. Єрмак? Юрист. Бізнесмен. Продюсер. Віцепрезидент?. Ukraińska prawda, 2020-02-12. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- ↑ Lazar Berman: Top Zelensky adviser opens up about his Jewish roots, urges greater Israeli support. Times of Israel. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
- 1 2 Зеленський провів перші призначення: хто і яку посаду зайняв. 2020-11-11. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- 1 2 Who is Mr Yermak? 10 quotes from the new head of the President’s Office. Glavcom, 2020-02-11. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- ↑ Andrii Yermak w bazie IMDb (ang.)
- ↑ Іще одним помічником Президента став кінопродюсер Єрмак. Ukrinform, 2019-05-21. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- ↑ Ukrainian National News, Andriy Yermak [online], unn.ua [dostęp 2025-08-09] (ang.).
- ↑ Катерина Рещук, Євген Будерацький: Турборежим Богдана. Як увірвався в команду Зеленського та пішов ексглава ОПУ. 2020-02-11. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- ↑ Andriy Yermak replaces Andriy Bohdan as head of presidential office. Kyiv Post. [dostęp 2025-07-24]. (ang.).
- ↑ Указ Президента України №52/2020. Про зміни у складі Ради національної безпеки і оборони України. 2020-02-12. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- ↑ Zelensky creates Coordinating Office for Humanitarian and Social Issues. Interfax Ukraine, 2022-03-03. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- ↑ Rezygnacja Andrija Jermaka [online], Polski Instytut Spraw Międzynarodowych, 1 grudnia 2025 [dostęp 2026-04-25].
- ↑ Był najbliżej Zełenskiego, podał się do dymisji. "Idę na front" [online], tvn24.pl, 29 listopada 2025 [dostęp 2025-11-30].
- ↑ Андрій Єрмак зустрівся з Президентом Польщі та отримав з його рук високу нагороду. president.gov.ua, 2022-10-03. [dostęp 2025-07-24]. (ukr.).
- ↑ Dekretas dėl apdovanojimo Lietuvos valstybės ordinais ir medaliais. seimas.lrs.lt, 2023-02-14. [dostęp 2025-07-24]. (lit.).
