Andrzej Janocha

Andrzej Janocha, imię zakonne Florian (ur. 13 listopada 1855 w Haczowie, zm. 16 marca 1921 w Krakowie) – kapucyn, rzeźbiarz, malarz, kaznodzieja, misjonarz ludowy, gwardian, prowincjał, pisarz ascetyczny.

Urodzony w rodzinie rolnika Michała i Heleny Materna. Uczeń gimnazjum w Jaśle w latach 1870–74 i w Rzeszowie w 1875. W 1874 r. wstąpił do nowicjatu kapucynów w Sędziszowie. Studiował teologię w latach 1876–1978 w Instytucie Teologicznym we Lwowie. Był magistrem nowicjuszy w Sędziszowie i Rozwadowie. W Krakowie był prowincjałem w latach 1891–1997 i 1900–1903. W czasie I wojny światowej w latach 1914–1915 był kapelanem i katechetą kilkuset polskich uchodźców w Znojmie na Morawach. Organizował dla nich również pomoc materialną Odegrał ważną rolę w Związku Haczowian, m.in. przewodniczył jego zjazdowi w 1911 r. Głosił kazania patriotyczne. Ułożył pieśń do Matki Bożej Bolesnej, Królowej Haczowa.

Wydał biografię o. Wacława Nowakowskiego, historyka powstania kościuszkowskiego 1794 r. i działacza narodowego w r. 1863, a następnie długoletniego zesłańca, pt. Krótki życiorys o. Wacława Nowakowskiego, Kraków 1903; Ostatnie chwile o. Wacława Nowakowskiego, Kraków 1899 i utwory sceniczne np. Jasełka, Kraków 1901; Podpalacze w domu Henki, Kraków 1918; Na proklamację niepodległej i zjednoczonej Polski, Kraków 1918 r.

Zmarł 16 marca 1921 r. w Krakowie.

• Publikacje Andrzeja Janochy w bibliotece Polona